`ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. Χατζηξενοφώντος, Ε.Δ.
Αρ. Υπόθεσης: 981/2024
ΔΗΜΟΣ ΠΑΦΟΥ
εναντίον
Σ. Α.
Κατηγορούμενος
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 29/1/2026
Εμφανίσεις:
Για Κατηγορούσα Αρχή: κος Α. Αθανασίου για κα Γ. Ζυμπουλάκη
Για Κατηγορούμενο: κος Σ. Κυριακίδης
Κατηγορούμενος παρών
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Α. Εισαγωγή
Ο Κατηγορούμενος με βάση το κατηγορητήριο αντιμετωπίζει την κατηγορία της τοποθέτησης διαφημιστικής πινακίδας άνευ άδειας κατά παράβαση του άρθρου 124(1)(στ)(ii) του Περί Δήμων Νόμου 1985, Ν. 111/85. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της κατηγορίας, αποδίδεται στον Κατηγορούμενο ότι στις 18/9/2023 στην Λεωφόρο Αποστόλου Παύλου στην Πάφο τοποθέτησε διαφημιστική πινακίδα σε δημόσιο χώρο άνευ άδειας από τον Δήμο Πάφου, και παρέλειψε να πληρώσει το επιβληθέν εξώδικο πρόστιμο για το ποσό των €127,50.
Ο Κατηγορούμενος αρνήθηκε την κατηγορία που αντιμετωπίζει και η υπόθεση προχώρησε σε ακροαματική διαδικασία. Η Κατηγορούσα Αρχή για σκοπούς απόδειξης της υπόθεσης της κάλεσε ένα μάρτυρα κατηγορίας, τον κο Χρίστο Παπαγιάννη (Μ.Κ.1). Επίσης δηλώθηκαν τα ακόλουθα παραδεκτά γεγονότα, τα οποία και εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 19 του Περί Αποδείξεως Νόμου:
· Η Λεωφόρος Αποστόλου Παύλου στην Πάφο βρίσκεται εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Πάφου.
· Ο Κατηγορούμενος κατά τον ουσιώδη χρόνο του κατηγορητηρίου δεν είχε άδεια ασκήσεως επιτηδεύματος ή επαγγέλματος από την αρμόδια αρχή, ήτοι από τον Δήμο Πάφου, και δεν είχε άδεια τοποθέτησης αντικειμένων, ήτοι διαφημιστικής πινακίδας σε υπαίθριο χώρο εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Πάφου.
· Το εξώδικο που παραδόθηκε στον Κατηγορούμενο αποτελείτο από δύο σελίδες, και στην δεύτερη σελίδα αναγράφετο ως διεύθυνση η Λεωφόρος Αποστόλου Παύλου καθώς και το αδίκημα της τοποθέτησης αντικειμένου, και συγκεκριμένα διαφημιστικής πινακίδας σε δημόσιο χώρο.
Ο Κατηγορούμενος μετά που κρίθηκε εκ πρώτης όψεως ένοχος και κλήθηκε σε απολογία στην κατηγορία που αντιμετωπίζει, επέλεξε το δικαίωμα της σιωπής.
Β. Μαρτυρία
Το πλήρες περιεχόμενο της μαρτυρίας βρίσκεται καταγεγραμμένο στα πρακτικά της υπόθεσης και μαζί με το περιεχόμενο των τεκμηρίων έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη στο σύνολό του. Δεν θα προβώ σε εκτενή και λεπτομερή παράθεση της μαρτυρίας, αλλά θα περιοριστώ στα ουσιώδη σημεία της μαρτυρίας.
Μ.Κ.1
Ο Χρίστος Παπαγιάννης είναι τροχονόμος στον Δήμο Πάφου. Στις 18/9/2023 και περί ώρα 19.00 περιπολούσε στην Λεωφόρο Αποστόλου Παύλου και διαπίστωσε ότι σε ένα σημείο επί της οδού σε δημόσιο πεζοδρόμιο, δίπλα από το δημοτικό περίπτερο, υπήρχε τοποθετημένο αντικείμενο δηλαδή διαφημιστική πινακίδα, ιδιοκτησίας του Κατηγορούμενου. Κατά τον προαναφερόμενο χρόνο, και αφού ο Μ.Κ.1 εντόπισε τον Κατηγορούμενο δίπλα από την πινακίδα, πήγε κοντά του και τον ρώτησε ποιανού είναι η πινακίδα και ο Κατηγορούμενος του απάντησε ότι είναι δική του και ότι αυτός την είχε τοποθετήσει εκεί. Τότε ο Μ.Κ.1 τον ενημέρωσε ότι απαγορεύεται να έχει τοποθετημένη πινακίδα επί δημόσιας οδού και ο Κατηγορούμενος του απάντησε «είναι η δουλειά μου». Ο Μ.Κ.1 τον προειδοποίησε ότι θα πρέπει άμεσα να απομακρύνει την πινακίδα, διότι δεν είχε άδεια για τοποθέτηση διαφημιστικής πινακίδας από τον Δήμο Πάφου επί της πιο πάνω οδού.
Ο Μ.Κ.1 περίμενε για λίγα λεπτά μέχρι και τις 19.18 για να ελέγξει αν όντως ο Κατηγορούμενος θα απομακρύνει την πινακίδα, και αφού η διαφημιστική πινακίδα παρέμεινε στην θέση της, ο Μ.Κ.1 ετοίμασε το εξώδικο υπ’ αριθμό 2019058026 για το ποσό των €85,00 και το παρέδωσε στον Κατηγορούμενο, δίδοντας του ρητές οδηγίες να μετακινήσει το αντικείμενο. Το εξώδικο εκτυπώθηκε σε ηλεκτρονική μορφή από το μηχανάκι του Μ.Κ.1 και παραδόθηκε στον Κατηγορούμενο. Όπως ανέφερε ο Μ.Κ.1 τα στοιχεία του εξώδικου καταχωρούνται απευθείας στο σύστημα που διατηρεί ο Δήμος Πάφου και έτσι κατέθεσε στο Δικαστήριο αντίγραφο του εξωδίκου όπως εκτυπώθηκε από το ηλεκτρονικό σύστημα του Δήμου Πάφου (Τεκμήριο 1). Το εξώδικο δεν αποπληρώθηκε εντός 15 ημερών από την ημερομηνία έκδοσης του, και έτσι προστέθηκε επιβάρυνση €42,50. Το εξώδικο δεν πληρώθηκε εντός 30 ημερών από την έκδοση του και έτσι ο Δήμος Πάφου προχώρησε στην καταχώρηση της παρούσας υπόθεσης. Ο Κατηγορούμενος δεν υπέβαλε κάποια ένσταση ή παράπονο για την έκδοση του εξώδικου, και το εξώδικο παρέμεινε απλήρωτο μέχρι σήμερα.
Ο Μ.Κ.1 ανέφερε ότι η διαφημιστική πινακίδα διαφήμιζε κρουαζιέρες, και ήταν φτιαγμένη από ξύλο. Αντεξεταζόμενος διευκρίνισε ότι το πίσω μέρος της πινακίδας ήταν ακουμπισμένο σε τοίχο έτσι ώστε να φαίνεται το περιεχόμενο της στους περαστικούς. Ο Μ.Κ.1 ανέφερε ότι δεν είδε ποιος είχε τοποθετήσει την διαφημιστική πινακίδα επί της προαναφερόμενης οδού, ωστόσο ο Κατηγορούμενος στεκόταν δίπλα από την διαφημιστική πινακίδα, και όταν ο Μ.Κ.1 τον ρώτησε του παραδέχθηκε ότι είναι δική του. Όταν ο Μ.Κ.1 έκδωσε το εξώδικο και το έδωσε στον Κατηγορούμενο, ο Κατηγορούμενος πήρε την πινακίδα για να φύγει λέγοντας του «εντάξει θα φύγω μην με καταγγείλεις».
Γ. Αξιολόγηση Μαρτυρίας
Έχω παρακολουθήσει με προσοχή τον Μ.Κ.1 κατά την μαρτυρία του ενώπιον του Δικαστηρίου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την μαρτυρία του, έχοντας την ευκαιρία να παρακολουθήσω τις αντιδράσεις του, φυσικές ή αφύσικες, τον τρόπο που απαντούσε, τη νευρικότητα ή την επιφυλακτικότητά του, ή την ιδιοσυγκρασία που εκδήλωσε, λαμβάνοντας υπόψη τις αρχές που έχει καθιερώσει η σχετική νομολογία (βλ. Αυξεντίου v. Διγκλη (2007) 1 ΑΑΔ 1367, Χάρης Χρίστου v. Ευγενείας Khoreva (2002) 1 AAΔ.454, Παπαδοπούλου v Αστυνομίας (2007) 2 ΑΑΔ 173).
Είναι καλά γνωστό ότι η μαρτυρία που παρουσιάζεται απ' όλες τις πλευρές στο Δικαστήριο, δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται μικροσκοπικά, αλλά μέσα στο συνολικό της πλαίσιο, με όλα τα πιθανά επακόλουθα που μπορεί να επιφέρει. Έτσι στην αξιολόγηση της μαρτυρίας που παρουσιάζεται, το Δικαστήριο, που έχει την ευκαιρία να ακούσει και να παρακολουθήσει τους μάρτυρες που καταθέτουν, έχει τη διακριτική ευχέρεια να αποδεχθεί ολόκληρη ή μέρος της μαρτυρίας ενός μάρτυρα και να ενεργήσει ανάλογα (βλ. Κωνσταντίνου v. Αστυνομίας (1989) 2 ΑΑΔ 109).
Μ.Κ.1
Εξετάζοντας τη μαρτυρία του Μ.Κ.1 διαπίστωσα ότι με σαφή και θετικό τρόπο περιέγραψε όλα όσα είδε και έπραξε. Κρίνω ότι ο Μ.Κ.1 ήρθε στο Δικαστήριο για να καταθέσει με ειλικρίνεια τα γεγονότα όπως τα έζησε. Κατά την αντεξέταση του παρέμεινε σταθερός στις θέσεις του και δεν διέκρινα ότι είχε οποιοδήποτε λόγο για να βλάψει τον Κατηγορούμενο ή να παραποιήσει την αλήθεια. Σημειώνεται δεν έχουν διαπιστωθεί οποιεσδήποτε διιστάμενες εκδοχές στην μαρτυρία του ή αντιφάσεις.
Η Υπεράσπιση προσπάθησε να προσβάλει την αξιοπιστία του Μ.Κ.1 ένεκα του ότι ο αξιολογούμενος μάρτυρας δεν είδε το άτομο το οποίο τοποθέτησε την διαφημιστική πινακίδα επί της Λεωφόρου Αποστόλου Παύλου. Αυτό που επιθυμείτε να τονιστεί, είναι το εξής. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι τα όσα ανέφερε ο Μ.Κ.1 σχετικά με την συζήτηση που έλαβε χώρα μεταξύ του ιδίου και του Κατηγορούμενου σχετικά με την διαφημιστική πινακίδα είναι αληθή. Αποδέχομαι δηλαδή ότι ο Μ.Κ.1 ρώτησε τον Κατηγορούμενο ποιανού ήταν η πινακίδα, και ο Κατηγορούμενος του απάντησε ότι είναι δική του και ότι αυτός την είχε τοποθετήσει επί της Λεωφόρου Αποστόλου Παύλου. Το γεγονός ότι ο Μ.Κ.1 δεν είδε τον Κατηγορούμενο να τοποθετεί την πινακίδα δεν αναιρεί το αληθές του ισχυρισμού αυτού.
Κατ΄ ακολουθία της πιο πάνω αξιολόγησης, η μαρτυρία του γίνεται στο σύνολο της αποδεκτή.
Δ. Παρανόμως Ληφθείσα Μαρτυρία
Η Υπεράσπιση κατά το στάδιο των τελικών της αγορεύσεων ήγειρε ζήτημα παρανόμως ληφθείσας μαρτυρίας από τον Μ.Κ.1. Συγκεκριμένα, η εισήγηση της Υπεράσπισης είναι ότι η μαρτυρία που τέθηκε από τον Μ.Κ.1 σχετικά με την παραδοχή του Κατηγορούμενου προς τον ίδιο ότι η διαφημιστική πινακίδα ήταν ιδιοκτησίας του Κατηγορούμενου και τοποθετήθηκε από τον Κατηγορούμενο στην Λεωφόρο Αποστόλου Παύλου, λήφθηκε παράνομα, καθ’ ότι παραβιάζει το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα του τεκμηρίου της αθωότητας, το οποίο εμπεριέχει το δικαίωμα της μη αυτοενοχοποίησης. Περαιτέρω, η Υπεράσπιση παρέπεμψε το Δικαστήριο στους Δικαστικούς Κανόνες, και συγκεκριμένα στον Κανόνα ΙΙ.
Κρίνω ορθό, όπως κατά λογική προτεραιότητα, εξετάσω πρώτα το ζήτημα αυτό που εγείρει η Υπεράσπιση, καθ’ ότι σε περίπτωση όπου κριθεί ότι το Δικαστήριο συμφωνεί με την θέση αυτή, τότε μόνο μια θα είναι η οδός που θα μπορεί να ακολουθήσει το Δικαστήριο, ήτοι οι εν λόγω αναφορές του Μ.Κ.1 δεν θα μπορούν να ληφθούν υπόψη από το Δικαστήριο κατά την κατάληξη του Δικαστηρίου σε ευρήματα κρίσιμων γεγονότων.
Αποτελεί βασική αρχή του δικαιϊκού μας συστήματος ότι καμία δήλωση κατηγορουμένου δεν γίνεται αποδεχτή ως μαρτυρία εναντίον του αν δεν αποδειχθεί ότι ο κατηγορούμενος προέβη στη δήλωση οικειοθελώς. Περαιτέρω, εισήγηση για παραβίαση Δικαστικών Κανόνων εμμέσως αμφισβητεί το εθελούσιο της ομολογίας (βλ. Σάκκος ν. Δημοκρατίας (2000) 2 Α.Α.Δ. 510). Ο δε βαθμός απόδειξης του εθελούσιου κατάθεσης που τίθεται εν αμφιβόλω είναι ο ίδιος με εκείνον που εφαρμόζεται στο τελικό στάδιο της διαδικασίας από τον κριτή των γεγονότων, δηλαδή έξω από κάθε λογική αμφιβολία.
Στην υπό κρίση περίπτωση, όπως διαφάνηκε από την αντεξέταση του Μ.Κ.1, δεν αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση ότι την επίδικη ημέρα ο Μ.Κ.1 βρισκόταν σε περιπολία στην Λεωφόρο Αποστόλου Παύλου. Ως ήταν η θέση του Μ.Κ.1, ρώτησε τον Κατηγορούμενο ποιανού ήταν αυτή η πινακίδα και τότε ο Κατηγορούμενος του απάντησε ότι είναι δική του και ότι αυτός την είχε τοποθετήσει εκεί. Μετά την λήψη αυτών των απαντήσεων, ο Μ.Κ.1 τον ενημέρωσε ότι απαγορεύεται να έχει τοποθετημένη πινακίδα επί δημόσιας οδού και τον προειδοποίησε ότι θα πρέπει άμεσα να απομακρύνει την πινακίδα, διότι δεν είχε άδεια για τοποθέτηση διαφημιστικής πινακίδας από τον Δήμο Πάφου επί της πιο πάνω οδού. Μετά την παρέλευση λίγων λεπτών, και αφού ο Κατηγορούμενος δεν απομάκρυνε την διαφημιστική πινακίδα, ο Μ.Κ.1 ετοίμασε το εξώδικο το οποίο του παρέδωσε.
Έχοντας υπόψη μου την σειρά των γεγονότων ως εξελίχθηκαν, κρίνω ότι δεν τίθεται ζήτημα παραβίασης του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος του Κατηγορούμενου της μη αυτοενοχοποίησης. Ο Μ.Κ.1, ευθύς όταν αντιλήφθηκε ότι ο Κατηγορούμενος ομολογούσε την διάπραξη αδικήματος, του έδωσε άμεσα προειδοποίηση να απομακρύνει την πινακίδα καθ’ ότι δεν κατείχε την απαιτούμενη άδεια. Και μάλιστα περίμενε για λίγα λεπτά προτού εκδώσει το εξώδικο, με σκοπό να δώσει ευκαιρία στον Κατηγορούμενο να απομακρύνει την πινακίδα.
Κρίνω ότι ο Κατηγορούμενος όταν απαντούσε στην ερώτηση του Μ.Κ.1 αναφορικά με τον ιδιοκτήτη της διαφημιστικής πινακίδας, και όταν του ανέφερε ότι αυτός είχε τοποθετήσει την πινακίδα επί της οδού, ανέφερε αυτά εν γνώση του, και με την ελεύθερη βούληση του αποποιήθηκε της προστασίας που του παρέχει το δικαίωμα της μη αυτοενοχοποίησης (βλ. Νεοκλέους ν Σπύρου, Ποινική Έφεση αρ. 157/2022, 31/10/2025). Ο Κατηγορούμενος ακόμη και μετά που του έγινε επίστηση διατηρούσε το δικαίωμα να απομακρύνει την διαφημιστική πινακίδα, αλλά παρά τούτο επέλεξε να συνεχίσει να την έχει τοποθετημένη εκεί, και έτσι ο Μ.Κ.1 εξέδωσε το εξώδικο.
Συνεπώς, στην βάση των πιο πάνω δεδομένων, η εισήγηση της Υπεράσπισης περί παραβίασης του δικαιώματος της μη αυτοενοχοποίησης κρίνεται ως ανεδαφική.
Ε. Ευρήματα Δικαστηρίου
Υπό το φως της πιο πάνω αξιολόγησης της μαρτυρίας που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, καθώς και από τα αδιαμφισβήτητα και παραδεκτά γεγονότα ως προέκυψαν κατά την ακροαματική διαδικασία, καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα επί των επίδικων γεγονότων:
Στις 18/9/2023 και περί ώρα 19.00 ήταν τοποθετημένη σε δημόσιο πεζοδρόμιο επί της Λεωφόρου Αποστόλου Παύλου, διαφημιστική πινακίδα, η οποία διαφήμιζε κρουαζιέρες, και ο Κατηγορούμενος στεκόταν δίπλα από την εν λόγω διαφημιστική πινακίδα. Ο Μ.Κ.1 ρώτησε τον Κατηγορούμενο ποιανού είναι η πινακίδα και ο Κατηγορούμενος του απάντησε ότι είναι δική του και ότι αυτός την είχε τοποθετήσει εκεί. Η Λεωφόρος Αποστόλου Παύλου στην Πάφο βρίσκεται εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Πάφου. Ο Κατηγορούμενος κατά την ουσιώδη ημέρα δεν είχε άδεια ασκήσεως επιτηδεύματος ή επαγγέλματος από τον Δήμο Πάφου, και δεν είχε άδεια τοποθέτησης αντικειμένων, ήτοι διαφημιστικής πινακίδας, σε υπαίθριο χώρο εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Πάφου.
Ο Μ.Κ.1 ζήτησε από τον Κατηγορούμενο να μετακινήσει την διαφημιστική πινακίδα, ωστόσο ο Κατηγορούμενος δεν συμμορφώθηκε με τις υποδείξεις του τελευταίου και ο Μ.Κ.1 παρέδωσε στον Κατηγορούμενο εξώδικο πρόστιμο υπ’ αριθμό 2019058026 για το ποσό των €85,00. Το εξώδικο που παραδόθηκε στον Κατηγορούμενο αποτελείτο από δύο σελίδες, και στην δεύτερη σελίδα αναγράφετο ως διεύθυνση η Λεωφόρος Αποστόλου Παύλου καθώς και το αδίκημα της τοποθέτησης αντικειμένου, και συγκεκριμένα διαφημιστικής πινακίδας σε δημόσιο χώρο. Το εξώδικο δεν αποπληρώθηκε εντός 15 ημερών από την ημερομηνία έκδοσης του, και έτσι προστέθηκε επιβάρυνση €42,50. Το εξώδικο δεν πληρώθηκε εντός 30 ημερών από την έκδοση του, και παραμένει απλήρωτο μέχρι και σήμερα.
ΣΤ.Νομική Πτυχή
Στην υπό κρίση περίπτωση το εφαρμοστέο νομοθετικό πλαίσιο είναι ο Περί Δήμων Νόμος του 1985 (111/1985) ένεκα της ημερομηνίας διάπραξης του ισχυριζόμενου αδικήματος, ήτοι 18/09/2023. Παρά την θέσπιση του Περί Δήμων Νόμου του 2022 (Ν. 52(Ι)/2022), μόνο οι διατάξεις του άρθρου 148 του Ν. 52(Ι)/2022 τέθηκαν σε ισχύ από την ημερομηνία δημοσίευσης του εν λόγω νόμου στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας. Όλες οι υπόλοιπες διατάξεις, σύμφωνα με το άρθρο 153(1) του Ν. 52(Ι)/2022 θα τίθονταν σε ισχύ με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου. Σε συνεδρία του Υπουργικού Συμβουλίου στις 26/6/2024 (βλ. Επίσημη Εφημερίδα της Κυπριακής Δημοκρατίας, Παράρτημα Τέταρτο, Μέρος Ι, Αποφάσεις Υπουργικού Συμβουλίου, υπ’ αριθμό 4871, 28/6/2024, Αριθμός 480) αποφασίστηκε να τεθούν σε ισχύ από την 1/7/2024, μεταξύ άλλων, τα αδικήματα του Όγδοου Μέρους (άρθρα 118 έως 139 του Ν. 52(Ι)/2022), που αφορούν οχληρίες, αδικήματα και δικαστική διαδικασία.
Σύμφωνα με το άρθρο 124(1)(στ)(ii) του Περί Δήμων Νόμου του 1985 (111/1985) οποιοσδήποτε επί οιασδήποτε οδού εντός των δημοτικών ορίων τοποθετεί ή αφήνει, όχι αναγκαίος, οποιαδήποτε έπιπλα, αγαθά, εμπορεύματα ή εμπόρευμα, ή οποιοδήποτε βαρέλι, σκάφος, κάλαθο ή κάδο, ή τοποθετεί ή χρησιμοποιεί οποιοδήποτε βάθρο, κάθισμα, έδρα, στασίδιο, διαφημιστική πινακίδα ή άλλο πράγμα, ή τοποθετεί οποιοδήποτε πτυσσόμενο παραθυρόφυλλο ή σκίαστρο, κάλυμμα ή άλλη προεξοχή άνωθεν ή κατά μήκος οποιασδήποτε οδού, εκτός εάν έκαστη πλευρά αυτού έχει ύψος δέκα ποδών εκ του εδάφους, είναι ένοχος αδικήματος, και σε περίπτωση καταδίκης υπόκειται σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις Λ.Κ. 150 ή σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τους 3 μήνες, και σε περίπτωση καταδίκης το Δικαστήριο δύναται να διατάξει την καταβολή πρόσθετης χρηματικής ποινής που δεν υπερβαίνει τις Λ.Κ. 50 για έκαστην μέρα όπου το καταδικασθέν πρόσωπο συνεχίζει να διαπράττει το αδίκημα.
Στο ερμηνευτικό άρθρο 2 του Νόμου, η οδός περιλαμβάνει μεταξύ άλλων «πεζοδρόμιο ή δημόσιο χώρον». Η ερμηνεία που δίδεται στο ίδιο άρθρο για τα «δημοτικά όρια» είναι η ακόλουθη:
«τα όρια δήμου, όπως αυτά καθωρίσθησαν δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου».
Ως εκ των ανωτέρω, προκύπτει ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι (α) η τοποθέτηση, (β) διαφημιστικής πινακίδας, (γ) σε οδό, (δ) που βρίσκεται εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Πάφου. Εάν η απάντηση είναι θετική τότε το Δικαστήριο πρέπει να απαντήσει στο δεύτερο ερώτημα κατά πόσο η τοποθέτηση των αντικειμένων ήταν αναγκαία ή όχι. Αυτό γιατί η αναφορά στο λεκτικό του άρθρου 124(1)(στ)(ii) «ουχί αναγκαίως» αποκαλύπτει εξαίρεση στην απαγόρευση που θέτει ο νόμος. Δηλαδή σε περίπτωση που η τοποθέτηση ήταν αναγκαία δεν τίθεται ζήτημα διάπραξης του αδικήματος που το άρθρο 124(1)(στ) (ii) δημιουργεί.
Για σκοπούς πληρότητας, σημειώνεται ότι το υπό κρίση αδίκημα, ήτοι τοποθέτησης διαφημιστικής πινακίδας, περιλαμβάνεται στο σημείο 56 του Πίνακα IV του περί Εξώδικου Ρύθμισης Αδικημάτων Νόμος του 1997 (Ν. 47(Ι)/97), και καμιά δίωξη δεν ασκείται, αν το εξώδικο πρόστιμο καταβληθεί, σύμφωνα με τις διατάξεις του περί Εξώδικου Ρύθμισης Αδικημάτων Νόμος του 1997 (Ν. 47(Ι)/97), πριν από την πάροδο τριάντα ημερών από την ημερομηνία έκδοσης της ειδοποίησης (βλ. άρθρο 5 του Ν. 47(Ι)/97). Κάτι το οποίο, σύμφωνα και με τα ευρήματα του Δικαστηρίου, δεν έγινε στην παρούσα.
Παρενθετικά να αναφέρω ότι τα όσα έθιξε ο ευπαίδευτος συνήγορος της Υπεράσπισης σχετικά με το περιεχόμενο του εξωδίκου, και συγκεκριμένα ότι ως είδος εξωδίκου αναγράφεται η «πλανοδιοπώληση» και στο εξώδικο αναγράφεται ως είδος παράβασης «τοποθέτηση αντικειμένου σε δημόσιο χώρο, τοποθέτηση επίπλων, αγαθ», δεν δύναται να απασχολήσουν με οποιοδήποτε τρόπο το Δικαστήριο κατά την εκδίκαση της παρούσας υπόθεσης. Σύμφωνα με τα λεχθέντα στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν Αχιλλέα Η. Δημητρίου (2003) 2 ΑΑΔ 34, από την στιγμή που ο Κατηγορούμενος αρνήθηκε ενοχή στην κατηγορία που αντιμετωπίζει, το αντικείμενο της δίκης είναι μόνο η διαπίστωση της ενοχής ή αθωότητας του Κατηγορούμενου στην συγκεκριμένη κατηγορία, δηλαδή κατά ποσό τοποθέτησε σε οδό, που βρίσκεται εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Πάφου, διαφημιστική πινακίδα. Ο σκοπός της εξώδικης ρύθμισης είναι η προσφορά ευκαιρίας στον αδικοπραγούντα να απαλλαχθεί από οποιαδήποτε ενοχή για το αδίκημα που αντιμετωπίζει δια της πληρωμής εξώδικου προστίμου (βλ. Λάρης Βραχίμης ν Αστυνομίας (2000) 2 ΑΑΔ 527). Στην υπό κρίση περίπτωση, η προσφορά τέτοιας ευκαιρίας στον Κατηγορούμενο δεν έχει πλέον αντικείμενο αφού ο Κατηγορούμενος αρνήθηκε ενοχή και η υπόθεση προχώρησε σε ακρόαση.
Ζ. Βάρος απόδειξης
Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Kατηγορούσα Aρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (βλ. Φλουρής v. Αστυνομίας (1989) 2 ΑΑΔ 401).
Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι (βλ. Sener Erbekci v. Δημοκρατίας (2005) 2 Α.Α.Δ 434). Όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του κατηγορούμενου εγείρει, δεν είναι δυνατόν να καταδικαστεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής (βλ. Γενικός Εισαγγελέας v. Ανδρέα Ευριπίδου (2002) 2 Α.Α.Δ 246). Η υπεράσπιση σε καμία περίπτωση φέρει βάρος απόδειξης της αθωότητας του κατηγορούμενου ή συμπλήρωσης τυχόν κενών στην μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής. Εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του Κατηγορούμενου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. Η πεμπτουσία της ποινικής δίκης είναι η θεμελιακή αρχή ότι η καταδίκη είναι επιτρεπτή μόνο όταν αναδύεται, ασφαλής, ως αποτέλεσμα κρυστάλλινης και χωρίς λογική αμφιβολία δικανικής πεποίθησης (βλ. ΧΧ ΧΧ ν Αστυνομίας, Ποινική Έφεση αρ. 294/2018, ημερομηνίας 19/11/2019, ECLI:CY:AD:2019:B474).
Η. Κατάληξη - Συμπεράσματα
Ως έχει διαφανεί από την πιο πάνω αναφερθείσα μαρτυρία, η οποία κρίθηκε ως αξιόπιστη, ο Μ.Κ.1 δεν είδε τον Κατηγορούμενο να τοποθετεί ο ίδιος την διαφημιστική πινακίδα στην Λεωφόρο Αποστόλου Παύλου στο δημόσιο πεζοδρόμιο. Ωστόσο, ο Μ.Κ.1 ρώτησε τον Κατηγορούμενο ποιανού ήταν η επίμαχη διαφημιστική πινακίδα, και ο Κατηγορούμενος τον ενημέρωσε ότι είναι δική του και ότι ο ίδιος της είχε τοποθετήσει εκεί. Πρόκειται επομένως για την ομολογία του Κατηγορούμενου προς τον Μ.Κ.1 ότι ο ίδιος τοποθέτησε την επίμαχη διαφημιστική πινακίδα επί της Λεωφόρου Αποστόλου Παύλου. Έχοντας υπόψη μου και τα υπόλοιπα ευρήματα του Δικαστηρίου, και συγκεκριμένα ότι η Λεωφόρος Αποστόλου Παύλου είναι ενός των δημοτικών ορίων του Δήμου Πάφου, και ότι ο Κατηγορούμενος δεν είχε οποιαδήποτε άδεια από την αρμόδια αρχή να τοποθετεί αντικείμενα επί οδού, κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την υπό κρίση κατηγορία. Σημειώνεται ότι καμία μαρτυρία δεν τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου ότι η τοποθέτηση της διαφημιστικής πινακίδας επί της πιο πάνω οδού ήταν αναγκαία.
Ακόμη όμως και να μην υπήρχε ή να μην αποδεχόμουν ως αληθή την προαναφερόμενη ομολογία του Κατηγορούμενου στον Μ.Κ.1, κρίνω ότι και πάλι η Κατηγορούσα Αρχή θα απεδείκνυε την υπό κρίση κατηγορία στην βάση της περιστατικής μαρτυρίας που πλαισιώνει την παρούσα υπόθεση.
Όπως είναι καλά γνωστό, καταδίκη στη βάση περιστατικής μαρτυρίας μπορεί μόνο να καταστεί ασφαλής αν η περιστατική μαρτυρία όχι μόνο οδηγεί σε συμπέρασμα ενοχής αλλά και δεν οδηγεί σε οποιοδήποτε άλλο συμπέρασμα. Όπως χαρακτηριστικά το έθεσε το Ανώτατο Δικαστήριο στην απόφαση Alibrahim Muhy Iddin ν. Δημοκρατία, Ποινική Έφεση Αρ. 47/2014, 29/2/2016:
«Η προσαχθείσα μαρτυρία πρέπει να εξετάζεται στο σύνολο της και δεν είναι ορθό να απομονώνονται επιμέρους στοιχεία (Ιωάννου κ.α. ν. Δημοκρατία (2001) 2 Α.Α.Δ. 195, Τσιβιτανίδης κ.α. ν. Δημοκρατίας (2011) 2 Α.Α.Δ. 166 και Ξυδιάς ν. Δημοκρατίας (2012) 2 Α.Α.Δ. 807). Τα δε γεγονότα τα οποία την συνιστούν θα πρέπει να αποδεικνύονται, όπως και κάθε άλλο πρωτογενές γεγονός. Η ενοχή του κατηγορουμένου θα πρέπει να προκύπτει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, το δε υλικό που συνθέτει η περιστατική μαρτυρία θα πρέπει να συνάδει συμπερασματικά με την ενοχή του κατηγορουμένου ώστε να δικαιολογεί και την καταδίκη. Η δε αιτιώδης σχέση μεταξύ της περιστατικής μαρτυρίας και της ενοχής του κατηγορουμένου, θα πρέπει να είναι άμεση αφενός, και, αφετέρου, να μην μπορεί να συμβιβαστεί με άλλη λογική ερμηνεία (Fournides v. Republic (1986) 2 C.L.R. 73, 79 και Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας (1989) 2 Α.Α.Δ. 172)».
Πολύ σχετικές είναι επίσης και οι αποφάσεις Παφίτης άλλος ν. Δημοκρατίας (1990) 2 Α.Α.Δ. 102 και Πατατάρης ν. Αστυνομίας, (1993) 2 Α.Α.Δ. 58. Όπως τονίστηκε στην υπόθεση Μαμαλικόπουλος ν Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις αρ. 25/14, 29,14, ημερομηνίας 20/09/2018, η υπεράσπιση αρκεί να δώσει εξήγηση που να εισηγείται μια διαζευκτική θεωρία η οποία να είναι πιθανή και να συνάδει με τη μαρτυρία ή, με άλλα λόγια, μια εξήγηση ικανή να προκαλέσει εύλογη, έστω υποβόσκουσα αμφιβολία (lurking doubt), χωρίς να είναι ανάγκη η εξήγηση αυτή να γίνει δεκτή από το δικαστήριο ως αληθινή. Η αποτυχία της υπεράσπισης είναι μοιραία μόνο στο βαθμό που η υπόθεση της κατηγορούσας αρχής παραμένει ακλόνητη και επαρκώς ισχυρή στο τέλος ώστε να οδηγήσει σε καταδίκη.
Έτσι το καταληκτικό ερώτημα είναι κατά πόσο η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής είναι ικανή να οδηγήσει σε καταδίκη. Υπάρχουν κενά ή εύλογες αμφιβολίες, έστω και υποβόσκουσα αμφιβολία, ή προκύπτουν άλλα εύλογα πιθανά σενάρια από το μαρτυρικό υλικό;
Επανερχόμενη στην μαρτυρία και στα ευρήματα του Δικαστηρίου, διαπιστώνω ότι τα βασικά στοιχεία περιστατικής μαρτυρίας εναντίον του Κατηγορούμενου συνοψίζονται ως ακολούθως:
· Ο Κατηγορούμενος στεκόταν δίπλα από την διαφημιστική πινακίδα, η οποία ήταν ήδη τοποθετημένη.
· Η διαφημιστική πινακίδα διαφήμιζε κρουαζιέρες, κάτι όπου σχετίζετο με την επαγγελματική δραστηριότητα του Κατηγορούμενου, όπως διαφάνηκε από την απάντηση του τελευταίου προς τον Μ.Κ.1 όταν ο Μ.Κ.1 ενημέρωσε τον Κατηγορούμενο ότι απαγορεύεται να έχει τοποθετημένη πινακίδα επί δημόσιας οδού και ο Κατηγορούμενος του απάντησε «είναι η δουλειά μου».
· Ο Κατηγορούμενος παρέλαβε το εξώδικο πρόστιμο, και δεν υπέβαλε κάποια ένσταση ή παράπονο για αυτό στην Κατηγορούσα Αρχή.
Όλα τα προαναφερόμενα στοιχεία της περιστατικής μαρτυρίας σωρευτικά συνεκτιμούμενα συνθέτουν τους αδιάσπαστους κρίκους της περιστατικής μαρτυρίας και αποδυκνύουν ότι ήταν ο Κατηγορούμενος όπου τοποθέτησε την διαφημιστική πινακίδα στο δημόσιο πεζοδρόμιο επί της Λεωφόρου Αποστόλου Παύλου. Καμία εξήγηση δεν τέθηκε από την Υπεράσπιση ικανή να προκαλέσει εύλογη ή έστω υποβόσκουσα αμφιβολία, και δεν επιδέχεται άλλη λογική ερμηνεία ή εξήγηση, συμβατή με άλλη άποψη των πραγμάτων.
Ως εκ των ανωτέρω, την βάση των ευρημάτων του Δικαστηρίου, κρίνω ότι στοιχειοθετούνται όλα τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος. Ο Κατηγορούμενος στις 18/9/2023, χωρίς να έχει εξασφαλίσει σχετική άδεια, είχε τοποθετήσει διαφημιστική πινακίδα σε δημόσιο πεζοδρόμιο επί της Λεωφόρου Αποστόλου Παύλου, η οποία εμπίπτει εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Πάφου.
Ως εκ των ανωτέρω, από τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου προκύπτει ότι έχει αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας η κατηγορία που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος και έτσι ο Κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος σε αυτή.
(Υπογρ.)……………………………….
Λ. Χατζηξενοφώντος, Ε.Δ.
Πιστό Αντίγραφο
Πρωτοκολλητής
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο