ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Ε. Πεύκου, Ε.Δ.
Αρ. Υπόθεσης: 75/2026
ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΠΑΦΟΥ
v.
Μ. Τ.
Κατηγορουμένου
Ημερομηνία: 24 Φεβρουαρίου 2026
Εμφανίσεις:
Για Κατηγορούσα Αρχή: κα Σ. Παπαλαζάρου
Για Κατηγορούμενο: κος Κ. Σιαηλής
Κατηγορούμενος: Παρών
ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ
(αίτημα περαιτέρω κράτησης κατηγορουμένου)
Η παρούσα υπόθεση ευρίσκεται εν εξελίξει της ακροαματικής διαδικασίας με την προσαγωγή ήδη 3 μαρτύρων, μεταξύ των οποίων τής παραπονουμένης, ήτοι Μ.Κ. 2. Στις 19/2/2026, ορίστηκε για συνέχιση της ακροαματικής διαδικασίας στις 27/2/2026 (ως η συντομότερη ημερομηνία) επί τω ότι το παρόν Δικαστήριο καθημερινά είναι απασχολημένο με ακροάσεις. Προκειμένου για την εξασφάλιση της παρουσίας του κατηγορουμένου, η Κατηγορούσα Αρχή αξίωσε την περαιτέρω κράτηση του κατηγορουμένου επί τω ότι ουδέν διαφοροποιητικό στοιχείο υφίσταται από την εξ υπαρχής διαταγή του Δικαστηρίου περί της κράτησής του αναφέροντας χαρακτηριστικά πως «είμαστε στο απόγειο της μαρτυρίας για την Κατηγορούσα Αρχή».
Η εν λόγω αξίωση προσέκρουσε στην ένσταση του ευπαιδεύτου συνηγόρου Υπεράσπισης. Αναγνωρίζοντας εξ υπαρχής ο κος Σιαηλής την νομολογία περί αναθεώρησης προηγούμενης απόφασης καθώς και πως το Δικαστήριο όρισε την παρούσα αμέσως προκειμένου για την έναρξη της ακρόασης, προς υποστύλωση της εγερθείσας ενστάσεως έθεσε ότι «έχει ακουστεί σχεδόν ολόκληρη η μαρτυρία, στο σύνολό της. Σαφώς και πλέον έχει άποψη το Δικαστήριο, όσον αφορά την πιθανότητα καταδίκης αυτού του ανθρώπου με τη μαρτυρία η οποία έχει τεθεί». Επικαλέστηκε δε προκειμένου όπως ο κατηγορούμενος αφεθεί ελεύθερος με όρους την πρόσφατη απόφαση, ημερ. 4/2/2026, επί της υπόθεσης Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Κώστα Νέστορος, Ποινική Έφεση Αρ. 15/2026. Συνέχισε αναφέροντας πως θεωρεί ότι «ενόψει της ηλικίας του Κατηγορούμενου είναι άδικο να παραμείνει ακόμη 2, 3 μήνες στη φυλακή για μια υπόθεση, της οποίας η σοβαρότητα ακόμη και σε περίπτωση που βρεθεί ένοχος, η ποινή η οποία ενδεχομένως να επιβληθεί δεν θα είναι αυτή της άμεσης ποινής φυλάκισης τουλάχιστον» εμμένοντας πως ο ίδιος δεν βλέπει την πιθανότητα καταδίκης τονίζοντας πως είναι άδικο να μείνει για 4 μήνες στη φυλακή. Ερωτηθείς ο ευπαίδευτος συνήγορος από το Δικαστήριο επί του ποιου διαφοροποιητικού στοιχείου εγείρει την ένστασή του, δήλωσε πως «Έχει αποδομηθεί η μαρτυρία της, χωρίς να προβείτε σε αξιολόγηση, να πω ότι πλέον δεν υπάρχει δυναμική για αυτήν την υπόθεση με τη μαρτυρία που έχει προσαχθεί και τον Κατηγορούμενο» προτάσσοντας την έκδοση Διαταγμάτων. Συγκεκριμένα, εισηγήθηκε καταληκτικά όπως εκδοθεί Διάταγμα δυνάμει του οποίου ο κατηγορούμενος, σε περίπτωση που αφεθεί ελεύθερος, να μην επιστρέψει στο σπίτι του αναφέροντας χαρακτηριστικά πως είναι έτοιμος να δεχτεί τέτοιο Διάταγμα «ώστε εάν προσεγγίσει το σπίτι μέχρι να τελειώσει η υπόθεση, πολύ εύκολα μπορεί να συλληφθεί από την Αστυνομία και να έρθει κοντά σας να πάρει την ποινή που πρέπει για παρακοή διατάγματος». Κατ’ ουσίαν ο κος Σιαηλής εισηγήθηκε όπως ο κατηγορούμενος διαμένει πλέον με τον υιό του και να μην επιστρέψει στον τόπο όπου διέμενε πρότερα όπου εκεί διαμένει η παραπονούμενη – κόρη του και κατ’ ισχυρισμόν προκλήθηκαν τα καταλογιζόμενα στον κατηγορούμενο αδικήματα.
Εν προκειμένω, όπως ελέχθη στην πρόσφατη υπόθεση Ριχάρδος Νικολάου v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 14/2026, απόφαση, ημερ. 28/1/2026:
«Η νομολογία επί της δυνατότητας αναθεώρησης απόφασης κράτησης εν όψει νέων δεδομένων συνοψίστηκε στην ΙΩΣΗΦ ΙΩΣΗΦ v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ.: 260/2024, ημερομηνίας 16.12.2024:
«Όπως λέχθηκε στην Ζορπάς ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 103/24, ημερ. 3.6.2024 οι διαπιστώσεις ενός Δικαστηρίου για γεγονότα που άπτονται της κράτησης και δεν είναι μεταβλητά δεν υπόκεινται σε αναθεώρηση σε μεταγενέστερο στάδιο της διαδικασίας (βλ. και Ψύλλας ν. Δημοκρατίας (Αρ. 3) (2002) 2 Α.Α.Δ. 388). Το ζήτημα τέθηκε ως ακολούθως στην υπόθεση D.R.M. v. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 138/2023, ημερ. 30.6.2023, ECLI:CY:AD:2023:B233, ECLI:CY:AD:2023:B233:
«Με δεδομένο ότι η εκκαλούμενη Απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου δόθηκε στο πλαίσιο εξέτασης ενστάσεως σε επαναλαμβανόμενο αίτημα κράτησης του Εφεσείοντα, είναι σημαντικό να υπενθυμίσουμε ότι η νομολογία καθορίζει ότι, μετά από την πρώτη διαταγή του Δικαστηρίου για κράτηση, το Δικαστήριο εξετάζει το θέμα της περαιτέρω κράτησης όχι εξ υπαρχής, αλλά μόνο με αναφορά σε οποιαδήποτε νέα δεδομένα ήθελαν προκύψει και τα οποία ενδεχομένως να διαφοροποιούσαν την κρίση του επί του θέματος της κράτησης και όχι με αναφορά σε δεδομένα τα οποία υφίσταντο ευθύς εξαρχής (Δημητρίου κ.ά. ν. Δημοκρατίας (2013) 2 Α.Α.Δ. 416, Μαυρομιχάλης κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις Αρ. 165/2020 και 166/2020, ημερ. 22/10/2020 και S.M. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 75/2021, ημερ. 6/7/2021, ECLI:CY:AD:2021:B299, ECLI:CY:AD:2021:B299)».
(η έμφαση του Δικαστηρίου)
Όπως ελέχθη στη σχετικά πρόσφατη υπόθεση Georghe Baron Damaschin v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 299/2025, απόφαση, ημερ. 19/12/2025 «Πολύ συνοπτικά, είναι χρήσιμο να λεχθεί ότι με το ζήτημα της κράτησης να έχει τελεσίδικα αποφασιστεί, η εξέταση ένστασης σε επαναλαμβανόμενο αίτημα κράτησης, διενεργείται με αφετηρία το τελευταίο διαφοροποιητικό γεγονός, εάν υπάρχει. Σχετική είναι, μεταξύ άλλων, η υπόθεση ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗΣ v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινική Έφεση 165/20 και 166/20, ημερομηνίας 22.10.2020. Στην απουσία οποιουδήποτε άλλου νέου δεδομένου, το οποίο θα μπορούσε να καταστήσει αναγκαία την επανεξέταση του θέματος κράτησης, το τι παραμένει να πρέπει να εξεταστεί από το Δικαστήριο είναι ο ουσιαστικός λόγος της επιμήκυνσης του χρόνου κράτησης του κατηγορουμένου».
Κατ’ ουσίαν, υπό το πρίσμα της θέσεως της Υπεράσπισης, η ένσταση εγείρεται κατ’ επίκληση της φερόμενης για την Υπεράσπιση αποδυνάμωση της ισχύος της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής και συνακόλουθα της πιθανότητας καταδίκης του κατηγορουμένου. Το έρεισμα της θέσης του ευπαίδευτου συνηγόρου ώστε, διώκοντας η Υπεράσπιση, να αποτελέσει το νέο διαφοροποιητικό γεγονός εν εξελίξει της ακροαματικής διαδικασίας, δεν χωρεί στο παρόν δικονομικό στάδιο διότι εισέτι το παρόν Δικαστήριο δεν προβαίνει και δεν δύναται να προβεί σε κατ’ ουσίαν αξιολόγηση της μαρτυρίας. Ενδεχόμενη ενέργεια περί τούτου θα οδηγεί σε εκτροπή του Δικαστηρίου. Όπως ελέχθη στην πολύ πρόσφατη υπόθεση Celestine Onyeka Obi κ.ά. v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 21/2026, απόφαση, ημερ. 17/2/2026,
«Άνευ ερείσματος κρίνεται το επιχείρημα αυτό, εφόσον το πρωτόδικο Δικαστήριο αναφέρθηκε στη σχετική εισήγηση της ευπαίδευτης συνηγόρου του εφεσείοντα, σημειώνοντας ορθά, ότι η αξιολόγηση της εκδοχής και εξήγησης της εκδοχής του εφεσείοντα αναφορικά με το ζήτημα της γνώσης του, δεν θα τύγχανε αξιολόγησης στο στάδιο της εξέτασης του αιτήματος κράτησης, αλλά θα απασχολήσει κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας στο στάδιο της δίκης. Παρέπεμψε δε, στην πρόσφατη απόφαση του Εφετείου IULIAN PREOEASA v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ.: 275/2025, ημερομηνίας 10.11.2025, η οποία πραγματεύτηκε παρόμοια θέση άλλου κατηγορούμενου στην ίδια υπόθεση.
Παραθέτουμε τα όσα λέχθηκαν εκεί:
«Η διεργασία στην οποία προβαίνει το πρωτόδικο Δικαστήριο σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν αποτελεί αξιολόγηση εν τη εννοία που την αντιλαμβάνονται οι ευπαίδευτοι συνήγοροι του εφεσείοντα.
Όπως αναφέρεται στη ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ (ανωτέρω), το Δικαστήριο «αποφασίζει κατά πόσον η πιθανότητα καταδίκης προκύπτει από το σύνολο του μαρτυρικού υλικού εκτιμώμενου στην όψη του, έστω και αν διαπιστώνεται εύλογη προσδοκία αθώωσης».
Καίριας σημασίας, επί του προκειμένου, αποτελεί το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ (ανωτέρω):
«Η εκτίμηση της πιθανότητας καταδίκης πρέπει να γίνεται με ιδιαίτερη προσοχή, ούτως ώστε οι όποιες παρατηρήσεις ή σχόλια για την ισχύ του μαρτυρικού υλικού να μην επηρεάσουν ή προκαταλάβουν οτιδήποτε το οποίο ανάγεται στη δίκη (βλ. Τσεκούρα ν. Δημοκρατίας (2010) 2 Α.Α.Δ. 32, Κοτσούδη ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 131/20 κ.α., ημερ. 20.8.2020, ECLI:CY:AD:2020:B288, ECLI:CY:AD:2020:B288, Dydi v. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 103/20, ημερ. 3.9.2020).»
Είναι ορθή η αναφορά του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι το ουσιαστικό ζήτημα της γνώσης αφορά το εκδικάζον Δικαστήριο κατά την ακρόαση της υπόθεσης. Σε διαδικασία κράτησης εξετάζονται όλα τα στοιχεία στην όψη τους, ως αναλύεται ανωτέρω.»
Υπογραμμίζουμε για άλλη μία φορά ότι στο υπό κρίση στάδιο της διαδικασίας το Δικαστήριο δεν αντιπαραβάλλει τους εκατέρωθεν ισχυρισμούς γεγονότων της Κατηγορούσας Αρχής και κατηγορούμενου, με σκοπό την αξιολόγησή τους. Κάτι τέτοιο θα προκαταλάμβανε, ανεπίτρεπτα την έκβαση της δίκης. Συνεπώς, απορρίπτεται ως εσφαλμένη η πιο πάνω θέση του εφεσείοντα».
(η έμφαση του Δικαστηρίου)
Πέραν τούτων, επισημαίνεται πως η κράτηση του κατηγορουμένου διετάχθη επί τη βάσει του κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων και ουδόλως επί τη βάσει του κινδύνου φυγοδικίας που η πιθανότητα καταδίκης αποτελεί ένα από τα αντικειμενικά κριτήρια που το Δικαστηρίου εξετάζει σκοπώντας να αποφανθεί επί της πλήρωσης ή μη αυτού. Όσα ο κος Σιαηλής προτάσσει θα αξιολογηθούν στο στάδιο της δίκης που συνιστά έργο του Δικαστηρίου.
Σε ό,τι αφορά τις θέσεις του ευπαιδεύτου συνηγόρου του κατηγορουμένου περί του ενδεχόμενου χρόνου κράτησης του κατηγορουμένου και της ενδεχόμενης ποινής που δυνατόν επιβληθεί, επισημαίνω πως το Δικαστήριο δεν προβαίνει και δεν θα προβεί σε θεωρητικές ασκήσεις (βλ. κατ’ αναλογίαν συναφώς στην πρόσφατη υπόθεση Eduard Efremov v. Κυπριακής Δημοκρατίας, Πολιτική Έφεση Αρ. Ε90/2025, απόφαση, ημερ. 11/11/2025 ότι «Το Δικαστήριο δεν πρέπει να προβαίνει σε θεωρητικές ασκήσεις ως προς τον χρόνο που ενδέχεται να απαιτηθεί για διαδικασίες που είναι άγνωστο κατά πόσο θα καταχωριστούν στο μέλλον»).
Κατ’ ουσίαν, το υπόβαθρο των δεδομένων που το Δικαστήριο έλαβε υπόψη του αποφαινόμενο περί της διαταγής κράτησης του κατηγορουμένου δεν μεταβλήθηκε. Εν τοις πράγμασιν, προτάσσεται σε παρόντα χρόνο εκ μέρους του κατηγορουμένου προκειμένου να αφεθεί ελεύθερος με όρους όπως διαμείνει σε άλλη οικία μακριά από την παραπονούμενη βάσει της υπόθεσης Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Κώστα Νέστορος (η οποία εκρίθη στη βάση των δικών της δεδομένων και κατηγοριών). Εκτιμώ πως αν αποφαινόμουν τοιουτοτρόπως, επί τω ότι τα δεδομένα δεν μεταβλήθηκαν αλλά προτάσσεται συναφής προς την ως άνω υπόθεση όρος, το παρόν Δικαστήριο θα μετατρεπόταν σε Εφετείο του εαυτού του κατά τρόπο που θα υπερβεί τη δικαιοδοσία του. Ας μην λησμονείται πρόσθετα πως το παρόν Δικαστήριο στην ενδιάμεση απόφασή του, ημερ. 13/1/2026, έθεσε πως «Αφού καταλογίστηκαν στον κατηγορούμενο αδικήματα στην ποινική υπόθεση υπ’ αριθμόν 4628/2024 δηλαδή τού ασκήθηκε ποινική δίωξη για αδικήματα βίας στην βάση του Ν. 119(Ι)/2000 και του Ν. 115(Ι)/2021, κατόπιν καταγγελίας από την κόρη του, τού επιβλήθηκαν εναλλακτικά μέτρα αντί της κράτησής του, ήτοι τα Διατάγματα, ημερ. 17/12/2024 που εξεδόθησαν δυνάμει των οποίων εν γένει να μην προσεγγίζει την κόρη του και το γαμπρό του (όσα δηλαδή υπαγορεύει η υπόθεση Φ.Φ. αποτελούν πλέον πεπραγμένα)» και «Διεφάνη απότοκα έτι εκ των επικληθέντων ανωτέρω, πως το εκδοθέν Διάταγμα, ημερ. 17/12/2024, δεν ήταν αρκετό για σκοπούς προφύλαξης».
Καταληκτικά, μολονότι δεν προετάχθη από τον ευπαίδευτο συνήγορο αυτό καθ’ εαυτό τοιουτοτρόπως, το νέο διαφοροποιητικό γεγονός επί του οποίου το Δικαστήριο δύναται να εξετάσει αναφορικά με την αιτούμενη περαιτέρω κράτηση του κατηγορουμένου είναι η επιμήκυνση του χρόνου.
Όπως τονίστηκε σχετικά προς το συνολικά εύλογο διάστημα κράτησης στην υπόθεση 1. Yousif Alabdullah κ.ά. v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 26/2025, απόφαση, ημερ. 13/2/2025 «Γενικά, σε σχέση με την έκταση του χρόνου κράτησης, θα πρέπει να πούμε ότι, όπως είχε λεχθεί στην υπόθεση Κρασοπούλης κ.ά. v. Δημοκρατίας (2012) 2 Α.Α.Δ. 450, αφενός δεν υπάρχει απόλυτο όριο στην επιτρεπτή περίοδο κράτησης μέχρι εκδίκασης και αφετέρου ότι το εύλογο της διάρκειας των διαδικασιών εξαρτάται πάντοτε από τα ειδικότερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης (βλ. «Human Rights and Criminal Justice», Emmerson, Ashworth, Macdonald, 2η έκδοση (2007), σ. 473, §13‑65)».
Στην υπόθεση Γιάννη Σαρρού v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 110/2023, απόφαση, ημερ. 29/6/2023, όπου εκρίθη ότι η «απόφαση του Κακουργιοδικείου να διατάξει την κράτηση του Εφεσείοντα μέχρι τις 20.9.2023, τόσο η παράταση των 4 μηνών, όσο και ο συνολικός χρόνος των 6 μηνών περίπου, από την καταχώριση της ποινικής υπόθεσης μέχρι την έναρξη της ακρόασης, λόγω της φύσης και σοβαρότητας των αδικημάτων που αυτός αντιμετωπίζει, αλλά και της τελεσίδικης κρίσης περί κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων, δεν εκφεύγει του εύλογα επιτρεπτού χρόνου υπό τις περιστάσεις, ώστε να δικαιολογεί αφ' εαυτού και άνευ ετέρου, την απόλυση του Εφεσείοντα υπό όρους».
Συνεκτιμώντας τις ως άνω δικανικές προσεγγίσεις και νομολογιακές αρχές, στην προκειμένη περίπτωση, 8 συνολικά πλέον ημέρες πρόσθετα του ήδη διαρρρεύσαντος χρόνου, μεσολαβούν από τις 19/2/2026 μέχρι την ορισθείσα δικάσιμο για συνέχιση της ακρόασης. Είναι η κρίση του Δικαστηρίου πως το συνολικό διάστημα κράτησης του κατηγορουμένου στα πλαίσια της παρούσης υπόθεσης (με ενδιάμεση απόφαση, ημερ. 13/1/2026, τελεί υπό κράτηση), εντός του οποίου εμπίπτει και συνυπολογίστηκε η περαιτέρω κράτηση του μέχρι και τις 27/2/2026, δεν ξεπερνά υπό του ιστορικού της υπόθεσης και της φύσης της διαδικασίας, το ευλόγως επιτρεπτό ώστε δεν οδηγείται σε παραβίαση των όποιων δικαιωμάτων του.
Συνεπώς, η κράτηση του κρίνεται δικαιολογημένη και διατάσσεται η κράτηση του κατηγορουμένου μέχρι τις 27/2/2026 και εκδίδεται διάταγμα μεταφοράς του στο Δικαστήριο.
Ε. Πεύκου, Ε.Δ.
Πιστόν Αντίγραφον
Πρωτοκολλητής
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο