ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Μίτλεττον, Ε.Δ.
Υπόθεση αρ. 16802 / 2026
ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ
ν.
M. M. S.
___________________
Ημερομηνία: 9 Νοεμβρίου 2026
Εμφανίσεις:
Μ. Κακόψητου (κα), για την κατηγορούσα Αρχή
Β. Γαμβρουδίου (κα), για τον Κατηγορούμενο
Κατηγορούμενος: παρών
Αίτημα για προσωρινή κράτηση μέχρι τη δίκη
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει αδικήματα σχετικά με βία στην οικογένεια, με παραπονούμενη τη σύζυγό του. Φέρονται να διαπράχτηκαν σε εύρος χρόνου, μεταξύ του έτους 2009 και 12.5.2021, και μεταξύ της 13.5.2021 και του έτους 2022. Περαιτέρω, αντιμετωπίζει και αδίκημα παράνομης παραμονής στη Δημοκρατία, μεταξύ της 16.6.2026 και της 1.11.2026. Η υπόθεση παρέμεινε για απάντηση την 13.11.2026. Υποβλήθηκε αίτημα για την κράτηση του Κατηγορουμένου μέχρι τότε, το οποίο βασίζεται στον κίνδυνο φυγοδικίας και στον κίνδυνο διάπραξης άλλων αδικημάτων μέχρι τη δίκη. Η πλευρά της κατηγορούσας Αρχής έθεσε υπόψη του Δικαστηρίου το μέχρι στιγμής διαθέσιμο μαρτυρικό υλικό (Τεκμήριο Α) καθώς και αντίγραφο του ποινικού μητρώου του Κατηγορούμενου (Τεκμήριο Β). Ενόψει της υποβολής ένστασης, ακούστηκε εκατέρωθεν επιχειρηματολογία.
Νομικές πτυχές
Η προσωπική ελευθερία, κατοχυρωμένη από το άρθρο 11 του Συντάγματος και το άρθρο 5 της ΕΣΔΑ, αποτελεί την αφετηρία κάθε δικαστικής κρίσης επί αιτήματος κράτησης Κατηγορουμένου μέχρι τη δίκη. Η κράτηση συνιστά εξαιρετικό μέτρο, το οποίο δικαιολογείται μόνον εφόσον συγκεκριμένοι και επαρκώς τεκμηριωμένοι λόγοι καθιστούν αναγκαίο τον περιορισμό της ελευθερίας. Το Δικαστήριο καλείται να σταθμίσει τους προβαλλόμενους κινδύνους, υπό το φως του τεκμηρίου αθωότητας, της αναλογικότητας και της δυνατότητας αποτελεσματικής αντιμετώπισής τους με ηπιότερα μέτρα. Η σχετική διακριτική ευχέρεια ασκείται εξατομικευμένα, στη βάση των ενώπιόν του στοιχείων, χωρίς γενικεύσεις ή παραδοχές που ανάγουν τη σοβαρότητα των κατηγοριών σε αυτοτελή λόγο κράτησης (ενδεικτικά A.A.S. ν. Αστυνομίας, ΠΕ 193/2022, 14.9.2022· Γενικός Εισαγγελέας ν. Corneci, ΠΕ 6/2026, 19.1.2026· Buzadji v. Republic of Moldova [GC], αρ. 23755/07, 5.7.2016, §§ 87–91, 102· Merabishvili v. Georgia [GC], αρ. 72508/13, 28.11.2017, § 222).
Ο κίνδυνος φυγοδικίας αποτελεί αναγνωρισμένο λόγο κράτησης και εκτιμάται μέσα από τη συνδυαστική αξιολόγηση της σοβαρότητας των αποδιδόμενων αδικημάτων, της πιθανότητας καταδίκης, όπως αυτή διαφαίνεται από την κατ' όψη εξέταση του μαρτυρικού υλικού, και της ποινής που ενδέχεται να επιβληθεί. Η εξέταση αυτή δεν εκτείνεται στην αξιοπιστία των μαρτύρων, ούτε προδικάζει την ουσία της υπόθεσης. Η σοβαρότητα των κατηγοριών και η προοπτική αυστηρής ποινής ενδέχεται να ενισχύουν το κίνητρο αποφυγής της δίκης, χωρίς να αρκούν, άνευ ετέρου, για τη δικαιολόγηση της κράτησης. Απαιτείται συνεκτίμηση των προσωπικών περιστάσεων του Κατηγορουμένου, της διάρκειας και σταθερότητας της διαμονής του, των οικογενειακών, επαγγελματικών και κοινωνικών δεσμών του, των οικονομικών του συνθηκών, των διασυνδέσεών του με το εξωτερικό, και κάθε άλλου δεδομένου που επηρεάζει, ουσιωδώς, την πιθανότητα εμφάνισής του ενώπιον του Δικαστηρίου. Η ύπαρξη δεσμών με τη Δημοκρατία δεν αποκλείει τον κίνδυνο, όπως και η απουσία τους δεν τον καθιστά δεδομένο. Αποφασιστική παραμένει η πραγματική επίδραση των περιστάσεων αυτών στην προοπτική φυγοδικίας, και η δυνατότητα διασφάλισης της παρουσίας με κατάλληλους όρους (ενδεικτικά Γενικός Εισαγγελέας ν. Corneci, ανωτέρω· Sanchez i Picanyol and Others v. Spain, 2025, § 280· Merabishvili, ανωτέρω, § 223).
Ο κίνδυνος διάπραξης άλλων αδικημάτων συνιστά, επίσης, αυτοτελή λόγο κράτησης. Η εκτίμησή του έχει αναγκαστικά προγνωστικό χαρακτήρα και δεν προϋποθέτει βεβαιότητα, για μελλοντικές πράξεις. Απαιτείται, ωστόσο, το σύνολο των διαθέσιμων στοιχείων να δημιουργεί ισχυρή εντύπωση, ότι υφίσταται τέτοια πιθανότητα. Στην αξιολόγηση, υπεισέρχονται το ποινικό μητρώο, η ύπαρξη εκκρεμών ή υπό καταχώριση υποθέσεων, η φύση, η συχνότητα, και η χρονική εγγύτητα της αποδιδόμενης συμπεριφοράς, ο τρόπος της φερόμενης τέλεσης, και οι ιδιαίτερες συνθήκες της υπόθεσης. Ιδιαίτερη βαρύτητα δύναται να προσλάβει η φερόμενη επανάληψη αδικημάτων, ενόσω ο Κατηγορούμενος τελούσε, ήδη, υπό περιοριστικούς όρους. Δεν υφίσταται, πάντως, προκαθορισμένος αριθμός προηγούμενων καταδικών ή εκκρεμών υποθέσεων, που να αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση της σχετικής πιθανολόγησης. Ούτε η απουσία προηγούμενων καταδικών αποκλείει τη διαπίστωση κινδύνου. Κρίσιμη είναι η ουσιαστική σημασία των στοιχείων, η μεταξύ τους συνάφεια, και η δυνατότητά τους να στηρίξουν συμπέρασμα για μελλοντική συμπεριφορά, χωρίς να αποδίδεται στον Κατηγορούμενο ενοχή για πράξεις που δεν έχουν δικαστικά αποδειχτεί (ενδεικτικά Γενικός Εισαγγελέας ν. Κίτσιου, ΠΕ 111/2025, 29.5.2025· Ignatova ν. Αστυνομίας, ΠΕ 268/2025, 14.10.2025· Ντεμλόζ ν. Αστυνομίας, ΠΕ 173/2026, 15.7.2026· Clooth v. Belgium, αρ. 12718/87, 12.12.1991, § 40). Η πιθανολόγηση αυτή δεν εξαντλείται στη διαπίστωση προηγούμενης παραβατικότητας. Οφείλει να συνδέεται με υπαρκτές, κατά τον χρόνο της απόφασης, συνθήκες, που προσδίδουν στον κίνδυνο συγκεκριμένο περιεχόμενο. Παλαιότερες καταδίκες, εκκρεμείς κατηγορίες ή μεμονωμένα περιστατικά αξιολογούνται με αναφορά στη φύση τους, στη χρονική τους απόσταση, και στα υπόλοιπα διαθέσιμα δεδομένα. Η αποτίμησή τους υπηρετεί, αποκλειστικά, τον προληπτικό σκοπό της διαδικασίας, και δεν αποτελεί κρίση επί της ποινικής ευθύνης (ενδεικτικά Γενικός Εισαγγελέας ν. Seraq, ΠΕ 269/2024, 23.1.2025· Dhiab ν. Αστυνομίας, ΠΕ 252/2025, 16.10.2025· Dereci v. Turkey, αρ. 77845/01, 24.5.2005, § 38).
Στις υποθέσεις βίας στην οικογένεια, ή και ευρύτερα, σε κοινή εγκηματικότητα που φέρεται να απορρέει από την έντονη διασάλευση διαπροσωπικών σχέσεων, η εκτίμηση του κινδύνου απαιτεί προσεκτική εξέταση της συγκεκριμένης διαπροσωπικής σχέσης, και των συνθηκών μέσα στις οποίες φέρεται να εκδηλώθηκε η συμπεριφορά. Η επαναληπτικότητα ή η κλιμάκωση των περιστατικών, η ύπαρξη απειλών, εκφοβισμού ή συμπεριφορών ελέγχου, η προηγούμενη αντίδραση σε αστυνομικές ή δικαστικές παρεμβάσεις, η πρόσβαση στο παραπονούμενο πρόσωπο, και η αποτελεσματικότητα τυχόν διαταγμάτων προστασίας αποτελούν πρόσφορα στοιχεία αξιολόγησης. Η φερόμενη παραβίαση υφιστάμενου διατάγματος ενδέχεται να αποκτά ιδιαίτερη σημασία, χωρίς να οδηγεί, ευθέως, σε συμπέρασμα περί αναγκαιότητας της κράτησης. Αντίστοιχα, η προηγούμενη συμμόρφωση, η μεταβολή των συνθηκών μετά την καταγγελία, ή η δυνατότητα αποτελεσματικού αποκλεισμού της επικοινωνίας και προσέγγισης του παραπονούμενου προσώπου ενδέχεται να επηρεάζουν, ουσιωδώς, τη σχετική κρίση (ενδεικτικά Ε.Α.Β.Ο. ν. Αστυνομίας, ΠΕ 133/2024, 11.7.2024· Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας, ΠΕ 47/2024, 11.3.2024· Φ.Φ. ν. Αστυνομίας, ΠΕ 171/2024, 2.8.2024).
Η καταγγελία, ως νέα συνθήκη, στη σχέση των εμπλεκομένων, δύναται να επηρεάζει την προοπτική επανάληψης της συμπεριφοράς, χωρίς να επιτρέπει, εκ προοιμίου, συμπέρασμα, είτε περί εξάλειψης είτε περί επιδείνωσης του κινδύνου. Ομοίως, η μεταγενέστερη διαφοροποίηση της στάσης του παραπονούμενου προσώπου ή η απόσυρση παραπόνου δεν καθορίζει, από μόνη της, την εκτίμηση της επικινδυνότητας. Το Δικαστήριο οφείλει να διαμορφώνει αυτοτελή κρίση, από το σύνολο των περιστάσεων, λαμβάνοντας υπόψη και τις ιδιαίτερες απαιτήσεις προστασίας των προσώπων που ενδέχεται να εκτίθενται σε περαιτέρω βία (ενδεικτικά Γεωργίου ν. Αστυνομίας, ΠΕ 131/2021, 1.9.2021· Ντεμλόζ, ανωτέρω· Kurt v. Austria [GC], αρ. 62903/15, 15.6.2021, §§ 164–169). Η υποχρέωση προστασίας των ενδεχόμενων θυμάτων δεν αναιρεί, πάντως, την αυτοτελή υποχρέωση αιτιολόγησης της κράτησης.
Η διαπίστωση κινδύνου δεν συνεπάγεται, άνευ ετέρου, την αναγκαιότητα της κράτησης. Το Δικαστήριο εξετάζει κατά πόσον οι σκοποί της διαδικασίας και, όπου ανακύπτει σχετικό ζήτημα, η προστασία συγκεκριμένων προσώπων μπορούν να εξυπηρετηθούν αποτελεσματικά με όρους εγγύησης, περιορισμούς επικοινωνίας ή προσέγγισης, διατάγματα αποκλεισμού, ή άλλα πρόσφορα και νόμιμα μέτρα. Η αξιολόγηση της επάρκειάς τους συνδέεται με τη φύση και την ένταση του διαπιστωμένου κινδύνου, την προηγούμενη συμπεριφορά του Κατηγορουμένου, και τη δυνατότητα πρακτικής εφαρμογής τους. Εάν τα διαθέσιμα μέτρα δεν επαρκούν, η κράτηση δύναται να δικαιολογείται, εφόσον αιτιολογείται ειδικά η αναγκαιότητά της. Η δε διάρκεια του περιορισμού παραμένει ουσιώδης παράμετρος, καθώς κάθε περίοδος κράτησης απαιτεί επαρκή δικαιολόγηση και ιδιαίτερη επιμέλεια ως προς την πρόοδο της διαδικασίας (ενδεικτικά Γενικός Εισαγγελέας ν. Κώστα Νέστορος, ΠΕ 15/2026, 4.2.2026· Idalov v. Russia [GC], αρ. 5826/03, 22.5.2012, § 140· Merabishvili, ανωτέρω, § 234).
Η τελική κρίση ανήκει στο Δικαστήριο, το οποίο σταθμίζει αυτοτελώς τους προβαλλόμενους λόγους κράτησης, τους παράγοντες που τους ενισχύουν ή τους αποδυναμώνουν, και την επάρκεια εναλλακτικών μέτρων. Η αναγκαιότητα στέρησης της ελευθερίας πρέπει να προκύπτει από τα συγκεκριμένα δεδομένα της υπόθεσης, και να αποτυπώνεται με αιτιολογία ανάλογη προς τη βαρύτητα του μέτρου.
Παρεμβάλλεται, πως η Υπεράσπιση επικαλέστηκε το άρθρο 8 της ΕΣΔΑ και την απόφαση Jeunesse v. the Netherlands [GC], αρ. 12738/10, 3.10.2014, εισηγούμενη ότι, τυχόν κράτηση του Κατηγορουμένου, θα συνιστούσε παραβίαση του δικαιώματός του σε σεβασμό της οικογενειακής ζωής. Η απόφαση εκείνη αφορούσε την άρνηση χορήγησης άδειας παραμονής σε αλλοδαπή, υπό εξαιρετικές οικογενειακές περιστάσεις, και όχι την προσωρινή κράτηση κατηγορουμένου στο πλαίσιο εκκρεμούς ποινικής διαδικασίας. Το ΕΔΔΑ αναγνώρισε την ανάγκη δίκαιης στάθμισης των εμπλεκόμενων συμφερόντων, χωρίς να καθιερώσει γενικό δικαίωμα παραμονής αλλοδαπού σε συγκεκριμένο κράτος λόγω οικογενειακών δεσμών. Οι αρχές αυτές δεν παραγνωρίζονται, δεν συνεπάγονται, όμως, ότι η ύπαρξη οικογενειακής σχέσης αποκλείει τη λήψη νόμιμου και αναγκαίου μέτρου προσωρινής κράτησης.
Εξέταση
Στην προκειμένη περίπτωση, τα αδικήματα που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος είναι σοβαρά, όπως προκύπτει από τις προβλεπόμενες στον νόμο ποινές. Σε περίπτωση καταδίκης, πιθανή ποινή, για τέτοιας φύσης αδικήματα, και συνήθης στην πράξη, είναι και η στερητική της ελευθερίας ποινή.
Υπάρχει πιθανότητα καταδίκης, για τους σκοπούς αυτής της διαδικασίας, η οποία αναδύεται από μία σειρά καταθέσεων, στο Τεκμήριο Α, που δεν περιορίζονται στην καταγγελία που υποβλήθηκε από τη μητέρα της παραπονούμενης. Οι καταθέσεις, ως σύνολο, αναφέρονται στα γεγονότα, που ανάγονται και στις υπό εξέταση κατηγορίες, και συνοψίζονται στο ότι ο Κατηγορούμενος φέρεται να κακομεταχειριζόταν, με ακραίο τρόπο, την παραπονούμενη, άτομο ιδιαίτερης ευαλωτότητας, σε συνθήκη γάμου, που, κατά τη μαρτυρία των οικείων της, συνάφθηκε υπό περίεργες συνθήκες, και που ο ίδιος είχε ανάγκη, για τη διατήρηση νόμιμου καθεστώτος στη Δημοκρατία. Υπάρχουν ιδιαιτερότητες στην υπόθεση, που συνυφαίνονται με τη φύση της, τον χρόνο στον οποίον ανατρέχει, τον τρόπο με τον οποίον έγινε η καταγγελία, τη σημερινή κατάσταση. Επισημάνθηκαν από την Υπεράσπιση. Ωστόσο, θα απασχολήσουν κατά την εκδίκαση της υπόθεσης. Ως προς την κατηγορία της παράνομης παραμονής στη Δημοκρατία, υπάρχει μαρτυρία σχετικά με τον τρόπο άφιξης του Κατηγορούμενου στην Κύπρο, τον τρόπο και τα κίνητρα τέλεσης του γάμου, τις αναφορές που έγιναν, την μετέπειτα ακύρωση, και τα διαβήματα που ακολούθησαν, αλλά και το καθεστώς παραμονής του στη Δημοκρατία, σήμερα. Λόγω της φύσης της υπόθεσης, δεν εκτίθενται περαιτέρω λεπτομέρειες από το Τεκμήριο Α, στο στάδιο αυτό. Λαμβάνονται υπόψη και οι ισχυρισμοί του Κατηγορούμενου, στην ανακριτική του κατάθεση, ο τρόπος με τον οποίον προέκυψε η ακύρωση της άδειας παραμονής του, το χρονικό σημείο στο οποίο έλαβε χώρα η εν λόγω εξέλιξη, όπως και η εκκρεμούσα διαδικασία, που αναφέρθηκε, από τη συνήγορό του (Τεκμήριο Δ), τη νομιμοποίηση του καθεστώτος παραμονής του, προοπτική που φαίνεται να εξαρτάται, όπως ανέφερε, από διαδικασία διαχείρισης των υποθέσεων της συζύγου του, παραπονούμενης, η οποία φέρεται, πλέον, ως πρόσωπο χωρίς ικανότητα. Η διατύπωση περί της ύπαρξης πιθανότητας επιτυχίας δεν αναιρεί το τεκμήριο αθωότητας του Κατηγορούμενου, στη βάση του οποίου μπορεί να προσδοκεί και στην αθώωσή του.
Η σοβαρότητα των κατηγοριών, η κατ' όψιν πιθανότητα καταδίκης και το ενδεχόμενο επιβολής στερητικής της ελευθερίας ποινής αποτελούν παράγοντες που δύνανται να δημιουργήσουν κίνητρο αποφυγής της δίκης. Δεν αρκούν, όμως, χωρίς τη συνεκτίμηση των ιδιαίτερων περιστάσεων του Κατηγορουμένου, για να καταστήσουν αναγκαία την κράτησή του. Ο Κατηγορούμενος διαμένει στη Δημοκρατία από το 2008, χρονικό διάστημα ιδιαίτερα σημαντικό. Κατά τον χρόνο αυτό, έχει αναπτύξει δεσμούς με τον τόπο, έχει εργαστεί και διατηρεί τραπεζικούς λογαριασμούς. Η εξέλιξη που σχετίζεται με την ακύρωση της άδειας παραμονής που σημειώνεται την 15.6.2026. Η πολυετής διαμονή του δεν καθιστά απίθανη τη φυγοδικία, δεν μπορεί, όμως, να παραγνωριστεί και η πραγματική της σημασία. Περαιτέρω, έχει προβεί σε άμεσες ενέργειες, για τη νομιμοποίηση της παραμονής του στη Δημοκρατία, εφόσον, επί σειρά ετών, υπήρξε σύζυγος πολίτη της Δημοκρατίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η διαδικασία αυτή εκκρεμεί, δεν έχει περατωθεί, και δεν μεταβάλλει το υφιστάμενο καθεστώς του, ούτε το Δικαστήριο μπορεί να επεισέλθει στη νομιμότητα διοικητικών ενεργειών. Αποτελεί, ωστόσο, ένδειξη επιδίωξης συνέχισης της διαμονής του, σε αυτή τη χώρα, η οποία συνεκτιμάται, κατά την εκτίμηση της πιθανότητας διαφυγής. Ασφαλώς, ο Κατηγορούμενος δεν διαθέτει, κατά τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία, άλλους στενούς οικογενειακούς δεσμούς στη Δημοκρατία, πέραν της συζύγου του, η οποία είναι και το παραπονούμενο πρόσωπο και εκείνη διαμένει, τα τελευταία χρόνια, με την πατρική της οικογένεια. Η περίσταση αυτή αποδυναμώνει τη σημασία της συζυγικής σχέσης, ως αντικινήτρου φυγής. Τα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει, ο περιορισμός της στην πατρική οικία και τα μέτρα που οι εφαρμόστηκαν από τους οικείους της, αποτρέπουν από το να εκληφθεί η σχέση αυτή ως ικανή να ανατρέψει την ανάγκη αποχώρησης του Κατηγορούμενου από τη Δημοκρατία, προκειμένου να αποφύγει μία σχετική δικαστική διαδικασία, η οποία, ως προς το αποτέλεσμά της, δεν αποκλείεται να καταλήξει και σε ποινή στερητική της ελευθερίας του. Έπειτα, η έλλειψη νόμιμου καθεστώτος παραμονής, και η σύνδεσή του με τη χώρα καταγωγής του είναι στοιχεία που δεν μπορούν να παραβλεφθούν. Δεν προκύπτει, από τα δεδομένα που έχουν τεθεί υπόψη του Δικαστηρίου, συγκεκριμένη ενέργεια προπαρασκευής φυγής, ή προηγούμενη συμπεριφορά αποφυγής δικαστικής διαδικασίας, ικανή να προσδώσει ιδιαίτερη ένταση στη σχετική ανησυχία. Υπάρχει βεβαίως και η μαρτυρία περί αναρτήσεων στο Facebook, για αναζήτηση συντρόφου για κοινή ζωή σε ευρωπαϊκή χώρα, αναφορικά με τις οποίες ο Κατηγορούμενος φέρεται να επικαλέστηκε μέθη. Συνεκτιμάται. Η ύπαρξη εργασίας και τραπεζικών λογαριασμών, με κίνηση που ανατρέχει προ ετών, δεν αξιολογείται ως αυτοτελής εγγύηση εμφάνισης. Ούτε, όμως, η έλλειψη επαρκών στοιχείων για το ύψος των οικονομικών του μέσων δικαιολογεί τον, εκ προοιμίου, αποκλεισμό της προσωπικής εγγύησης. Το ζητούμενο είναι κατά πόσον η συνολική δέσμευση, που μπορεί να αναλάβει ο Κατηγορούμενος, σε συνδυασμό με πρόσφορους περιοριστικούς όρους, παρέχει επαρκείς εγγυήσεις, για την παρουσία του. Στην εκτίμηση αυτή, λαμβάνεται υπόψη ότι η απαγόρευση εξόδου από τη Δημοκρατία, η παράδοση των ταξιδιωτικών εγγράφων και η υποχρέωση τακτικής εμφάνισης σε αστυνομικό σταθμό λειτουργούν συμπληρωματικά. Η αποτελεσματικότητά τους δεν κρίνεται μεμονωμένα, αλλά σε συνδυασμό με τις προσωπικές περιστάσεις του Κατηγορουμένου. Η αδυναμία απόλυτου αποκλεισμού κάθε ενδεχομένου διαφυγής δεν σημαίνει ότι οι όροι είναι ανεπαρκείς. Η αναγκαιότητα της κράτησης προϋποθέτει πραγματικό και επαρκώς τεκμηριωμένο κίνδυνο, ο οποίος δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά με ηπιότερα μέτρα.
Συνεκτιμώντας τα πιο πάνω, διαπιστώνεται ότι, υπάρχουν αντικειμενικοί και παράγοντες που δημιουργούν ανησυχία, ως προς την προοπτική μη εμφάνισης του Κατηγορουμένου, ο οποίος δεν έχει λόγο να παραμείνει στη Δημοκρατία, όπου εξάλλου δεν επιτρέπεται να συνεχίσει να παραμένει, για να υποστεί μία τέτοια δίκη. Ο εν λόγω κίνδυνος καταδεικνύεται, υπό το σύνολο των ιδιαίτερων περιστάσεων, τέτοιος, συγκεκριμένος και έντονος, ώστε να καθίσταται αναγκαία η κράτηση του Κατηγορούμενου. Η παρουσία του στη διαδικασία δεν μπορεί να διασφαλιστεί επαρκώς με κατάλληλους, σωρευτικά επιβαλλόμενους όρους. Εξάλλου, δεν υποδείχτηκε, επαρκώς, δυνατότητα κάποιων όρων, ικανών να ελέγξουν αποτελεσματικά αυτόν τον κίνδυνο. Οικονομικά μέσα δεν φαίνεται να διαθέτει, ο Κατηγορούμενος, ούτε νομιμοποιείται να εργαστεί. Αλλά και να διέθετε, δεν θα μπορούσε η καταβολή ενός χρηματικού ποσού ή η υπογραφή προσωπικής εγγύησης, να αντισταθμίσει τον κίνδυνο φυγοδικίας, της έντασης και της έκτασης που έτυχε περιγραφής. Ακόμα κι αν απαγορευτεί η έξοδός του από τη Δημοκρατία, δεν αποκλείεται να το πράξει, παρά την απαγόρευση. Η εμφάνιση στον Αστυνομικό σταθμό προϋποθέτει τέτοια σχέση με τις Αρχές και τη Δημοκρατία, ώστε η τακτική επαφή να μπορεί να έχει προληπτική επενέργεια. Η κρίση αυτή λαμβάνει υπόψη και τη διάρκεια του εξεταζόμενου περιορισμού, χωρίς να ανάγει τη βραχεία διάρκειά του σε αυτοτελή λόγο είτε κράτησης είτε απόλυσης. Το αίτημα μπορεί να επιτύχει σε αυτή τη βάση, κατάληξη που ακολουθεί τη Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Kostanidi, ΠΕ 254/2026, 27.10.2026, στην οποίαν αναφέρθηκε το εξής:
«Η ξεκάθαρη, με βάση την ανάλυσή του, κατάληξη του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι πληρούνται τόσο τα υποκειμενικά όσο και τα αντικειμενικά κριτήρια της ύπαρξης κινδύνου φυγοδικίας, η οποία είναι ορθή, θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί μόνο με την ορθή οδηγία, που είναι η διαταγή για κράτησή του. Πλέον, ο θεωρητικός κίνδυνος φυγοδικίας ο οποίος θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί με κατάλληλους όρους εγγύησης, κρίθηκε να είναι υπαρκτός, ώστε η μόνη αρμόζουσα διαταγή να είναι, κατ' εξαίρεση του κανόνα, η διαταγή κράτησης.»
Ανεξαρτήτως αυτής της κατάληξης, το αίτημα εξετάζεται και στη βάση του κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων. Ο Κατηγορούμενος επιβαρύνεται με προηγούμενη καταδίκη, στην υπόθεση αρ. 11158/2020 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, ημερομηνίας 29.5.2025, για κοινή επίθεση και μαχαιροφορία, που διαπράχτηκαν το 2020, αδικήματα για τα οποία του επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης με τριετή αναστολή. Στην προκειμένη περίπτωση, λαμβάνεται υπόψη ότι τα αδικήματα βίας στην οικογένεια ανάγονται, εν μέρει, σε προγενέστερο χρονικό διάστημα, ενώ η παραπονούμενη διαμένει, πλέον, με την πατρική της οικογένεια. Η διαφοροποίηση αυτή των πραγματικών συνθηκών έχει σημασία, για την εκτίμηση της δυνατότητας επανάληψης της αποδιδόμενης συμπεριφοράς. Δεν μπορεί να θεωρηθεί, χωρίς ειδικότερα στοιχεία, ότι η προηγούμενη συμπεριφορά θα επανεκδηλωθεί, υπό τις σημερινές συνθήκες. Η χωριστή διαμονή δεν αποκλείει την πιθανότητα νέας προσέγγισης, ή άλλης αξιόποινης συμπεριφοράς. Το ζήτημα απαιτεί εκτίμηση της πραγματικής δυνατότητας πρόσβασης του Κατηγορουμένου στην παραπονούμενη, της ύπαρξης τυχόν μεταγενέστερων περιστατικών, και της αποτελεσματικότητας συγκεκριμένων περιοριστικών όρων. Η προηγούμενη καταδίκη για αδικήματα βίας έχει σημασία, καθόσον φανερώνει προηγούμενη, δικαστικά διαπιστωμένη συμπεριφορά, η οποία δεν περιορίζεται στην υπό εξέταση συζυγική σχέση. Δεν επιτρέπει, ωστόσο, την εξαγωγή γενικού συμπεράσματος περί επικινδυνότητας του Κατηγορουμένου. Ούτε η επιβολή ποινών φυλάκισης με αναστολή συνεπάγεται ότι η πιθανότητα τέλεσης νέων αδικημάτων έχει ήδη καταδειχτεί. Η σημασία των δεδομένων αυτών είναι προγνωστική, και πρέπει να συσχετίζεται με τις υφιστάμενες περιστάσεις. Ως προς την παράνομη παραμονή, το γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος εξακολουθεί να στερείται ισχύουσας άδειας, ενώ εκκρεμεί διαδικασία νομιμοποίησης του καθεστώτος του, λαμβάνεται υπόψη, όπως και ο τρόπος και ο χρόνος κατά τον οποίον έλαβε χώρα η ακύρωση της άδειας του. Η εκκρεμότητα αυτή δεν αναιρεί την κατ' όψιν θεμελίωση της σχετικής κατηγορίας, ούτε, όμως, προδικάζει την έκβαση της διοικητικής διαδικασίας. Η ενδεχόμενη εξακολούθηση της ίδιας κατάστασης δεν είναι ικανή, χωρίς περαιτέρω εξέταση, να θεμελιώσει αυτοτελή κίνδυνο διάπραξης νέων αδικημάτων. Η συνεκτίμηση των περιστάσεων αυτών δημιουργεί προβληματισμό ως προς την προοπτική περαιτέρω παραβατικής συμπεριφοράς, δεν απαλλάσσει, όμως, το Δικαστήριο από την υποχρέωση να διαχωρίσει, μεταξύ μιας γενικής πιθανότητας, και ενός συγκεκριμένου, επαρκώς τεκμηριωμένου κινδύνου. Ιδίως ως προς την προστασία της παραπονούμενης, πρέπει να εξεταστεί κατά πόσον η απαγόρευση επικοινωνίας ή προσέγγισης, σε συνδυασμό με άλλους πρόσφορους όρους, θα μπορούσε να εξυπηρετήσει αποτελεσματικά τον επιδιωκόμενο σκοπό. Η ανεπάρκεια των μέτρων αυτών δεν τεκμαίρεται από τη σοβαρότητα των κατηγοριών ή από την ύπαρξη προηγούμενης καταδίκης. Υπό τα δεδομένα που έχουν εκτεθεί, ο κίνδυνος διάπραξης άλλων αδικημάτων δεν προκύπτει, με την απαιτούμενη αυτοτέλεια και συγκεκριμενοποίηση, ώστε να αποτελέσει πρόσθετο, ανεξάρτητο έρεισμα της κράτησης. Το συμπέρασμα αυτό δεν αποδυναμώνει την προηγηθείσα διαπίστωση κινδύνου φυγοδικίας, η οποία στηρίζεται σε διαφορετικούς παράγοντες και έχει αξιολογηθεί αυτοτελώς, περιλαμβανομένης της ανεπάρκειας των προτεινόμενων όρων για την αποτελεσματική αντιμετώπισή της.
Κατάληξη
Για τους λόγους που εξηγήθηκαν, με τα επί του παρόντος δεδομένα, το αίτημα της κατηγορούσας Αρχής για την κράτηση του Κατηγορούμενου μέχρι την 13.11.2026 εγκρίνεται στη βάση του κινδύνου φυγοδικίας. Εκδίδεται διάταγμα για την κράτηση του Κατηγορούμενου μέχρι την 13.11.2026 και διάταγμα για την προσαγωγή του την 13.11.2026.
(Υπ.) ………………………
Χρ. Μίτλεττον, Ε.Δ.
Πιστό Αντίγραφο
ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο