ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ ν. Μ. Π., Υπόθεση αρ. 22863 / 2022, 30/9/2026
print
Τίτλος:
ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ ν. Μ. Π., Υπόθεση αρ. 22863 / 2022, 30/9/2026

ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ

ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Μίτλεττον, Ε.Δ.

 

 

Υπόθεση αρ. 22863 / 2022

 

 

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ

 

 

ν.

 

 

Μ. Π.

 

 

_________

 

Ημερομηνία: 30 Σεπτεμβρίου 2026

Εμφανίσεις:

Π. Αβρααμίδης, για την κατηγορούσα Αρχή

Κ. Πιερούδη (κα), για τον Κατηγορούμενο

Κατηγορούμενος: παρών

 

Π Ο Ι Ν Η

(ex tempore)

 

Ο Κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος, κατόπιν δικής του παραδοχής, στην κατηγορία ότι την 12.7.2022, στον Ποταμό Γερμασόγειας, δημόσια τέλεσε άσεμνη πράξη, δηλαδή εξέθεσε τα γεννητικά του όργανα και αυνανιζόταν.

 

Η προβλεπόμενη στον νόμο ποινή για το αδίκημα της άσεμνης πράξης, κατά το άρθρο 176 ΠΚ, είναι η φυλάκιση μέχρι τα δύο έτη.

 

Η επιμέτρηση αρχίζει από την ανώτατη προβλεπόμενη στον νόμο ποινή[1]. Η ποινή, κατά την επιβολή της, πρέπει να εξατομικεύεται. Για τον σκοπό αυτό, λαμβάνονται υπόψη οι περιστάσεις που περιβάλλουν τη διάπραξη του συγκεκριμένου αδικήματος και η έκταση της βλάβης που προκλήθηκε σε πραγματικό χρόνο, ως πιο αντικειμενικοί παράγοντες, από τους οποίους προσδιορίζεται η κλίμακα έντασης ή σοβαρότητας του αδικήματος[2]. Περαιτέρω, λαμβάνονται υπόψη και πιο υποκειμενικοί παράγοντες, που άπτονται του προσώπου του κατηγορουμένου, και δυνατόν να λειτουργήσουν είτε ως ελαφρυντικοί είτε ως επιβαρυντικοί. Η επιμέτρηση δεν ακολουθεί μαθηματικό τύπο∙ υπηρετεί την αρχή της αναλογικότητας, ως αποτέλεσμα της εφαρμογής της οποίας, η ανώτατη προβλεπόμενη στον νόμο ποινή επιφυλάσσεται για τα χειρότερα αδικήματα του είδους τους[3], ενώ η ποινή που τελικώς επιβάλλεται πρέπει να είναι ανάλογη με τη σοβαρότητα του κάθε αδικήματος. Όπου είναι εφικτό, γίνεται στάθμιση με τυχόν καθοδηγητικά πλαίσια που δίδει η νομολογία για περιπτώσεις που ομοιάζουν. Η εξατομίκευση της ποινής, που είναι καθήκον του Δικαστηρίου, δεν μπορεί να εξουδετερώνει οποιονδήποτε από τους σκοπούς της ποινής[4], αλλά και η ποινή, κατά την επιβολή της, δεν θα πρέπει να αποσυνδέεται από την πραγματική διάσταση της εγκληματικότητας στην κάθε συγκεκριμένη περίπτωση. Το Δικαστήριο συνηθέστερα καταλήγει να κινείται στα ανώτατα όρια της ποινής όταν η φύση του εγκλήματος είναι τέτοια ώστε να επιβάλλονται εξαιρετικά μέτρα αποτροπής, χάριν της προστασίας του κοινωνικού συνόλου και παράλληλα το ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου είναι βεβαρημένο[5]. Γίνεται πάντοτε προσπάθεια αποφυγής της ποινής φυλάκισης όπου δεν είναι απολύτως αναγκαία∙ όπου είναι απολύτως αναγκαία η έκτασή της, περιορίζεται όσο το δυνατόν, ώστε να εξυπηρετηθούν οι σκοποί για τους οποίους επιβάλλεται.

 

Τα γεγονότα που περιβάλλουν τη διάπραξη του αδικήματος αναφέρθηκαν και πληρέστερα καταγράφθηκαν στα πρακτικά της διαδικασίας. Έγινε καταγγελία από την παραπονούμενη πως, ενώ ξάπλωνε σε συγκεκριμένο σημείο, που αναφέρθηκε, πήγε ο Κατηγορούμενος και στάθηκε μπροστά της, χωρίς φανέλα, και προέβη στην άσμενη πράξη που περιγράφεται. Ως προς τους αντικειμενικούς παράγοντες που προσδιορίζουν τη σοβαρότητα, το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη ότι η πράξη συνίστατο σε δημόσια έκθεση των γεννητικών οργάνων του Κατηγορουμένου και σε αυνανισμό. Δεν επρόκειτο, επομένως, για στιγμιαία ή παθητική έκθεση του σώματος, αλλά για ενεργό σεξουαλική συμπεριφορά σε δημόσιο χώρο, στοιχείο που προσδίδει στην πράξη αυξημένη ένταση ως προς τον τρόπο εκδήλωσής της. Από την άλλη, στα γεγονότα της κατηγορίας δεν αποδίδεται οποιαδήποτε σωματική επαφή με άλλο πρόσωπο, εξαναγκασμός ή άλλη ενέργεια που να διευρύνει την προσβολή πέραν της δημόσιας εκδήλωσης της ίδιας της πράξης. Υπό αυτά τα δεδομένα, η αντικειμενική σοβαρότητα προκύπτει από τον έκδηλα σεξουαλικό και ενεργό χαρακτήρα της συμπεριφοράς, με την έκταση της προσβολής να παραμένει, κατά τα αποδεκτά γεγονότα, περιορισμένη στη δημόσια έκθεση και τέλεση της πράξης, και στην δικαιολογημένα πολύ έντονη ενόχληση της παραπονούμενης.

 

Λαμβάνεται υπόψη η απολογία που έχει εκφραστεί.

 

Η πάροδος του χρόνου την 12.7.2022 μέχρι την καταχώριση της υπόθεσης την 20.12.2022 και σήμερα λαμβάνεται υπόψη σε συνάρτηση και με τους λόγους για τους οποίους υπήρξε.

 

Λαμβάνεται, επίσης, υπόψη πως ο Κατηγορούμενος δεν έχει βεβαρημένο ποινικό μητρώο ούτε γενικότερα εγκληματικές δραστηριότητες[6]. Το στοιχείο αυτό έχει σημασία ως ένδειξη ότι δεν πρόκειται για πρόσωπο με καταγεγραμμένο ιστορικό παραβατικότητας, και δη παρόμοιας φύσης, χωρίς όμως να μπορεί, από μόνο του, να μειώσει ουσιωδώς τη σοβαρότητα του μεμονωμένου αδικήματος ή την ανάγκη αποτροπής.

 

Επίσης, λαμβάνονται υπόψη οι προσωπικές συνθήκες που έχουν εκτεθεί αναφορικά με τον Κατηγορούμενο, που περιλαμβάνουν την ηλικία και τις κοινωνικές του συνθήκες. Ο Κατηγορούμενος είναι ηλικίας περίπου 68 ετών, συνταξιούχος, διαζευγμένος, με τέσσερα ενήλικα παιδιά. Αναφέρθηκαν συνήθη προβλήματα υγείας.

 

Τέλος, λαμβάνεται υπόψη η παραδοχή που έγινε στο Δικαστήριο. Δεν ήταν με την πρώτη δυνατή ευκαιρία, και γι’ αυτό δεν μπορεί να έχει τη μέγιστη ελαφρυντική επίδραση, διασώζεται ωστόσο πολύτιμος δικαστικός χρόνος.

 

Έχοντας σταθμίσει το σύνολο των περιστάσεων, το Δικαστήριο κρίνει ότι η επιβολή ποινής στερητικής της ελευθερίας δεν είναι αναγκαία στην παρούσα περίπτωση, χωρίς αυτό να σημαίνει πως η συμπεριφορά του Κατηγορουμένου στερείται σοβαρότητας. Υπό το σύνολο των περιστάσεων, η φυλάκιση, ακόμη και με αναστολή της εκτέλεσής της, θα υπερέβαινε το μέτρο που απαιτείται για την επίτευξη των σκοπών της ποινής. Η κατάλληλη κατ’ είδος ποινή είναι χρηματική ποινή, σε ύψος το οποίο αφενός να μην υποβαθμίζει την απαξία της συμπεριφοράς και αφετέρου να παραμένει ανάλογο προς την πραγματική της έκταση.

 

Επιβάλλεται:

 

1η Κατηγορία: Χρηματική ποινή €800.

 

Έξοδα: €40 να πληρωθούν από τον Κατηγορούμενο.

 

Λαμβάνοντας υπόψη τις δυσχερείς οικονομικές συνθήκες του Κατηγορούμενου, εκδίδεται διάταγμα δια του οποίου επιτρέπεται η πληρωμή της χρηματικής ποινής και των εξόδων με μηνιαίες δόσεις ύψους €100 η κάθε μία, αρχίζοντας από την 2.10.2026 και ακολούθως κάθε πρώτη εργάσιμη ημέρα κάθε επόμενου μήνα, μέχρι εξόφλησης.

 

(Υπ.) …………………………..

Χρ. Μίτλεττον, Ε.Δ.

 

Πιστό Αντίγραφο

ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ



[1] Λεβέντης ν. Αστυνομίας (1999) 2 ΑΑΔ 632, Δημοκρατία ν. Κυριάκου (1990) 2 ΑΑΔ 264, 270, Souilmi v. Αστυνομίας (1992) 2 ΑΑΔ 248, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Πέτρου (1993) 2 ΑΑΔ 9, Λαζάρου ν. Δημοκρατίας (1992) 2 ΑΑΔ 129.

[2] Μιχαηλίδης v. Δημοκρατίας, ΠΕ 161/2020, 11.5.2022, ECLI:CY:AD:2022:B182, Γιαννακού ν. Δημοκρατία, ΠΕ 235/2023, 19.7.2024, Μιχαηλίδης v. Δημοκρατίας (1991) 2 ΑΑΔ 391, Δημοκρατία v. Κυριάκου (1990) 2 ΑΑΔ 264.

 

[3] Γενικός Εισαγγελέας v. Κυριάκου (2008) 2 ΑΑΔ 562, Ιακώβου ν. Αστυνομίας, ΠΕ 159/2024, 8.11.2024.

[4] Θεοχάρους ν. Αστυνομίας (2008) 2 ΑΑΔ 575.

[5] John v. Κυπριακής Δημοκρατίας (Αρ. 2) (1998) 2 ΑΑΔ 417, Antoniou v. Police (1983) 2 CLR 319.

[6] Ψωμά ν. Αστυνομίας (1992) 2 ΑΑΔ 40, Γενικός Εισαγγελέας ν. Πάγκαλου (2001) 2 ΑΑΔ 304, Abe v. Δημοκρατίας (2008) 2 ΑΑΔ 211.


cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο