ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΠΑΦΟΥ

EΝΩΠΙΟΝ:   Λ. Μάρκου, Π.Ε.Δ.

                     Ν. Φακοντής, Ε.Δ.

                     Θ. Συμεωνίδης, Ε.Δ.

     Αρ. Υπόθεσης: 3320/2025

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

 

v.

 

Κ. Γ   

         Κατηγορούμενου

                                                            ---------------------------

Ημερομηνία: 26.05.2026 

Εμφανίσεις:

Για Δημοκρατία: κα. Ειρήνη Σάββα  

Για Κατηγορούμενο: κ. Λύσανδρος Λυσάνδρου δια ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, ΦΛΩΡΟΥ Δ.Ε.Π.Ε

Κατηγορούμενος: Παρών 

ΠΟΙΝΗ

 

Ο κατηγορούμενος μετά από παραδοχή του έχει κριθεί ένοχος στο αδίκημα της απόπειρας φόνου (1^η Κατηγορία) και πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης (2^η Κατηγορία) με θύμα την Ρ.Χ., καθώς επίσης και στο αδίκημα των πράξεων που στοχεύουν στην πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης (3^η Κατηγορία) και τραυματισμού (4^η Κατηγορία) με θύμα την S.T, αδικήματα τα οποία διαπράχθηκαν από μέρους του στις 14 Απριλίου 2025 στην Χλώρακα της Επαρχίας Πάφου.

 

Έχει επιπρόσθετα παραδεχθεί και το αδίκημα της μεταφοράς επιθετικού οργάνου ήτοι ενός μαχαιριού (5^η Κατηγορία) το οποίο χρησιμοποίησε για την διάπραξη των πιο πάνω αναφερόμενων αδικημάτων. 

 

Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν εκτεθεί γραπτώς (σχετικό το Έγγραφο Α) από την Κατηγορούσα Αρχή, δεν έτυχαν αμφισβήτησης και διαλαμβάνουν συνοπτικά τα ακόλουθα:

 

Στην Λεωφόρο [….] στην […] της Επαρχίας Πάφου στον ισόγειο χώρο κτιρίου το οποίο ανήκει στους Χ.Χ και Ρ.Χ, βρίσκεται φαρμακείο με την ονομασία <<……>>. Το φαρμακείο αυτό, λειτουργεί μία εκ των θυγατέρων των άνω προσώπων, ονόματι Ρ.Χ (στο εξής αναφερόμενη και ως η 1^η παραπονούμενη), ενώ σε αυτό εργοδοτείται επίσης και η S.T (στο εξής αναφερόμενη και ως η 2^η παραπονούμενη).

 

Ο κατηγορούμενος κατά την περίοδο του έτους 2012 μέχρι και το 2019 διατηρούσε δεσμό με την Μ.Χ, αδελφή της 1^ης παραπονούμενης, τον οποίο είχε γνωρίσει κατά την διάρκεια των φοιτητικών της χρόνων, ενώ από το Σεπτέμβριο του 2014 και μετέπειτα διέμεναν μαζί σε διαμέρισμα στην Λεμεσό όπου και εργάζονταν. Περί τον Απρίλιο του 2019 η σχέση τους τερματίστηκε και η  Μ.Χ επέστρεψε στο πατρικό της στην Πάφο σε συνέχεια των προβλημάτων που αντιμετώπιζαν στη σχέση τους, σε βαθμό μάλιστα που η ίδια άρχισε να νιώθει φόβο για την ασφάλειά της. Μάλιστα η 1^η παραπονούμενη, ούσα η πιο προστατευτική από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας [..], προσπαθούσε (μαζί με υπόλοιπα μέλη της οικογένειας της) κατά την περίοδο εκείνη με συχνές τηλεφωνικές επικοινωνίες και μηνύματα να πείσει την αδελφή της να τερματίσει την σχέση της με τον κατηγορούμενο, λόγω της συμπεριφοράς και στάσης του που αφορούσε κυρίως σε εμμονές που ανέπτυξε ότι κάτι του έκρυβε ή ότι κάτι ερωτικό έτρεχε μεταξύ αυτής και τρίτου προσώπου με το οποίο διατηρούσε στο παρελθόν σχέση.    

 

Η Μ.Χ μετά τον χωρισμό της προχώρησε με την ζωή της γνωρίζοντας τον […] νυν σύζυγο της. Παρά τον χωρισμό της με τον κατηγορούμενο, ο τελευταίος της είχε αποστείλει γραπτό μήνυμα με ευχές για τα γενέθλια της, ενώ κατά τον μήνα Ιανουάριο του 2023 αυτός της απέστειλε και πάλι γραπτό μήνυμα στο οποίο αναφέρονταν τα ακόλουθα: ‘’Έχουν βγει πολλά στην φόρα.. Είπα να μην ασχοληθώ αλλά θα το κάμω. Δεν κοροιδευεις κανένα […]. Η ασέβεια σου έχει προκαλέσει ανεπανόρθωτες ζημιές όχι μόνο σε εμένα.. Ποτέ δεν ανάλαβες ευθύνη για τίποτε. Θα καταλάβεις όμως ότι δεν μπορείς να παίζεις με ζωές.. Έπρεπε να έχεις τσίπα όχι θράσος’’. Για τα πιο πάνω μηνύματα η Μ.Χ είχε ενημερώσει σχετικά τον σύζυγο της.

 

Ο κατηγορούμενος δεν προχώρησε στην σύναψη οποιασδήποτε σχέσης με άλλο πρόσωπο, παρά μόνο από τον Μάρτιο του 2020 ήρθε σε επαφή μέσω μηνυμάτων με την Σ.Α με την οποία εργάζονταν στην ίδια εταιρεία και με την οποία άρχισαν να μιλούν και να έχουν ερωτικές επαφές χωρίς όμως να διατηρούν μεταξύ τους οποιοδήποτε δεσμό μέχρι και τις 17.06.2022 όπου ήταν η τελευταία μεταξύ τους επικοινωνία μέσω μηνύματος που της είχε αποστείλει ο κατηγορούμενος. Μάλιστα παρά το γεγονός ότι η […] είχε εκφράσει την επιθυμία στον κατηγορούμενο να συνάψουν δεσμό, ο κατηγορούμενος της είχε αναφέρει ότι δεν μπορούσε, γιατί είχε βρει την πρώην κοπέλα του στο κρεβάτι με κολλητό του φίλο και πως μετά από αυτό αποφάσισε να μην κάνει ξανά σχέση.

 

Ο κατηγορούμενος γνώριζε ότι η οικογένεια […] διέμενε στην Επαρχία Πάφου, ενώ γνώριζε επίσης που βρισκόταν το φαρμακείο το οποίο λειτουργούσε η 1^η παραπονούμενη. Στις 13.04.2025 διαπιστώθηκε από την Μ.Χ ότι ο κατηγορούμενος ο οποίος διαμένει στην Λεμεσό, βρισκόταν στην Πάφο και πως είχε περάσει από το φαρμακείο της αδελφής της γεγονός το οποίο επιβεβαιώθηκε και από τα κλειστά κυκλώματα παρακολούθησης του φαρμακείου και άλλων υποστατικών της περιοχής, αφού αυτός είχε κατά την συγκεκριμένη ημερομηνία περάσει με το αυτοκίνητο του τρείς φορές έξω από το φαρμακείο της 1^ης παραπονούμενης. 

 

Από το κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης του φαρμακείου καταγράφονται τα εξής που διαδραματίστηκαν στις 14.04.2025:

 

Στις 14.04.2025 και ώρα 09:47 ο κατηγορούμενος αφού έφτασε στην Πάφο από την Λεμεσό, στάθμευσε το όχημα του μπροστά από το φαρμακείο της 1^ης παραπονούμενης. Στον χώρο στάθμευσης βρίσκονταν ακόμη δύο αυτοκίνητα πελατών του φαρμακείου. Ακολούθως στις 09:55 αφού τα δύο αυτοκίνητα αναχώρησαν ο κατηγορούμενος κίνησε το όχημα του λίγο πιο μπροστά και αφού σταμάτησε κατέβηκε από την θέση του οδηγού και μπήκε στο φαρμακείο από την κύρια είσοδο έχοντας το δεξί του χέρι τοποθετημένο στην δεξιά τσέπη του παντελονιού του. Μόλις αυτός εισήλθε εντός του φαρμακείου, εντόπισε την 1^η παραπονούμενη η οποία βρισκόταν στην αριστερή πλευρά και αμέσως έβγαλε μαχαίρι το οποίο κρατούσε στο δεξί του χέρι, κρυμμένο κάτω από το φούτερ του, και της επιτέθηκε κτυπώντας την με απανωτά κτυπήματα σε διάφορα μέρη του σώματος της. Την ίδια ώρα η βοηθός του φαρμακείου, 2^η παραπονούμενη, έτρεξε να βοηθήσει την 1^η παραπονούμενη με αποτέλεσμα να δεχθεί και αυτή 7 μαχαιριές από τον κατηγορούμενο ενώ στην συνέχεια έτρεξε εκτός του φαρμακείου ζητώντας βοήθεια από γειτονικό κατάστημα. 

 

Ο κατηγορούμενος συνέχισε να κτυπά με το μαχαίρι την 1^η παραπονούμενη η οποία είχε πέσει στο πάτωμα και προσπαθούσε να προστατευθεί βάζοντας μπροστά τα χέρια της. Συνολικά επέφερε στην 1^η παραπονούμενη περίπου 56 μαχαιριές. Κάποια στιγμή ο κατηγορούμενος άφησε την 1^η παραπονούμενη και ενώ κατευθύνθηκε προς την πόρτα για να φύγει, γύρισε προς το μέρος της και όταν την είδε να προσπαθεί να σηκωθεί από το πάτωμα, επέστρεψε και της επιτέθηκε με το μαχαίρι επιφέροντας της ακόμη 15 μαχαιριές και στην συνέχεια αφού την παράτησε στο πάτωμα, βγήκε από το φαρμακείο, εισήλθε εντός του οχήματος του και εγκατάλειψε το μέρος.

 

Οι γονείς της 1^ης παραπονούμενης που βρίσκονταν στην κατοικία τους πάνω από το φαρμακείο, ενημερώθηκαν για το περιστατικό από την 2^η παραπονούμενη και κατέφθασαν στο μέρος όπου εντόπισαν την 1^η παραπονούμενη στο έδαφος στο κέντρο του φαρμακείου τραυματισμένη και γύρω της να βρίσκονται πολλά πρόσωπα.

 

Η 1^η παραπονούμενη μόλις είδε τον πατέρα της Χ.Χ του είπε τα εξής: ‘’εν ο […] για την […]’’ εννοώντας ότι αυτός την εκδικήθηκε και την τραυμάτισε, ενώ η μητέρα της 1^ης παραπονούμενης Ρ.Χ μετέφερε με ιδιωτικό όχημα τόσο την κόρη της 1^η παραπονούμενη όσο και την 2^η παραπονούμενη στο Τμήμα Α Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου όπου διαπιστώθηκαν τα ακόλουθα:

 

(α) Αφού η 2^η παραπονούμενη εξετάστηκε από την επί καθήκοντι Ιατρό Δρ. Παναγιώτα Χατζηαλεξιάδη  διαπιστώθηκε ότι αυτή έφερε θλαστικό τραύμα τριχωτού κεφαλής (ινιακής) με τοπικό αιμάτωμα και πέντε θλαστικά τραύματα αριστερής άκρας χειρός. Ακολούθως αφού έγινε συρραφή των τραυμάτων της, αιματολογικός και βιοχημικός έλεγχος, της χορηγήθηκε φαρμακευτική αγωγή και πήρε εξιτήριο.

 

(β) Αφού η 1^η παραπονούμενη  εξετάστηκε από την επί καθήκοντι Ιατρό Δρ. Ελένη Πορφιριάδου  διαπιστώθηκε ότι αυτή έφερε, θλαστικό τραύμα γλουτού πλάγιας επιφάνειας (ΑΡ) 3 cm - 5cm, θλαστικό τραύμα ισχίου (ΔΕ) 5 cm, πολλαπλά θλαστικά τραύματα ραχιαίας χώρας (5 θλαστικά τραύματα 3 cm-5 cm), θλαστικό τραύμα βραχίονα (ΑΡ), Μεγάλα θλαστικά τραύματα παρειάς αμφω, Μεγάλα θλαστικά τραύματα μετωπιαίας χώρας, μεγάλα θλαστικά τραύματα κροταφικής χώρας (ΑΡ), θλαστικό τραύμα μαστού(ΑΡ), θλαστικό τραύμα επιγάστριας, μεγάλο βαθύ θλαστικό τραύμα παλαμιαίας επιφάνειας ΠΧΚ, θλαστικό τραύμα άκρας χειρός, εκτιμήθηκε άμεσα από χειρούργο ορθοπεδικό και αφού υποβλήθηκε σε ολόσωμη CT, στην συνέχεια κρίθηκε αναγκαία η εισαγωγή της στο χειρουργείο για χειρουργική επέμβαση ενώ στην συνέχεια μεταφέρθηκε για νοσηλεία στην Μονάδα Εντατικής Παρακολούθησης του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου.

 

Σύμφωνα με τον Δρ. Γιαννάκη Χριστοδούλου Ορθοπεδικό Χειρούργο του Γ.Ν. Πάφου ο οποίος στις 14/04/25 χειρούργησε την 1^η παραπονούμενη, διαπίστωσε ότι υπήρχε διατομή όλων των τενόντων καμπτήρων και δακτύλων και του καρπού εκτός του κερκιδικού καμπτήρα του καρπού. Επίσης παρουσίαζε διατομή ωλένιου νεύρου και ωλένιας αρτηρίας. Έγινε συρραφή  των τενόντων και του ωλένιου νεύρου και απολίνωση της ωλένιας αρτηρίας. Το χέρι ακινητοποιήθηκε με γύψινο νάρθηκα πηχεοκαρπικής. Ακολούθως έγινε συρραφή των υπόλοιπων τραυμάτων. Συνολικά έγιναν 47 ραφές στο δεξί χέρι και 135 ραφές στο υπόλοιπο σώμα. Επίσης υπήρχαν θλαστικά τραύματα από τέμνον όργανο στα δυο αυτιά  της. 

 

Επιπρόσθετα την ίδια ημέρα έγινε αξονικός τομογράφος στην 1^η παραπονούμενη και ο Γενικός Χειρούργος του Γ.Ν. Πάφου Δρ. Αντρέας Στυλιανού αφού διαπίστωσε παρουσία πνευμοθώρακα και αιμοθώρακα αριστεράς το οποίο οφείλετο στον τραυματισμό του θώρακα, χειρούργησε την 1^η παραπονούμενη όπου της τοποθετήθηκε σωλήνας κλειστής παροχέτευσης της θωρακικής κοιλότητας. 

 

Την ίδια ημέρα 14.04.2025 και ώρα 10:05, ο κατηγορούμενος μετέβηκε με το όχημα του στην Κεντρική Πύλη της Αστυνομικής Διεύθυνσης Πάφου όπου ενημέρωσε τον επί καθήκον φρουρό ότι ονομάζεται […] και σε ερώτηση του Αστυφύλακα για τον λόγο που βρισκόταν στην Αστυνομία ανέφερε ‘’Θέλω να παραδοθώ, θέλω να παραδοθώ’’. Ακολούθως ερωτηθείς για το τί συνέβη αυτός του ανέφερε ξανά ‘’Θέλω να μιλήσω με κάποιο, θέλω να παραδοθώ’’. Ο Αστυφύλακας τον παρέπεμψε στο κτίριο που βρίσκονταν τα γραφεία του ΤΑΕ Πάφου, καθότι ο κατηγορούμενος φαινόταν νευρικός και δεν ανταποκρινόταν σε περαιτέρω ερωτήσεις για την ταυτότητα του. Παρατηρήθηκε μάλιστα ότι ο κατηγορούμενος κρατούσε στα χέρια του ένα κομμάτι λευκό ύφασμα το οποίο είχε πάνω του κόκκινα σημεία τα οποία ομοίαζαν με αίμα.

Κατά την άφιξη του κατηγορούμενου στα γραφεία του ΤΑΕ Πάφου, την ίδια ημέρα 14/04/25 και ώρα 10:10 κρατώντας ένα πουκάμισο στο δεξί του χέρι χρώματος άσπρου το οποίο ήταν αιματωμένο και είχε πληγή στο δεξί του χέρι, αφού ο Λοχ.3144  του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο, αυτός απάντησε ’’Ήρτα να παραδοθώ γιατί έσφαξα την […]’’. Στα χέρια του κατηγορούμενου υπήρχαν αίματα και στα ενδύματα και υποδήματα του υπήρχαν κηλίδες από αίμα. Σε ερώτηση που βρισκόταν το μαχαίρι με το οποίο προέβηκε στην διάπραξη των αδικημάτων ο κατηγορούμενος απάντησε ‘’Έχω το μαζί μου’’ υποδεικνύοντας στον Λοχ. 3144 την αριστερή τσέπη του φούτερ του το οποίο εντοπίστηκε και παραλήφθηκε ως τεκμήριο και συγκεκριμένα ένα ανοιγόμενο μαχαίρι με μεταλλική χειρολαβή με σταθερή λεπίδα μήκους 6 εκατ. Τύπου ΚΑΡΑΜΠΙΤ στο οποίο υπήρχαν ίχνη αίματος. Μάλιστα κατά την επίστηση της προσοχής στο νόμο ο κατηγορούμενος απάντησε ‘’Εν με τούτο το μασιέρι που μασιέρωσα την [..]’’ ενώ κατά την σύλληψη του αυτός απάντησε ‘’Έκαμα λάθος παραδέχομαι. Την αλήθεια σας την είπα στην κατάθεση μου’’.^[1]  

 

Στις 15/04/25, ο κατηγορούμενος ερωτώμενος σε σχέση με την αιτία διάπραξης των αδικημάτων ανέφερε τα ακόλουθα: Κατά το έτος 2011 διατηρούσε δεσμό με την Μ.Χ, αδερφή της 1^ης παραπονούμενης με την οποία χώρισε το έτος 2019. Τον μήνα Δεκέμβριο του 2020 έμαθε ότι η Μ.Χ, κοιμόταν με τον φίλο του  Π.Ζ, με τον οποίο έκαναν πολύ παρέα μετά τον χωρισμό του. Οι φίλοι του, του έλεγαν να μην κάνει πολύ παρέα με αυτόν χωρίς ωστόσο να του αναφέρουν τον λόγο. Στις 28/10/2021, ενώ είχε ερωτική επαφή με την Σ.Α, αυτή εσκεμμένα κατά την ερωτική πράξη του προκάλεσε κάταγμα πέους – φλεβική διαφυγή και ότι έκτοτε έχει υποβληθεί σε τρεις εγχειρήσεις στην Ελλάδα με σκοπό την αποκατάσταση του προβλήματος χωρίς ωστόσο μέχρι σήμερα θετικό αποτέλεσμα. Ανέφερε ότι για τον πιο πάνω τραυματισμό του, ευθύνεται η Μ.Χ και η 1^η παραπονούμενη, οι οποίες μέσω της Σ.Α του προκάλεσαν τον τραυματισμό. Παρεμβάλλεται ότι κατά την διερεύνηση της αστυνομίας δεν προέκυψε κανένα στοιχείο που να υποστηρίζει αυτή την εκδοχή ως προς την αιτία του αναφερόμενου προβλήματος υγείας, ενώ ο δικηγόρος του κατηγορούμενου αποδέχθηκε ότι επρόκειτο για εσφαλμένη αντίληψη του κατηγορούμενου συνδεόμενη με την ψυχική του κατάσταση.

 

Επίσης, ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι το μαχαίρι που χρησιμοποίησε για τον τραυματισμό των δύο παραπονούμενων είναι δικό του και το έχει στην κατοχή του τους τελευταίους έξι μήνες. Επίσης ότι στις 14/04/25, ξεκίνησε από το σπίτι του στην Λεμεσό και ήρθε στην Πάφο για να μαχαιρώσει είτε την 1^η παραπονούμενη, είτε την αδερφή της Μ.Χ, όποιαν από τις δύο εντόπιζε μπροστά του και ότι δεν γνώριζε που βρίσκεται το σπίτι της Μ.Χ, αλλά γνώριζε το φαρμακείο της 1^ης παραπονούμενης.

 

Στις 15.04.2025 ο κατηγορούμενος συγκατατέθηκε για να τύχει ψυχιατρικής εξέτασης και αφού εξετάστηκε από τις Ψυχιατρικές Υπηρεσίες του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου και συγκεκριμένα από την Δρ. Κατερίνα Στυλιανίδου διαπιστώθηκε ότι αυτός έχρηζε άμεσης υποχρεωτικής νοσηλείας αφού κρίθηκε δυνητικά επικίνδυνος τόσο για τον ίδιο όσο και για άλλους, και σε συνέχεια σχετικού Δικαστικού Διατάγματος, αυτός μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Ψυχικής Υγείας Αθαλάσσας για νοσηλεία. Στις 02.06.2025 αυτός έλαβε εξιτήριο από το Νοσοκομείο Αθαλάσσας, ενώ κατά την διάρκεια της εκεί νοσηλείας του διαπιστώθηκαν παραληρητικές ιδέες, ιδέες συσχέτικης για την αντιμετώπιση των οποίων δόθηκε φαρμακευτική αγωγή με την οποία παρουσίασε βελτίωση.

 

Κατά την απόλυση του από το Νοσοκομείο Αθαλάσσας στις 02.06.2025 όπου και συνελήφθηκε από μέλη της Αστυνομικής Δύναμης αυτός απάντησε με τα ακόλουθα: ‘’Λυπάμαι που έγινε το συμβάν. Παραδέχομαι’’. Επιπρόσθετα κατόπιν δικής του επιθυμίας προέβηκε σε υποδείξεις σκηνών σχετικά με το σημείο όπου διαπράχθηκαν τα αδικήματα ενώ ανέφερε πως είχε την προηγούμενη ημέρα περάσει τρεις φορές έξω από το φαρμακείο. Περαιτέρω συγκατατέθηκε και στην λήψη μετρήσεων.

 

Σε κατάθεση που λήφθηκε από την Σ.Α, η ίδια επιβεβαίωσε ότι αυτή γνώριζε τον κατηγορούμενο, με τον οποίο παρά το ότι δεν διατηρούσε δεσμό, είχε ερωτικές επαφές μαζί του μεταξύ της περιόδου από τον Μάρτιο 2020 μέχρι και τις 17.06.2022, απορρίπτοντας τις θέσεις ότι του προκάλεσε οποιοδήποτε τραυματισμό ή βλάβη στα γενετικά του όργανα κατά την διάρκεια σεξουαλικής επαφής σε συνεννόηση με  την 1^η παραπονούμενη ή την αδελφή της, τις οποίες δεν γνώριζε. Ως η ίδια επιβεβαίωσε, δεν αντιλήφθηκε κατά την διάρκεια των σεξουαλικών επαφών που είχε μαζί τον κατηγορούμενο, αυτός να αντιμετώπιζε οποιοδήποτε πρόβλημα, ούτε και την ενημέρωσε ποτέ για την ύπαρξη τέτοιου προβλήματος.

 

[απόσπασμα της απόφασης απαλείφεται για σκοπούς δημοσίευσης καθότι εμπεριέχει ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα]

 

Στις 30/04/25 η 1^η παραπονούμενη, έλαβε εξιτήριο από το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου όπου κρατείτο για νοσηλεία. Αυτή μέχρι και σήμερα παρακολουθείται από ψυχολόγο  αφού μετά το συμβάν ανέπτυξε διαταραχή μετατραυματικού στρες,  τα συμπτώματα του οποίου έχουν επηρεάσει την κοινωνική, επαγγελματική και προσωπική λειτουργικότητα της. Παρακολουθείται σε εβδομαδιαία βάση στο πλαίσιο ψυχοθεραπευτικής παρέμβασης και λαμβάνει εξειδικευμένη τραυματοθεραπεία. Επίσης συνεχίζει να παρακολουθείται από Τραυματολόγο Ορθοπεδικό μέχρι να επανέλθει πλήρως η λειτουργικότητα του δεξιού χεριού της, συνεχίζει φυσιοθεραπείες από τον Ορθοπεδικό και παρακολουθείται από νευρολόγο λόγω συρραφής τενόντων και ωλένιου νεύρου. Η 1^η παραπονούμενη είναι παντρεμένη και μητέρα […] παιδιών, ηλικίας […] ετών και […].

 

Τέλος η πλευρά της Κατηγορούσας Αρχής ανέφερε πως ο Κατηγορούμενος είναι πρόσωπο λευκού ποινικού μητρώου.

 

Ενόψει της σοβαρότητας των αδικημάτων που ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει ζητήθηκε και ετοιμάστηκε Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας αναφορικά με τις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές περιστάσεις του Κατηγορούμενου στο περιεχόμενο της οποίας αναφορά θα γίνει κατωτέρω.

 

Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου, για σκοπούς μετριασμού της ποινής, κατάθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου γραπτή αγόρευση στην οποία εκθέτει όλους τους μετριαστικούς παράγοντες τους οποίους, κατά τη θέση του, το Δικαστήριο θα πρέπει να λάβει υπόψη του καθώς και τις προσωπικές περιστάσεις του πελάτη του. Έχουμε διεξέλθει με πολλή προσοχή της γραπτής αγόρευσης του συνηγόρου υπεράσπισης καθώς και τις προφορικές διευκρινήσεις και τις λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη.

 

Συνοπτικά ο κος Λυσάνδρου, κάλεσε το Δικαστήριο όπως λάβει υπόψη του, την άμεση παραδοχή του κατηγορούμενου ενώπιον του Δικαστηρίου αλλά και την άμεση συνεργασία που υπέδειξε και ομολογία του στην αστυνομία τονίζοντας πως αμέσως μετά την διάπραξη των αδικημάτων ο κατηγορούμενος μόνος του μετέβηκε στην Αστυνομία και παραδόθηκε ομολογώντας ουσιαστικά την διάπραξη τους. Τόνισε επιπρόσθετα το νεαρό της ηλικίας του σε συνδυασμό με το λευκό του ποινικό μητρώο, ενώ εξέφρασε και την απολογία του τόσο προς τις παραπονούμενες όσο και την κοινωνία γενικότερα. Αναφορά έγινε και στο γεγονός ότι μετά τον χωρισμό του, τα τελευταία χρόνια, αυτός άλλαξε συμπεριφορά και κλείστηκε στον εαυτό του, ενώ η επικοινωνία του με την οικογένεια του ήταν περιορισμένη κυρίως κατά την περίοδο των Χριστουγέννων και του Πάσχα. 

 

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε από τον κ. Λυσάνδρου στα προβλήματα ψυχικής υγείας που αντιμετώπιζε ο κατηγορούμενος κατά τον χρόνο διάπραξης των αδικημάτων, ήτοι παραληρητικές ιδέες και ιδέες συσχέτισης, προβλήματα τα οποία κατά τον συνήγορο του φαίνεται να μην ήταν γνωστά είτε στον ίδιο τον κατηγορούμενο είτε στην οικογένεια του και τα οποία ήταν αυτά που τον οδήγησαν να δημιουργήσει στο μυαλό του σενάρια συνομωσίας εναντίον της 1^ης παραπονούμενης και της αδελφής της και να οδηγηθεί στα όσα κολάσιμα διέπραξε στις 14.04.2025. Εισηγήθηκε ότι ο πελάτης του δεν αποτελεί κίνδυνο για την κοινωνία αφού με την λήψη της φαρμακευτικής αγωγής μπορεί να ενταχθεί ξανά στο κοινωνικό σύνολο, επικαλούμενος σχετική έκθεση ιδιώτη Ψυχιάτρου που παρακολουθεί τον αδελφό του κατηγορούμενου, ο οποίος αντιμετωπίζει το ίδιο πρόβλημα ψυχικής υγείας αλλά διεγνώσθη έγκαιρα και λαμβάνει σχετική αγωγή.

 

Η βελτίωση της ψυχικής κατάστασης του κατηγορούμενου επιβεβαιώνεται και από την σχετική επιστολή του Ψυχιάτρου των Κεντρικών Φυλακών ημερ. 06.04.2026 την οποία παρέδωσε στο Δικαστήριο και στην οποία αναφέρεται ότι αυτός με την λήψη της φαρμακευτικής αγωγής παρουσίασε βελτίωση, έχει ενσωματωθεί στο περιβάλλον των φυλακών και συνυπάρχει στον ίδιο χώρο με άλλους υπόδικους. Επισήμανε μάλιστα πως η Διεύθυνση των Φυλακών του έχει ζητήσει, ένεκα του ότι κατέχει πτυχίο προγραμματιστή ηλεκτρονικών υπολογιστών, να ετοιμάσει πρόγραμμα που να ρυθμίζει ιατρικές επισκέψεις στο χώρο των φυλακών.  

 

Παρεμβάλλεται στο σημείο αυτό, ότι κατά τις αναφορές του κ. Λυσάνδρου στα προβλήματα ψυχικής υγείας που ο πελάτης του αντιμετωπίζει, κατόπιν διευκρινιστικών ερωτήσεων του Δικαστηρίου, ξεκαθάρισε ότι κατά τον χρόνο που διέπραττε τα αδικήματα ο κατηγορούμενος είχε πλήρη αντίληψη των πράξεων του και των συνεπειών τους και ότι ενήργησε με πρόθεση να επιφέρει τον θάνατο της 1^ης παραπονούμενης.

 

Τέλος ο κ. Λυσάνδρου, κάλεσε το Δικαστήριο να κρίνει τον κατηγορούμενο με πάσα δυνατή επιείκια, ενώ εξέφρασε την προθυμία και ετοιμότητα της οικογένειας του να σταθεί δίπλα στον κατηγορούμενο όταν αυτός αφεθεί ελεύθερος έτσι ώστε να διασφαλιστεί ότι θα λαμβάνει την θεραπεία του και στο μέλλον. 

 

Αναμφίβολα τα αδικήματα τα οποία ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει είναι εξαιρετικής σοβαρότητας αφού στρέφονται κατά της ζωής και του προσώπου και αυτό αντικατοπτρίζεται από τις προβλεπόμενες στο Νόμο ποινές. Για το αδίκημα της απόπειρας φόνου κατά παράβαση του άρθρου 214(α) του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 (1^η Κατηγορία) προνοείται ποινή φυλάκισης μέχρι και δια βίου, για το αδίκημα της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 231 του Κεφ. 154 (2^η Κατηγορία) προνοείται ποινή φυλάκισης μέχρι επτά χρόνων ή χρηματική ποινή [ή και οι δύο αυτές ποινές], για το αδίκημα των πράξεων που στοχεύουν την πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 228(α) του Κεφ. 154 (3^η Κατηγορία) προβλέπεται ποινή φυλάκισης μέχρι και δια βίου, για το αδίκημα του τραυματισμού κατά παράβαση του άρθρου 234(α) του Κεφ. 154 (4^η Κατηγορία) προβλέπεται ποινή φυλάκισης μέχρι και τριών χρόνων και τέλος για το αδίκημα της μεταφοράς επιθετικού όπλου ή οργάνου κατά παράβαση του άρθρου 3(1) του Περί Επιθετικών Οργάνων (Απαγόρευση) Νόμου Κεφ. 159 (5^η Κατηγορία) προβλέπεται ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα δύο έτη ή πρόστιμο που δεν υπερβαίνει τις χίλιες πεντακόσιες λίρες [ή και οι δύο αυτές ποινές]. 

 

Οι προβλεπόμενες στο Νόμο ποινές συνιστούν ένα από τους παράγοντες που συνθέτουν τη σοβαρότητα του αδικήματος και ο οποίος λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του είδους της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασης της (βλ. Δημοκρατία v. Kυριάκου κ.α. (1990) 2 Α.Α.Δ.264, Souilmi v. Aστυνομίας (1992) 2Α.Α.Δ.248, Λεβέντηςv. Αστυνομίας (999) 2 Α.Α.Δ. 632). Η πρόβλεψη από τον Νομοθέτη για ποινικό αδίκημα, ιδιαιτέρως ποινής φυλάκισης, αλλά και το μέγεθος της, δίδουν και το στίγμα του μεγέθους της απαρέσκειας ή και αποστροφής της κοινωνίας για πράξεις ή παραλείψεις, των οποίων, μέσω αυτής, επιδιώκεται η αποτροπή. Όσο μεγαλύτερη είναι η προβλεπόμενη στο Νόμο ποινή, τόσο σοβαρότερο πρέπει να θεωρείται και το ποινικό αδίκημα. Το Δικαστήριο εφαρμόζει το Νόμο, πρέπει να τον εφαρμόζει αποτελεσματικά, ώστε οι σκοποί του να επιτυγχάνονται και για αυτό ακριβώς τον λόγο, η σοβαρότητα ενός ποινικού αδικήματος, ως οριοθετείται από τον Νομοθέτη και η ανάγκη για αποτροπή, πρέπει να αντανακλώνται και στην ποινή (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν Γεωργίου (2001) 2 Α.Α.Δ. 272).

 

Περαιτέρω, οι ιδιαίτερες περιστάσεις διάπραξης ενός αδικήματος επηρεάζουν και τη σοβαρότητα του (βλ. Μιχαηλίδης v. Δημοκρατίας (1991) 2 Α.Α.Δ. 391).

 

Αδιαμφισβήτητα, το αδίκημα της απόπειρας φόνου είναι εξαιρετικά σοβαρό αφού στρέφεται κατά της ανθρώπινης ζωής, η οποία θεωρείται το πολυτιμότερο αγαθό και τυγχάνει πρωταρχικής προστασίας από τον Νόμο.

 

Στην υπόθεση Ονησίλου v. Δημοκρατίας (1991) 2 Α.Α.Δ 556, στη σελίδα 584 αναφέρθηκαν τα εξής:

 

"Η ανθρώπινη ζωή αποτελεί το ύψιστο αγαθό και η αφαίρεση της μέγιστο έγκλημα.  Η δέσμευση στην προστασία της ανθρώπινης ζωής επιβάλλει ανάλογα καθήκον για την περιφρούρηση της, γεγονός που αντανακλά στην τιμωρία που επιβάλλεται για εγκληματικές πράξεις που επιφέρουν την απώλεια ανθρώπινης ζωής.  Γι'  αυτό το λόγο προσδίδεται αποτρεπτικός χαρακτήρας στην τιμωρία κάθε φονικής πράξης".

 

Η ιερότητα της ζωής και η προστασία της αποτελούν την πρώτη σε ιεράρχηση μέριμνα της κάθε πολιτισμένης κοινωνίας.  Η αφαίρεση της με εγκληματική πρόθεση αποτελεί κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες σοβαρό έγκλημα.  Στον καθορισμό της εγκληματικότητας του δράστη λαμβάνεται σοβαρά υπόψη ο σχεδιασμός και ο βαθμός αδιαφορίας για την ανθρώπινη ύπαρξη (βλ. Σάββα v. Δημοκρατίας (1992) 2 Α.Α.Δ 231, στις σελίδες 239-240).

 

Όχι μόνο τα αδικήματα που επιφέρουν το θάνατο τιμωρούνται με αυστηρότητα αλλά και εκείνα που η διάπραξη τους θέτει ή μπορεί να θέσει τις προϋποθέσεις αφαίρεσης ζωής ή πρόκλησης σωματικής βλάβης. Η αφαίρεση μίας ζωής ή η απόπειρα αφαίρεσης της, όπως στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, δεν είναι μόνο εκδήλωση αντικοινωνικής συμπεριφοράς αλλά μια πράξη καταστροφική για το κοινωνικό σύνολο. Η νομολογία καθορίζει ότι η φύση των αδικημάτων κατά της ανθρώπινης ζωής, απαιτεί την επιβολή αυστηρών και αποτρεπτικών ποινών, ιδιαίτερα όταν διαπιστώνεται ότι διαπράττονται με ηθελημένη παράνομη πράξη (βλ. μεταξύ άλλων Ονησίλλου v. Δημοκρατίας (1991) 2 Α.Α.Δ. 556, 584). Σκοπός είναι η διασφάλιση της αποτροπής διάπραξης τέτοιων εγκλημάτων αλλά και η τιμωρία του δράστη.

 

Σχετική είναι και η υπόθεση Τσεκούρα ν. Δημοκρατίας (2012) 2 Α.Α.Δ. 563, στην οποία λέχθηκαν μεταξύ άλλων και τα εξής χαρακτηριστικά: 

 

«Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι τα αδικήματα στα οποία ο εφεσείων κρίθηκε ένοχος είναι από τα πλέον σοβαρά και οι προβλεπόμενες γι' αυτά ποινές, ειδικά για το αδίκημα της απόπειρας ανθρωποκτονίας, είναι ενδεικτικά της εν λόγω σοβαρότητας. Επισημαίνουμε ότι για το αδίκημα της απόπειρας ανθρωποκτονίας έγινε ειδική ρύθμιση από το νομοθέτη, ο οποίος πρόβλεψε την ίδια ποινή που πρόβλεψε και για την περίπτωση του τετελεσμένου εγκλήματος της ανθρωποκτονίας, δηλαδή η διά βίου φυλάκιση που είναι κατά πολύ αυστηρότερη από την προβλεπόμενη από τις γενικές πρόνοιες του άρθρου 368 του Ποινικού Κώδικα μέγιστη ποινή για το αδίκημα της απόπειρας, που είναι η φυλάκιση μέχρι επτά χρόνια. Όπως πολύ ορθά το Κακουργιοδικείο επισημαίνει "ο σκοπός είναι προφανής. Η ανθρώπινη ζωή αποτελεί το ύψιστο αγαθό. Η αφαίρεση της είναι το μέγιστο έγκλημα (Ονησίλλου v. Δημοκρατίας (1991) 2 Α.Α.Δ. 556,584). Αλλά, και κάθε εκ προθέσεως πράξη που θέτει σε κίνδυνο την ανθρώπινη ζωή, το ύψιστο αυτό αγαθό, ενέχει σοβαρή ποινική, κοινωνική και ηθική απαξία.»

 

Για σκοπούς διαβάθμισης της σοβαρότητας των υπό κρίση αδικημάτων, λαμβάνουμε υπόψη όλες τις περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων ως ανωτέρω αναφέρονται στα γεγονότα.

 

Η κάθε περίπτωση θα πρέπει να κρίνεται με βάση τα δικά της περιστατικά και κατά την επιμέτρηση της ποινής απαιτείται η εξατομίκευση της έτσι ώστε αυτή να είναι ανάλογη της σοβαρότητας του ποινικού αδικήματος, σε συνδυασμό με τα ελαφρυντικά στοιχεία του κατηγορουμένου και των γεγονότων. Η υποχρέωση για εξατομίκευση της τιμωρίας δεν ατονεί ώστε να αρμόζει στις συνθήκες του παραβάτη, νοουμένου ότι η εξατομίκευση δεν οδηγεί στην εξουδετέρωση του στοιχείου της αποτροπής που επιβάλλουν η φύση και τα περιστατικά της υπόθεσης. (Βλ. Φιλίππου ν. Αστυνομίας, (1996) 2 Α.Α.Δ. 245, Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας, (1989) 2 Α.Α.Δ. 224 και Κόκκινος v. Αστυνομίας, (1995) 2 Α.Α.Δ. 135.)

 

Στην υπό εξέταση περίπτωση, οι συνθήκες τέλεσης των αδικημάτων προκαλούν αποτροπιασμό και κατατάσσουν αναμφίβολα την υπό εξέταση υπόθεση στις πολύ σοβαρές του είδους της. Το κυρίαρχο στοιχείο στη συμπεριφορά του κατηγορούμενου είναι η εξαιρετικά έντονη βία που χρησιμοποίησε εναντίον των θυμάτων του με την χρήση μαχαιριού. Λαμβάνουμε, βέβαια, υπόψη ότι το μαχαίρι είχε σχετικά μικρή λεπίδα μήκους  6cm καθώς και την αναφορά του συνηγόρου του, η οποία δεν έτυχε αμφισβήτησης από την κατηγορούσα αρχή, ότι το μαχαίρι ήταν ‘’γυρτό προς τα κάτω’’ (καμπυλωτό) το οποίο ‘’δεν μπαίνει βαθιά’’. Ο κατηγορούμενος μαχαίρωσε την 1^η παραπονούμενη βάναυσα με 56 περίπου μαχαιριές κατά τον χρόνο που εισήλθε στο φαρμακείο και συνέχισε να το πράττει ακόμα και όταν αυτή έπεσε στο έδαφος και έβαλε τα χέρια της να προστατευτεί επιφέροντας της πολλαπλές μαχαιριές στο σώμα της. Επιπρόσθετα όταν σε κάποια στιγμή την άφησε και ξεκίνησε να κατευθύνεται προς την έξοδο του φαρμακείου, στην συνέχεια όταν γύρισε προς το μέρος της και την είδε να προσπαθεί να σηκωθεί από το πάτωμα, αυτός επέστρεψε και της επιτέθηκε εκ νέου επιφέροντας της ακόμα 15 μαχαιριές. Στη συνέχεια αποχώρησε από το χώρο, παρατώντας την αιμόφυρτη στο πάτωμα. Προς επίτευξη του στόχου του και βρίσκοντας στον δρόμο του, ως εμπόδιο την 2^η  παραπονούμενη που βρισκόταν κατά τον επίδικο χρόνο στο φαρμακείο και η οποία προσπάθησε να τον απωθήσει, δεν δίστασε να επιτεθεί με το μαχαίρι και σε αυτήν τραυματίζοντας την με εφτά μαχαιριές. Ενόψει των πιο πάνω, δεν θα ήταν υπερβολή να αναφερθεί ότι μόνο καθαρά από τύχη δεν επιτεύχθηκε η δολοφονία της 1^ης παραπονούμενης.

 

Οι σοβαρές σωματικές βλάβες που επέφερε ο κατηγορούμενος στα θύματα του και ιδιαίτερα στην 1^η παραπονούμενη αναφορά στα οποία γίνεται ανωτέρω, είναι ένα άλλο επιβαρυντικό στοιχείο που χαρακτηρίζει την υπόθεση για την αντιμετώπιση των οποίων απαιτήθηκε η διενέργεια δύο χειρουργείων και η παραμονή της στο Νοσοκομείο συμπεριλαμβανομένης και της Μονάδας Εντατικής θεραπείας από τις 14.04.2025 μέχρι και τις 30.04.2025.

 

Περαιτέρω ως επιβαρυντικό στοιχείο λαμβάνεται υπόψη και το γεγονός ότι η 1^η παραπονούμενη, μητέρα δύο ανήλικων παιδιών, ένεκα των όσων εξελίχθηκαν ανέπτυξε διαταραχή μετατραυματικού στρες και παρακολουθείται από ψυχολόγο αφού έχει επηρεαστεί η κοινωνική, επαγγελματική και προσωπική λειτουργικότητα της. Επιπρόσθετα παρακολουθείται σε εβδομαδιαία βάση στο πλαίσιο ψυχοθεραπευτικής παρέμβασης λαμβάνοντας εξειδικευμένη τραυματοθεραπεία. Πέραν από την αντιμετώπιση των σοβαρών ψυχολογικών επιπτώσεων που είχε η διάπραξη των υπό κρίση αδικημάτων στην 1η παραπονούμενη, αυτή χρειάζεται να παρακολουθείται και από Τραυματολόγο Ορθοπεδικό με σκοπό να επανέλθει πλήρως η λειτουργικότητα του δεξιού χεριού της. Προς τούτο, συνεχίζει φυσιοθεραπείες και παρακολουθείται από νευρολόγο λόγω συρραφής τενόντων και ωλένιου νεύρου.

 

Σε σχέση με την 2^η παραπονούμενη λαμβάνουμε υπόψη ότι ο κατηγορούμενος ενέργησε χωρίς προσχεδιασμό και επέφερε μικρότερης έκτασης τραυματισμούς σε αυτήν χωρίς να παραμείνουν μόνιμα κατάλοιπα.   

 

Πέραν των πιο πάνω, προς όφελος του κατηγορούμενου προσμετρούμε  την άμεση παραδοχή του ενώπιον του Δικαστηρίου στις κατηγορίες που αντιμετωπίζει, ένδειξη της μεταμέλειά τους και στοιχείο που εξυπηρετεί στους σκοπούς της δικαιοσύνης. Έχει επανειλημμένα τονιστεί ότι η παραδοχή πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή. Αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με αποτέλεσμα να μην σπαταλείται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων (Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας (2002) 2 Α.Α.Δ.28 και Βασιλείου ν. Δημοκρατίας Ποινική Έφεση Αρ. 110/2014 ημερ. 15.06.15). Στην υπόθεση Ανδρέου ν. Δημοκρατίας Ποινική Έφεση Αρ. 163/2015 ημερ. 11.07.16 τονίστηκε, ανάμεσα σ' άλλα, ότι «η παραδοχή είναι ο μόνος απτός τρόπος για να «μεταφερθεί» στο Δικαστήριο η μεταμέλεια ενός κατηγορουμένου και γι' αυτό το λόγο έχει δεσπόζουσα σημασία στην επιμέτρηση της ποινής». Το ίδιο σκεπτικό διατυπώθηκε στη μεταγενέστερη υπόθεση Τράντα v. Αστυνομίας Ποινική Έφεση Αρ. 8/2016 ημερ. 14.11.16. Εδώ η παραδοχή του κατηγορουμένου ήταν άμεση (Gorko κ.α. ν. Δημοκρατίας (2010) 2 Α.Α.Δ. 458).

 

Ακόμη θα πιστώσουμε τον κατηγορούμενο για την απολογία του, η οποία εκφράστηκε ενώπιον μας από την συνήγορο του τόσο προς τα θύματα του αλλά και την κοινωνία γενικότερα.

 

Επίσης προσμετρούμε υπέρ του κατηγορουμένου τη συνεργασία του με τις αστυνομικές αρχές, η οποία έγινε από την αρχή της σύλληψης του. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Mbakoup ν. Δημοκρατίας Ποινική Έφεση Αρ. 8614 απόφαση ημερ. 27.03.15, «Η έμπρακτη συνεργασία με την Αστυνομία θεωρείται άλλωστε πάντοτε από τη νομολογία ως μετριαστικός παράγων και αυτό πρέπει να είναι στη γνώση των κατηγορουμένων προσώπων.» Στην προκειμένη περίπτωση ο κατηγορούμενος ως διαφαίνεται από τα γεγονότα αμέσως μετά την διάπραξη των αδικημάτων μετέβηκε μόνος του στον Αστυνομικό Σταθμό για να παραδοθεί, ενημερώνοντας τα μέλη της Αστυνομίας που τον συνάντησαν για τις πράξεις του και παραδίδοντας επίσης το μαχαίρι το οποίο είχε χρησιμοποιήσει, παραδεχόμενος ότι έκανε λάθος και εξηγώντας τις αιτίες που κατά τον ίδιο τον οδήγησαν στα όσα κολάσιμα διέπραξε. Επιπρόσθετα όταν αυτός συνελήφθη και κατά τον χρόνο που έλαβε εξιτήριο από το Νοσοκομείο Αθαλάσσας στις 02.06.2025 παραδεχόμενος και πάλι εξέφρασε την λύπη του για το συμβάν.

 

Προς όφελός του, λαμβάνουμε υπόψη και το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος είναι πρόσωπο λευκού ποινικού μητρώου, ένδειξη της πρότερης στάσης του προς την τήρηση της έννομης τάξης (βλ. Ψωμά ν. Αστυνομίας, (1992) 2 Α.Α.Δ. 40, Γενικός Εισαγγελέας ν. Πάγκαλου, (2001) 2 Α.Α.Δ. 304 και Abe v. Δημοκρατίας, (2008) 2 Α.Α.Δ. 211).

 

Σε σχέση με τα προβλήματα ψυχικής υγείας που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος και στα οποία ο κ. Λυσάνδρου έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα επικαλούμενος την μειωμένη ευθύνη του πελάτη του ως σοβαρό μετριαστικό παράγοντα σημειώνουμε τα ακόλουθα:

 

Τα προβλήματα ψυχικής υγείας που αυτός αντιμετωπίζει, σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να αγνοηθούν. Η κατάσταση της ψυχικής υγείας του κατηγορούμενου κατά τον ουσιώδη χρόνο, όπως διαπιστώθηκε από ειδικούς ψυχιάτρους όταν οδηγήθηκε στο Νοσοκομείο Αθαλάσσας, συνίστατο στο ότι αυτός παρουσίαζε παραληρητικές ιδέες και ιδέες συσχέτισης (σχετική η επιστολή ημερ. 02.06.2025 που επισυνάπτεται στην αγόρευση μετριασμού). Περαιτέρω, η ίδια διαπίστωση καταγράφεται και στην επιστολή του Ψυχιάτρου των Κεντρικών Φυλακών ημερ. 06.04.2026. Ουσιαστικά αποτελεί μη αμφισβητούμενο γεγονός ότι ο κατηγορούμενος κατά τον χρόνο διάπραξης των αδικημάτων είχε πλήρη επίγνωση των πράξεων και των συνεπειών τους, ωστόσο, προχώρησε στη διάπραξη των υπό κρίση αδικημάτων, πεπεισμένος εσφαλμένα λόγω των παραληρητικών του ιδεών και ιδεών συσχέτισης (ένεκα των προβλημάτων ψυχικής υγείας που αντιμετώπιζε και για τα οποία δεν λάμβανε κατά τον κρίσιμο χρόνο οποιαδήποτε φαρμακευτική αγωγή) ότι η 1η παραπονούμενη και η αδελφή της συνωμότησαν για να τον τραυματίσουν στα γεννητικά του όργανα.

 

Για την αντιμετώπιση της ψυχικής του κατάστασης, του χορηγήθηκε φαρμακευτική αγωγή τόσο κατά την παραμονή του στο Νοσοκομείο Αθαλάσσας όσο και στις Κεντρικές Φυλακές όπου βρίσκεται υπόδικος από τις 04.06.2025 με τον ίδιο όπως καταγράφεται να παρουσιάζει βελτίωση.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφερθεί ότι σε πολλές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. Λεμής v Δημοκρατίας (1989) 2 ΑΑΔ 340, Νικολάου v Aστυνομίας (2006) 2 Α.Α.Δ 309 όσο και πρωτόδικες, έχει τονιστεί η ανυπαρξία στην Κύπρο δυνατότητας ιδιαίτερης μεταχείρισης αδικοπραγούντων ψυχασθενών, ενώ τονίστηκε επανειλημμένα  και η ανάγκη για την δημιουργία τους.

 

Συνεπώς στην απουσία τέτοιας δυνατότητας, το Δικαστήριο καλείται να ενεργήσει κάτω από δοσμένες επιλογές στο πλαίσιο της υφιστάμενης νομοθεσίας επιλέγοντας τόσο το είδος όσο και το ύψος της ποινής που θα πρέπει να επιβληθεί στον αδικοπραγήσαντα. Στην υπόθεση Ψύλλας ν. Αστυνομίας (1991) 2 ΑΑΔ 430 τονίστηκε ότι τα ιδιαίτερα ψυχολογικά προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει ο παραβάτης είναι παράγων που πρέπει να συνυπολογίζεται κατά την επιλογή της κατάλληλης ποινής και την επιμέτρησή της  (βλ. Κακής ν. Δημοκρατίας (1998) 2 ΑΑΔ 162, Hadavand v. Δημοκρατίας (2000) 2 ΑΑΔ 359, Σωτηριάδου ν. Αστυνομίας (2009) 2 ΑΑΔ 356, Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας (2010) 2 ΑΑΔ 22, Αριστείδου ν. Δημοκρατίας (2011) 2 ΑΑΔ 32 και Αsoltanei v. Δημοκρατίας (2012) 2 ΑΑΔ 742, Κωνσταντίνος Ευριπίδου ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 187/13, απόφαση ημερ. 22.5.14). 

 

Το δίκαιο μας αναγνωρίζει και περιπτώσεις μειωμένης ευθύνης (diminished responsibility) λόγω ψυχικών διαταραχών (βλ. Nικολάου v. Αστυνομίας (2006) 2 Α.Α.Δ. 309, R v. Chambers [1983] Crim. L.R. 688 και Λεμής v. Δημοκρατίας (1989) 2 Α.Α.Δ. 340).

 

 

Σε αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου επιβλήθηκαν μειωμένες ποινές ένεκα προβλημάτων ψυχικής υγείας και μειωμένης κρίσης ή διανοητικής καθυστέρησης των κατηγορουμένων. Στην υπόθεση Λεμής ν. Δημοκρατίας (1989) 2 Α.Α.Δ. 340 παρατηρήθηκε ότι σε περιπτώσεις ατόμων με ψυχικά προβλήματα δυστυχώς δεν υπάρχει στην Κύπρο νομοθεσία ανάλογη με αυτή που υπάρχει σε άλλες χώρες για έκδοση από το Ποινικό Δικαστήριο διατάγματος κράτησης σε Νοσοκομείο, αντί ποινής.  Επομένως οι ψυχικές διαταραχές του κατηγορουμένου λαμβάνονται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής ανάλογα με διάφορους παράγοντες, όπως είναι ο βαθμός ευθύνης του κατηγορουμένου, το πόσο επικίνδυνος μπορεί να είναι στην κοινωνία και για πόση χρονική περίοδο μπορεί να είναι επικίνδυνος.

 

Στην προκειμένη περίπτωση τα προβλήματα ψυχικής υγείας του κατηγορούμενου είναι αδιαμφισβήτητα εκεί και για την αντιμετώπιση τους λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή. Μάλιστα η χορήγηση αυτής φαίνεται ότι ήταν ευεργετική για τον κατηγορούμενο αφού του επέφερε βελτίωση της κατάστασης του ως έχει επιβεβαιωθεί τόσο κατά την νοσηλεία του στο Νοσοκομείο Αθαλάσσας όσο και κατά την παραμονή του ως υπόδικος στις Κεντρικές Φυλακές.

 

Συνυπολογίζουμε, λοιπόν προς όφελός του κατηγορούμενου, τα προβλήματα ψυχικής υγείας που αντιμετωπίζει και τα οποία συνέβαλαν εκ των πραγμάτων στη διάπραξη των υπό κρίση αδικημάτων καθώς και την προοπτική βελτίωσης της ψυχικής του κατάστασης (και κατ’ επέκταση της επικινδυνότητάς του) νοούμενου ότι θα τύχει της ανάλογης θεραπείας.

 

Περαιτέρω, λαμβάνουμε υπόψη τις προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις του κατηγορούμενου με βάση τα όσα προκύπτουν από την Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας καθώς και τα όσα έχει αναφέρει σε σχέση με αυτές ο ευπαίδευτος συνήγορός του κατά την αγόρευσή του για μετριασμό της ποινής. Συνοπτικά, ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας 35 ετών, το δεύτερο στην σειρά τέκνο από τα 4 της πολύτεκνης οικογένειας, με τον πατέρα του να εργάζεται ως ηλεκτρολόγος και την μητέρα του να απασχολείται στα χωράφια. Με την αποφοίτηση του από το Λύκειο και την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του θητείας απέκτησε Πτυχίο στον κλάδο Προγραμματιστή στο Πανεπιστήμιο του Leeds. Αυτός στην συνέχεια επιστρέφοντας στην Κύπρο εργάστηκε σε αριθμό ιδιωτικών εταιρειών ενώ τους τελευταίους 3 μήνες πριν από την σύλληψη του αυτός δεν εργαζόταν. Επιπρόσθετα ο αδελφός του κατηγορούμενου αντιμετωπίζει και αυτός παρόμοια προβλήματα ψυχικής υγείας με αυτά του κατηγορούμενου για τα οποία λαμβάνει θεραπεία.  

 

Συνεπώς,  στις προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου αποδίδουμε την ανάλογη βαρύτητα έχοντας κατά νου και τα όσα λέχθηκαν στην υπόθεση Γιαννάκη Δημητρίου Ιωάννου ν. Αστυνομίας (2001) 2 Α.Α.Δ. 382, όπου αποφασίστηκε ότι «... οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου και τα ιδιαίτερα ψυχολογικά προβλήματα που αντιμετωπίζει είναι παράγοντες που πρέπει να συνυπολογίζονται κατά την επιμέτρηση της ποινής. Σε σοβαρά όμως αδικήματα όπου η συχνότητα διάπραξης τους επιβάλλει την επιβολή αποτρεπτικής ποινής, οι παράγοντες αυτοί είναι ήσσονος σημασίας. Προέχει η αυστηρή τιμωρία για την προστασία της κοινωνίας. (Βλέπε: Alarsan v. Δημοκρατίας (1996) 2 ΑΑΔ 11, Ψύλλας ν. Αστυνομίας (1991) 2 ΑΑΔ 430, Κλεοβούλου, Αργυρού (πιο πάνω))».

 

Προηγούμενες αποφάσεις επιβολής ποινών δεν ενέχουν δεσμευτικό χαρακτήρα καθότι είναι αλληλένδετες με τη φύση και συνθήκες διάπραξης του εκάστοτε αδικήματος και τις προσωπικές συνθήκες του παραβάτη. Είναι, όμως, ενδεικτικές ως προς τον καθορισμό του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων αδικημάτων και των παραμέτρων καθορισμού της ποινής (βλ. Ναζίπ ν Αστυνομίας (2014) 2Β Α.Α.Δ 808, Bistriceanu ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 76/2017, 26/04/2018, ECLI:CY:AD:2018:B199, και Νικολάου ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 2/2022, 19/12/2022).

 

Η όποια αναφορά σε παρόμοιες υποθέσεις γίνεται για να υπάρχει, όσο είναι δυνατόν, κοινή προσέγγιση στην αντιμετώπιση των παραβατών (βλ. Γρηγορίου ν. Αστυνομίας (1996) 2 Α.Α.Δ. 217). Η παραπομπή σε δικαστικά προηγούμενα, θωρακίζει τη δικαστική κρίση με την απαραίτητη πειστικότητα, αλλά δεν προοιωνίζει ότι θα πρέπει να ακολουθηθεί η ίδια ποινή (βλ. Προεστού ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 17/2016, ημερ. 22.5.2017), ECLI:CY:AD:2017:D183. Καμιά υπόθεση δεν είναι ακριβώς όμοια με άλλη, οπότε, κατ' ακολουθία της νομολογίας δεν είναι απόλυτα σχετικές οι ποινές που επιβάλλονται σε άλλες υποθέσεις (βλ. Ιορδάνους ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 152/2014, ημερ. 19.4.2016).

 

Στην υπόθεση Α. Ονουφρίου v. Δημοκρατίας (2000) 2 Α.Α.Δ 560, το Εφετείο επικύρωσε ποινή 18 χρόνων σε κατηγορία απόπειρας φόνου (μετά από ακρόαση) με τοποθέτηση εκρηκτικού μηχανισμού κάτω από το αυτοκίνητο μέλους της Δικαστικής Υπηρεσίας με αποτέλεσμα να τραυματιστούν σοβαρά ο Δικαστής και η ανήλικη κόρη του. Σε αυτήν την υπόθεση τονίστηκε ότι η σοβαρότητα του εγκλήματος επεκτείνεται σε υπονόμευση του βάθρου της πολιτείας και οι ενέργειες του κατηγορούμενου δυναμίτισαν το θεμέλιο της δικαιοσύνης.

Στην υπόθεση Αναστασίου ν Γενικού Εισαγγελέα (2005) 2 ΑΑΔ 492, ο εφεσείων καταδικάστηκε μετά από ακροαματική διαδικασία, σε ποινή φυλάκισης 13 ετών για το αδίκημα της απόπειρας φόνου του εικοσιτετράχρονου συζύγου της ερωμένης του. Το κακούργημα τελέστηκε χωρίς προσχεδιασμό ή προγραμματισμό, με τον εφεσείοντα ωστόσο να απειλεί τον παραπονούμενο σε δύο περιπτώσεις πριν από το συμβάν πως θα τον σκοτώσει. Ο εφεσείων ήταν λευκού ποινικού μητρώου, πατέρας δύο ανήλικων παιδιών 8 και 10 ετών, με οικονομικές υποχρεώσεις έναντι τους. Είχε επίσης την ευθύνη του ναρκομανούς αδελφού του ηλικίας 30 ετών.  Δεν αφέθηκε οποιαδήποτε σοβαρή μόνιμη αναπηρία στο θύμα από τον πυροβολισμό που δέχθηκε το θύμα.

 

Στην υπόθεση Τσεκούρα ν. Δημοκρατίας (2012) 2 Α.Α.Δ. 563, ανωτέρω, ο εφεσείων, χωρίς προσχεδιασμό, μετά από έντονη λογομαχία, πυροβόλησε το  θύμα, ενώ το τελευταίο ήταν στο αυτοκίνητο του πρώτου, με αποτέλεσμα να το τραυματίσει κρίσιμα. Επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο, κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας, ποινή φυλάκισης 13 ετών για την κατηγορία της απόπειρας φόνου, η οποία επικυρώθηκε από το Εφετείο.

 

Στην υπόθεση Σεργίου v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 172/2015, ημερ. 13.3.2018, το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε ποινή φυλάκισης 9 ετών, που είχε επιβληθεί στον εφεσείοντα μετά από ακροαματική διαδικασία, για το αδίκημα της απόπειρας φόνου εναντίον της συμβίας του. Ο εφεσείων ήταν ηλικίας 44 ετών, λευκού ποινικού μητρώου και με προβλήματα εξάρτησης από το αλκοόλ. Διέπραξε το αδίκημα υπό την επήρεια αλκοόλ και συναισθηματικής φόρτισης.  Το πρωτόδικο Δικαστήριο, συνυπολόγισε και τη συμφιλίωση μεταξύ παραπονούμενης και κατηγορούμενου, τονίζοντας πως, αν εξέλειπε, η ποινή θα ήταν αυστηρότερη.

 

Στην υπόθεση Χατζηπαναγή ν. Δημοκρατίας, (2016) 2Α ΑΑΔ 118, το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε (για τέσσερεις περιπτώσεις απόπειρας φόνου), συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 15 ετών που είχαν επιβληθεί από το Κακουργιοδικείο μετά από παραδοχή σε κατηγορούμενο πολύ περιορισμένης ικανότητας προς καταλογισμό λόγω ψυχικής και πνευματικής νόσου. Ο κατηγορούμενος ήταν 34 ετών, λευκού ποινικού μητρώου και ενήργησε υπό συναισθηματική φόρτιση. Σημειώνεται ότι ο κατηγορούμενος καταδικάστηκε κατόπιν παραδοχής και για το αδίκημα της ανθρωποκτονίας για το οποίο του επιβλήθηκε, κατ έφεση ποινή φυλάκισης 20 ετών.

Στην υπόθεση Q.A. v. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 71/2018, ημερ. 11.9.2019, ο εφεσείων, υπό το κράτος απώλειας της ψυχραιμίας του, επιχείρησε να θανατώσει τον παραπονούμενο, περνώντας σχοινί γύρω από το λαιμό του. Ο παραπονούμενος υπέστη πολλαπλές μικρές εκδορές. Επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο, κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας, ποινή φυλάκισης 9 ετών για την κατηγορία της απόπειρας φόνου, η οποία επικυρώθηκε από το Εφετείο.

 

Στην υπόθεση Wasel v. Δημοκρατίας (2008) 2 Α.Α.Δ. 682, Ποιν. Έφ. 128/2006, ημερ.16.10.2008, ο εφεσείων, μαζί με άλλα πρόσωπα, εισήλθαν στο σπίτι των παραπονούμενων, ενώ αυτοί κοιμόντουσαν, και τους κτύπησαν με βαριά αντικείμενα. Οι σωματικές κακώσεις των θυμάτων ήταν σοβαρές και επώδυνες. Οι σοβαροί τραυματισμοί τους, προκλήθηκαν από τα κτυπήματα που δέχθηκαν και μπορούσαν να προκαλέσουν το θάνατό τους. Επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο, κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας, ποινή φυλάκισης 14 ετών για την κατηγορία της απόπειρας φόνου, η οποία επικυρώθηκε από το Εφετείο.

 

Στην υπόθεση Dontharaveni v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 134/2020, ημερ. 20.5.2021, ECLI:CY:AD:2021:B194, ο εφεσείων, αφού διέρρηξε την κατοικία της παραπονούμενης, προσπάθησε να την πνίξει με τα χέρια του, καθ' ον χρόνο αυτή κοιμόταν, βράδυ και μόνη, σε υπνοδωμάτιο της κατοικίας της.  Επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο, κατόπιν παραδοχής, ποινή φυλάκισης 10 ετών για την κατηγορία της απόπειρας φόνου, η οποία επικυρώθηκε.

 

 

Συνεκτιμώντας όλα τα πιο πάνω, κρίνουμε ότι η ποινή φυλάκισης δεν μπορεί να αποφευχθεί στην παρούσα περίπτωση. Πέραν της εγγενούς σοβαρότητας των αδικημάτων που έχει διαπράξει ο κατηγορούμενος, οι ιδιαίτερες περιστάσεις διάπραξης τους στην προκειμένη περίπτωση, την κατατάσσουν στις πολύ σοβαρές του είδους της. Οποιαδήποτε άλλη ποινή, πέραν αυτή της φυλάκισης, δεν θα ήταν αρμόζουσα υπό τις περιστάσεις. Δεν έχουμε παρά να τονίσουμε για ακόμα μια φορά την αξία της ανθρώπινης ζωής ως του ύψιστου αγαθού, της οποίας η αφαίρεση (ή η απόπειρα αφαίρεσης) συνιστά μέγιστο έγκλημα. Όλα τα ελαφρυντικά στοιχεία που επενεργούν προς όφελος του κατηγορούμενου δεν είναι ικανά να διαφοροποιήσουν το είδος της ποινής, λαμβάνονται όμως πολύ σοβαρά υπόψη και θα επηρεάσουν το ύψος της.

 

Καταλήγοντας, επιβάλλονται στον κατηγορούμενο, οι κάτωθι ποινές:

 

Στην 1^η Κατηγορία που αφορά στο αδίκημα της απόπειρας φόνου κατά παράβαση του άρθρου 214(α) του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, επιβάλλεται ποινή φυλάκισης 15 ετών.

 

Στην 2^η Κατηγορία που αφορά στο αδίκημα της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 231 του Ποινικού Κώδικα, δεν επιβάλλεται ποινή ενόψει της ταύτισης των γεγονότων της με την 1^η κατηγορία στην οποία επιβλήθηκε ποινή^[2].

 

Στην 3^η Κατηγορία που αφορά στο αδίκημα των πράξεων που στοχεύουν την πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 228(α) του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, επιβάλλεται ποινή φυλάκισης 4 ετών.

 

Στην 4^η Κατηγορία που αφορά στο αδίκημα του τραυματισμού και ανάλογων πράξεων κατά παράβαση του άρθρου 234(α) του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 δεν  επιβάλλεται ποινή ενόψει της ταύτισης των γεγονότων της με την 3^η κατηγορία στην οποία επιβλήθηκε ποινή.

 

Στην 5^η Κατηγορία που αφορά στο αδίκημα της μεταφοράς επιθετικού όπλου ή οργάνου κατά παράβαση των άρθρων 2 και 3(1) του Περί Επιθετικών Όπλων (Απαγόρευση) Νόμου Κεφ. 159 επιβάλλεται ποινή φυλάκισης 1 έτους και 6 μηνών.

 

Οι ποινές φυλάκισης θα συντρέχουν, καθότι κρίνουμε ότι τα ποινικά αδικήματα των πιο πάνω κατηγοριών ουσιαστικά συνιστούν μία ενιαία συμπεριφορά και ο χρόνος έκτισης να μειωθεί κατά το χρονικό διάστημα που ο κατηγορούμενος τελεί υπό κράτηση και συγκεκριμένα από τις 04.06.2025.

 

Όσον αφορά τα τεκμήρια της υπόθεσης ως ο σχετικός κατάλογος ‘’Παράρτημα Α’’ επί του Εγγράφου Α, πλην των τεκμηρίων με Α/Α 4, 5 και 49 τα οποία θα επιστραφούν στον κατηγορούμενο ή σε πληρεξούσιο αντιπρόσωπο του (τηρουμένων των κανονισμών που ισχύουν στις φυλακές σε σχέση με την δυνατότητα κατοχής ή χρήσης τους), όλα τα υπόλοιπα τεκμήρια του καταλόγου να κατασχεθούν από την Αστυνομία και να καταστραφούν. 

 

 

 

(Υπ.)………………

Λ. Μάρκου, Π.Ε.Δ.

(Υπ.) ......................

Ν. Φακοντής, Ε.Δ.

(Υπ.) .......................

Θ. Συμεωνίδης, Ε.Δ.

Πιστόν Αντίγραφον

Πρωτοκολλητής