ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Ε. Πεύκου, Ε.Δ.
Αρ. Υπόθεσης: 534/2026
ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΠΑΦΟΥ
v.
B. K. N.
Κατηγορουμένου
Ημερομηνία: 25 Φεβρουαρίου 2026
Εμφανίσεις:
Για Κατηγορούσα Αρχή: κα Σ. Παπαλαζάρου
Για Κατηγορούμενο: κα Α. Κυρακόζοβα
Κατηγορούμενος: Παρών
ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ
(αίτημα περαιτέρω κράτησης κατηγορουμένου)
Το παρόν Δικαστήριο έχει αποφανθεί επί της κράτησης του κατηγορουμένου δυνάμει απόφασης, ημερ. 21/1/2026. Σε πρότερο στάδιο, άλλαξε η νομική εκπροσώπηση του κατηγορουμένου και η νυν δικηγόρος του ήγειρε ένσταση στην περαιτέρω κράτησή του όπως αυτή αξιώθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή, προτάσσοντας πως εκ παραδρομής και εκ λάθους αναφέρθηκε (εννοώντας κατά το χρόνο που αξιώθηκε η κράτηση του κατηγορουμένου) ότι είναι αιτητής πολιτικού ασύλου. Αντίθετα, δήλωσε πως ο κατηγορούμενος τελεί υπό καθεστώς πρόσφυγα στην ημεδαπή από το 2024 που σημαίνει ότι έχει εξεταστεί και του έχει παραχωρηθεί το εν λόγω καθεστώς βάσει του Άρθρο 3 (1) της σχετικής νομοθεσίας και δεν υφίσταται κίνδυνος φυγοδικίας αφού τελεί υπό προστασία. Ανέφερε πρόσθετα σε ό,τι αφορά τα ταξιδιωτικά του έγγραφα πως ειδικότερα το διαβατήριο του κατέχεται από την υπηρεσία ασύλου και για να παραλάβει τούτο, απαιτείται έγκριση της υπηρεσίας.
Επιπλέον, ανέφερε πως ο κατηγορούμενος έχει ισχυρούς δεσμούς με την Κυπριακή Δημοκρατία, δεν την εγκατέλειψε από το 2022 όπου διαμένει μόνιμα και εργάζεται. Εισηγείται όπως αφεθεί ελεύθερος με όρους όπως υπογράφει καθημερινά σε Αστυνομικό Σταθμό στο Παραλίμνι, να υπογράψει προσωπική εγγύηση και να απαγορευθεί στον κατηγορούμενο η διέλευση από τα οδοφράγματα.
Εν προκειμένω, όπως ελέχθη στην πρόσφατη υπόθεση Ριχάρδος Νικολάου v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 14/2026, απόφαση, ημερ. 28/1/2026:
«Η νομολογία επί της δυνατότητας αναθεώρησης απόφασης κράτησης εν όψει νέων δεδομένων συνοψίστηκε στην ΙΩΣΗΦ ΙΩΣΗΦ v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ.: 260/2024, ημερομηνίας 16.12.2024:
«Όπως λέχθηκε στην Ζορπάς ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 103/24, ημερ. 3.6.2024 οι διαπιστώσεις ενός Δικαστηρίου για γεγονότα που άπτονται της κράτησης και δεν είναι μεταβλητά δεν υπόκεινται σε αναθεώρηση σε μεταγενέστερο στάδιο της διαδικασίας (βλ. και Ψύλλας ν. Δημοκρατίας (Αρ. 3) (2002) 2 Α.Α.Δ. 388). Το ζήτημα τέθηκε ως ακολούθως στην υπόθεση D.R.M. v. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 138/2023, ημερ. 30.6.2023, ECLI:CY:AD:2023:B233, ECLI:CY:AD:2023:B233:
«Με δεδομένο ότι η εκκαλούμενη Απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου δόθηκε στο πλαίσιο εξέτασης ενστάσεως σε επαναλαμβανόμενο αίτημα κράτησης του Εφεσείοντα, είναι σημαντικό να υπενθυμίσουμε ότι η νομολογία καθορίζει ότι, μετά από την πρώτη διαταγή του Δικαστηρίου για κράτηση, το Δικαστήριο εξετάζει το θέμα της περαιτέρω κράτησης όχι εξ υπαρχής, αλλά μόνο με αναφορά σε οποιαδήποτε νέα δεδομένα ήθελαν προκύψει και τα οποία ενδεχομένως να διαφοροποιούσαν την κρίση του επί του θέματος της κράτησης και όχι με αναφορά σε δεδομένα τα οποία υφίσταντο ευθύς εξαρχής (Δημητρίου κ.ά. ν. Δημοκρατίας (2013) 2 Α.Α.Δ. 416, Μαυρομιχάλης κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις Αρ. 165/2020 και 166/2020, ημερ. 22/10/2020 και S.M. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 75/2021, ημερ. 6/7/2021, ECLI:CY:AD:2021:B299, ECLI:CY:AD:2021:B299)».
(η έμφαση του Δικαστηρίου)
Δέον λεχθεί πως σε ό,τι αφορά δεδομένα ή περιστάσεις οι οποίες υφίσταντο αλλά δεν τέθηκαν προς εξέταση κατά το χρόνο εγερθέντος αιτήματος κράτησης δεν αποτελούν νέα διαφοροποιητικά δεδομένα. Σχετική η υπόθεση Bashar Turk v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 76/2025, απόφαση, ημερ. 4/6/2025, Khaled Issa v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 162/24, απόφαση, ημερ. 2/8/2024.
Αρχικά, οι υποκειμενικοί παράγοντες του κατηγορουμένου, ως έχουν αναφερθεί από τη νυν συνήγορο του (εξαιρουμένου του καθεστώτος πρόσφυγα στην ημεδαπή), έχουν ήδη εξεταστεί από το Δικαστήριο κατά το χρόνο που αποφαινόταν επί του αιτήματος κράτησης. Το Εφετείο στην υπόθεση Κυριάκος Ζορπάς κ.ά. v. Δημοκρατίας κ.ά., Ποινική Έφεση Αρ. 103/2024, απόφαση, ημερ. 3/6/2024, επεσήμανε τα ακόλουθα:
«Γινόταν όμως δεκτό πάντα ότι οι διαπιστώσεις ενός Δικαστηρίου για γεγονότα που άπτονται της κράτησης και δεν είναι μεταβλητά δεν υπόκεινται σε αναθεώρηση σε μεταγενέστερο στάδιο της διαδικασίας (Ψύλλας ν. Δημοκρατίας (Αρ. 3) (2002) 2 Α.Α.Δ. 388). Έτσι, για παράδειγμα, στην περίπτωση που η κατηγορουμένη δεν είχε ασκήσει έφεση κατά της αρχικής διαταγής κράτησης (ημερ. 11.12.03) αλλά μόνον για κάποια μεταγενέστερη διαταγή (ημερ. 30.12.03) το Ανώτατο Δικαστήριο την εξέτασε μεν αλλά με αναφορά στην πιο πάνω αρχή και λόγω της μη ύπαρξης διαφοροποιητικών στοιχείων, την απέρριψε διότι όλα όσα είχαν προβληθεί μεταγενέστερα ήταν ήδη δεδομένα και κατά την αρχική διαταγή κράτησης στις 11.12.03 (Ντούμα ν. Αστυνομίας (2004) 2 Α.Α.Δ. 1).
Παρομοίως και σε υπόθεση όπου οι ισχυρισμοί σχετικά με τον κίνδυνο διαφυγής και τον κίνδυνο διάπραξης άλλων αδικημάτων είχαν εξεταστεί κατ΄ επανάληψη, οπότε το Ανώτατο Δικαστήριο διατύπωσε ξανά την αρχή ότι διαταγή για κράτηση η οποία δεν εφεσιβάλλεται, δεν αναθεωρείται εκ των υστέρων στο πλαίσιο έφεσης αφορώσας περαιτέρω διαταγή, σε σχέση με στοιχεία τα οποία δεν είναι μεταβλητά, ήτοι τα οποία ήταν δεδομένα και για τα οποία δεν υπήρξε οποιαδήποτε αλλοίωση.
[…]
Η μεταγενέστερη υπόθεση Dydi κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 103/20 κ.ά., ημερ. 3.9.20, ήταν ακριβώς υπόθεση στην οποίαν η προαναφερθείσα «πρώτη απόφαση» του Κακουργοδικείου είχε επικυρωθεί και κατ΄ έφεσιν. Παρά ταύτα δεν υπήρξε αναφορά σε δεδικασμένο αλλά και πάλι τονίστηκε πως τα μόνα ερωτήματα που είχε το πρωτόδικο Δικαστήριο να αποφασίσει ήταν το νέο στοιχείο της απόσυρσης μιας κατάθεσης μάρτυρος και του μεσολαβούντος χρόνου μέχρι την επόμενη δικάσιμο, εφόσον όλα τα υπόλοιπα ζητήματα είχαν καλυφθεί στην προηγούμενη απόφαση και δεν ήταν λογικό να επαναξιολογηθούν, δεδομένου ότι επ΄ αυτής της πτυχής δεν είχε τεθεί οτιδήποτε το διαφορετικό.
[…]
Παρατηρούμε λοιπόν πως όταν υπάρχει τελεσίδικη απόφαση, δηλαδή είτε στις περιπτώσεις στις οποίες δεν ασκείται έφεση είτε στις περιπτώσεις στις οποίες ασκείται έφεση και επικυρώνεται η πρωτόδικη κρίση, εκείνο που έχει σημασία και εξετάζεται σε επόμενο αίτημα είναι η τυχόν ύπαρξη μεταβληθέντων ή νέων ή διαφοροποιητικών στοιχείων. Για σκοπούς δε αυτού του ελέγχου σε τέτοιες περιπτώσεις διενεργείται εξέταση, χωρίς δηλαδή να είναι άνευ ετέρου αρκετό το ότι έχει προηγηθεί τελεσίδικη απόφαση. Μάλιστα θεωρούμε πως αυτό ακριβώς ήταν και το νόημα της αμέσως επόμενης υπόθεσης Μαυρομιχάλης κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 165/20 κ.ά., ημερ. 22.10.20, στην οποία λέχθηκε ότι:
«Η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει καταδείξει, όσον αφορά την πιο πάνω πτυχή, ότι, εκκρεμούσης της δίκης, η εξέταση ενστάσεως σε επαναλαμβανόμενο αίτημα κράτησης κατηγορουμένου προσώπου διενεργείται με αφετηρία το τελευταίο διαφοροποιητικό γεγονός, εάν υπάρχει τέτοιο. Διαπιστώνεται, έτσι, εφόσον περί τούτου πρόκειται, το περιεχόμενο της νέας μαρτυρίας που έχει, στο μεταξύ, προκύψει και η τυχόν επίδρασή της στην ήδη υπάρχουσα μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής, ως προς την πιθανότητα καταδίκης του κατηγορουμένου. Άλλως πως, δε δικαιολογείται η εξέταση, εκ νέου, του πλαισίου, νομικού ή και πραγματικού, εντός του οποίου έχει εκδοθεί προηγούμενο διάταγμα κράτησης, της θέσης αυτής οριζομένης από το δόγμα του δεδικασμένου. Η σχετική νομολογία επιβεβαιώθηκε, πολύ πρόσφατα, στην J. Kalfat κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις Αρ. 125/2020 και 126/2020, 8.10.2020. Στην προκειμένη περίπτωση, αναμφίβολα, η απόφαση της πλειοψηφίας στις υποθέσεις Dydi κ.ά. ν. Δημοκρατίας, καθιέρωσε τέτοιο δεδικασμένο, ήτοι αναφορικά με την ένδειξη της πιθανότητας καταδίκης, στη βάση της μαρτυρίας της κατηγορούσας αρχής που υπήρχε στις 30.6.2020».
Ήταν ακριβώς με αναφορά στην ύπαρξη νέων διαφοροποιητικών γεγονότων ή στοιχείων που τα πιο πάνω υιοθετήθηκαν σε σειρά αποφάσεων που ακολούθησαν όπως στις υποθέσεις V.B. v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 113/22, ημερ. 21.6.22, Μ.Α. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 274/22, ημερ. 23.1.23, ECLI:CY:AD:2023:B14, ECLI:CY:AD:2023:B14, Μ.Β. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 10/2023, ημερ. 23.2.23, Buesaquillo ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 56/2023, ημερ. 8.5.23, ECLI:CY:AD:2023:B151, ECLI:CY:AD:2023:B151, Σάρρου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 110/23, ημερ. 29.6.23, ECLI:CY:AD:2023:B230, ECLI:CY:AD:2023:B230, D.R.M. ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 138/23, ημερ. 30.6.23, ECLI:CY:AD:2023:B233, ECLI:CY:AD:2023:B233 και Khasawneh ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 220/23, ημερ. 4.12.23».
(η έμφαση του παρόντος Δικαστηρίου)
Συνεπώς, η διαδικασία ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου δεν δύναται να μετουσιωθεί αναρμοδίως δικαιοδοτικά, σε κατ’ ελάχιστον εκ δευτέρου προσπάθεια αμφισβήτησης ή αναθεώρησης της διαταγής του παρόντος Δικαστηρίου περί της κράτησης του κατηγορουμένου η οποία ήδη τελεσιδίκησε σε ό,τι αφορά εν προκειμένω τις προσωπικές συνθήκες του ως έχουν αναφερθεί.
Κατά τη διαταγή, ημερ. 21/1/2026, του Δικαστηρίου περί της κράτησης του, είχε συνεκτιμηθεί, κατόπιν εξέτασης από το Δικαστήριο και κατ’ επίκληση δικανικής προσέγγισης, η υποκειμενική παράμετρος αναφορικά με τον κατηγορούμενο πως είναι αιτητής πολιτικού ασύλου. Σε ενεστώτα χρόνο, κατεδείχθη προσάγοντας σχετικά έγγραφα ως Έγγραφο «Α» πως ο κατηγορούμενος κατέχει Ειδική Άδεια με ημερομηνία έκδοσης στις 7/8/2024 και η οποία λήγει το 2027 με παρατηρήσεις «RECOGNISED REFUGEE RESIDENCE AND EMPLOYMENT». Αξίωσε διεθνή προστασία λόγω «a well-founded fear of persecution or real risk of serious harm in Cameron» και η Υπηρεσία Ασύλου αποφάσισε (σχετική η επιστολή, ημερ. 5/3/2024) όπως τον αναγνωρίσει ως πρόσφυγα.
Όπως έχει επαναληφθεί στην υπόθεση Nitesh Patel v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 293/2025, απόφαση, ημερ. 1/12/2025 «Ό,τι εξετάζεται είναι πάντοτε η επίπτωση που δυνατόν να έχουν οι προσωπικές αυτές συνθήκες επί του κριτηρίου του κινδύνου μη προσέλευσης του υπόπτου στο Δικαστήριο για να αντιμετωπίσει τη δίκη του». Πρόκειται για μία μεταβλητή προσωπικής φύσεως του κατηγορουμένου η οποία δεν ετέθη ενώπιον του Δικαστηρίου τοιουτοτρόπως. Δεν διαφεύγει την προσοχή πως υφίστατο κατά το χρόνο αξίωσης της κράτησης, ωστόσο εξετάστηκε από το Δικαστήριο διαφορετικής – πρότερης – φύσης καθεστώτος για τον Αιτητή ως τούτο ελέχθη. Οπότε, τούτων των συνθηκών ιδωμένων, θεωρώ πως δικαιολογείται η εξέταση και η τυχόν επίδραση τούτης της παραμέτρου εντός του πλαισίου που είχε ήδη αποφανθεί το Δικαστήριο πρότερα. Συγκεκριμένα, τηρουμένης της πλήρωσης των αντικειμενικών κριτηρίων σε ό,τι αφορά τον κίνδυνο φυγοδικίας ως η διαταγή του Δικαστηρίου, ημερ. 21/1/2026, και επαναλαμβάνοντας πως όσο πιο σοβαρή είναι τυχόν η προς επιβολή ποινή, τόσο πιο δυνητικά πραγματοποιήσιμος είναι ο κίνδυνος διαφυγής, κρίνω πως η προσωπική συνθήκη του κατηγορουμένου τελούντος ως πρόσφυγας στην Κυπριακή Δημοκρατία κατόπιν παραχωρηθείσας άδειας διαμονής και εργοδότησης από την Υπηρεσία Ασύλου επί τη βάσει του επιχειρήματος ενός καλά θεμελιωμένου φόβου καταδίωξης ή πραγματικού κινδύνου σοβαρής βλάβης, είναι τέτοιας φύσεως ώστε να επενεργεί ενάντια στη μη προσέλευσή του στο Δικαστήριο για να αντιμετωπίσει τη δίκη του εκ της επίπτωσης που ο κατηγορούμενος δυνατόν έχει. Συνεπώς, θεωρώ πως δικαιολογείται η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της απόλυσής του τελικά με όρους αναφορικά με την προσέλευση του στη δίκη κατά τις 6/3/2026 και ώρα 9:00 οι οποίοι συντίθενται στους ακόλουθους:
i. Να υπογραφεί προσωπική εγγύηση ύψους €20.000.
ii. Να υπογράφει καθημερινά στον Κεντρικό Αστυνομικό Σταθμό Παραλιμνίου μεταξύ των ωρών 08:00 έως 12:00 ή 17:00 έως 21:00.
iii. Να καταβάλει σε μετρητά το ποσό των €1.000.
iv. Το όνομά του να τεθεί στον κατάλογο προσώπων των οποίων απαγορεύεται η έξοδος από τη Δημοκρατία (stop list)
v. Δεν θα δικαιούται να διέλθει από τα οδοφράγματα που οδηγούν σε περιοχές μη ελεγχόμενες από τις αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας.
(Υπ.) _________________
Ε. Πεύκου, Ε.Δ.
Πιστόν Αντίγραφον
Πρωτοκολλητής
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο