ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΠΑΦΟΥ

EΝΩΠΙΟΝ:   Λ. Μάρκου, Π.Ε.Δ.

                     Ν. Φακοντής, Ε.Δ.

                     Θ. Συμεωνίδης, Ε.Δ.

     Αρ. Υπόθεσης: 6826/2025

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

 

v.

 

D. S.    

         Κατηγορούμενου

                                                            ---------------------------

Ημερομηνία: 26.06.2026 

Εμφανίσεις:

Για Δημοκρατία: κα. Ξένια Ξενοφώντος 

Για Κατηγορούμενο: κα. Βικτώρια Γαμβρουδίου

Κατηγορούμενος: Παρών 

 

Η διαδικασία διεξάγεται κεκλεισμένων των θυρών

 

ΠΟΙΝΗ

 

Ο κατηγορούμενος στην υπό εξέταση υπόθεση έχει παραδεχθεί κατηγορίες σεξουαλικής κακοποίησης παιδιού κατά παράβαση των άρθρων 2, 6(4)(α) και 19 του Περί Πρόληψης και Καταπολέμησης της Σεξουαλικής Κακοποίησης, Σεξουαλικής Εκμετάλλευσης Παιδιών και της Απεικόνισης Υλικού Σεξουαλικής Κακοποίησης Παιδιών Νόμος 91(Ι)/2014.

 

Πιο συγκεκριμένα, αυτός έχει παραδεχθεί τις κατηγορίες 2, 5, 8, 11, 14, 17, 23, 32, 35 και 41 με τις οποίες του καταλογίζεται ότι, μεταξύ Σεπτεμβρίου του 2023 και 18.09.2025 σε πολλές διαφορετικές περιπτώσεις και ενώ αυτός ήταν ο σύντροφος της μητέρας της ανήλικης […][1] με ημερομηνία γέννησης 11.02.2011 και εντός της κατοικίας όπου διέμεναν (στην κουζίνα, στο σαλόνι και στον πάνω όροφο), έβαζε το χέρι του μέσα από τα ρούχα και μέσα από τα εσώρουχα της ανήλικης και την άγγιζε στα γεννητικά της όργανα (2^η Κατηγορία), στα οπίσθια (5^η Κατηγορία) και στο στήθος (8^η Κατηγορία). Επιπρόσθετα του καταλογίζεται ότι αυτός έβαζε το χέρι του πάνω από τα ρούχα της ανήλικης και την άγγιζε στα γεννητικά της όργανα (11^η Κατηγορία), στα οπίσθια (14^η Κατηγορία) και στο στήθος (17^η Κατηγορία). Τέλος, έχει παραδεχθεί ότι κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο, χαϊδεψε το στήθος της ανήλικης και στην συνέχεια έβαλε το χέρι του μέσα από το εσώρουχο της και την άγγιξε στα γεννητικά της όργανα (23^η Κατηγορία), της χαΐδευε το στήθος πάνω από τα ρούχα (32^η Κατηγορία) και τέλος της χαΐδευε το στήθος κάτω από τα ρούχα (35^η & 41^η Κατηγορία).

 

Ενόψει της εξέλιξης αυτής, όλες οι υπόλοιπες κατηγορίες που επίσης αντιμετώπιζε επί του ιδίου κατηγορητηρίου αναστάλθηκαν.  

 

Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν εκτεθεί γραπτώς (σχετικό το Έγγραφο Α) από την Κατηγορούσα Αρχή, δεν έτυχαν αμφισβήτησης και διαλαμβάνουν συνοπτικά τα ακόλουθα:

 

Ο κατηγορούμενος κατά το έτος 2008 αφίχθηκε στην Κύπρο από την […] όπου και κατάγεται με σκοπό την εργασία του ως εργοδηγός σε ιδιωτική εταιρεία, ενώ διέμενε σε ενοικιαζόμενο διαμέρισμα στην Λεμεσό. Επρόκειτο για πρόσωπο το οποίο ήταν διαζευγμένο χωρίς να αποκτήσει οποιαδήποτε τέκνα από τον γάμο του.

 

Από τον Σεπτέμβριο του 2023, αυτός διατηρούσε δεσμό με την […] (στο εξής και Μ.Κ.2), μητέρα της ανήλικης παραπονούμενης (ημερ. γέννησης 11.02.2011), και συνέπεια τούτου, πολλές φορές να διανυκτερεύει στην οικία της που ευρίσκετο στην Πάφο όπου διέμενε και η ανήλικη από το 2016 ένεκα του χωρισμό των γονέων της. Μάλιστα περί τον Δεκέμβριο του 2024 ο κατηγορούμενος μετακόμισε μόνιμα στην οικία της Μ.Κ.2.  

 

Στις 18/09/2025 λήφθηκε στα γραφεία του Κλάδου Διερεύνησης Σεξουαλικής Κακοποίησης Ανηλίκων, γραπτή αναφορά από το […] στην Πάφο σύμφωνα με την οποία η ανήλικη παραπονούμενη ανέφερε σε συνάντηση που είχε με την [..], συνοδό στο σχολείο, πως ο κατηγορούμενος την άγγιξε σε διάφορα σημεία του σώματος της πάνω και κάτω από τα ρούχα της. Το εν λόγω περιστατικό λάμβανε χώρα επανειλημμένως, ειδικότερα κατά τη διάρκεια του χειμώνα και σε κάποιο απροσδιόριστο χρόνο έπαυσε. Η ανήλικη δεν προέβη σε σχετική αποκάλυψη σε οποιοδήποτε πρόσωπο λόγω αισθήματος ντροπής, ενώ εξέφρασε φόβο επανάληψης της συμπεριφοράς αυτής του  κατηγορούμενου σε βάρος της.

 

Στις 19/09/2025  διευθετήθηκε συνάντηση της ανήλικης στο Σπίτι Του Παιδιού στη Λεμεσό με σκοπό τη λήψη οπτικογραφημένης κατάθεσης αναφορικά με τις καταγγελίες, στις οποίες προέβη στο σχολείο κατά την προηγούμενη ημέρα. Κατά τη συνάντηση, η ανήλικη τελούσε σε κατάσταση έντονης συναισθηματικής φόρτισης και έκλαιγε συνεχώς. Σημείωσε ότι η πρόθεση της περιοριζόταν στην εκμυστήρευση του περιστατικού σε ενήλικο πρόσωπο προς ενημέρωση για να μην επαναληφθεί ξανά η κακοποιητική συμπεριφορά του κατηγορούμενου και όχι η υποβολή καταγγελίας ενώπιον της Αστυνομίας. Η ανήλικη ενόψει των πιο πάνω εξέφρασε απροθυμία να προβεί σε οπτικογραφημένη κατάθεση. Ενόψει της κατάστασης της εκείνο τον χρόνο, κρίθηκε ότι δεν εξυπηρετείτο  το συμφέρον της με την περαιτέρω εμπλοκή της στη διαδικασία λήψης κατάθεσης. Ως εκ τούτου παραπέμφθηκε άμεσα για ψυχολογική αξιολόγηση και στήριξή της στο Σπίτι Του Παιδιού. Η ανήλικη είχε συνοδευτεί από την μητέρα της και πριν την αποχώρηση τους από το Σπίτι του Παιδιού, αυτή είχε ήδη προβεί σε ενημέρωση του κατηγορούμενου αναφορικά με τις καταγγελίες στις οποίες προέβη η ανήλικη με τον κατηγορούμενο να αποχωρεί από την κατοικία όπου διέμενε μαζί τους.

 

Στις 23/10/2025, η υπεύθυνη Κοινωνική Λειτουργός στο Σπίτι του Παιδιού επικοινώνησε με τον ανακριτή της υπόθεσης και τον ενημέρωσε ότι η ψυχολογική αξιολόγηση της ανήλικης είχε ολοκληρωθεί και ότι αυτή ήταν πλέον ψυχολογικά επαρκώς προετοιμασμένη ώστε να προβεί σε κατάθεση ενώπιον της Αστυνομίας πράγμα το οποίο έπραξε στις 29.10.2025 δίδοντας οπτικογραφημένη κατάθεση όπου ανέφερε τα ακόλουθα:

 

Ο κατηγορούμενος κατά τον χρόνο που ήταν σύντροφος της μητέρας της ανήλικης και επισκεπτόταν την κατοικία όπου αυτές διέμεναν στην Πάφο για διανυκτέρευση και στην συνέχεια με την μόνιμη εγκατάσταση του σε αυτήν, την κακοποιούσε σεξουαλικά σε πολλές διαφορετικές περιπτώσεις ενώ η μητέρα ήταν απασχολημένη σε άλλο χώρο στο σπίτι ή βρίσκονταν στο μπάνιο.

Αρχικά, ο κατηγορούμενος της χάιδευε το στήθος πάνω από τα ρούχα και μετά πάροδο κάποιου χρονικού διαστήματος συνέχισε να την αγγίζει στο στήθος αλλά κάτω από τα ρούχα. Ακολούθως σε μεταγενέστερο χρόνο ξεκίνησε να την αγγίζει στα γεννητικά της όργανα και τους γλουτούς τόσο πάνω όσο και κάτω από τα ρούχα. Ειδικότερα ο κατηγορούμενος σε πολλές διαφορετικές περιπτώσεις στην κουζίνα της οικίας τους, έβαλε το χέρι του πάνω από τα ρούχα και την άγγιζε στο στήθος ήτοι την χάιδευε στο στήθος (κατηγορία 17). Επιπρόσθετα, ο κατηγορούμενος σε πολλές διαφορετικές περιπτώσεις στο γραφείο της οικίας τους την χάιδευε στο στήθος πάνω από τα ρούχα (κατηγορία 32). Κατά τον ίδιο τρόπο ο κατηγορούμενος σε πολλές διαφορετικές περιπτώσεις στην κουζίνα της οικίας τους, χάιδευε την ανήλικη στο στήθος μέσα από τον στηθόδεσμο (κατηγορία 8). Επίσης ο κατηγορούμενος σε πολλές διαφορετικές περιπτώσεις στο γραφείο της οικίας  τους, της χάιδευε το στήθος κάτω από τον στηθόδεσμο (κατηγορία 35). Ομοίως, ο κατηγορούμενος σε πολλές διαφορετικές περιπτώσεις στον πάνω όροφο της οικίας τους όπου βρίσκονται τα υπνοδωμάτια της χάιδευε το στήθος κάτω από τον στηθόδεσμο (κατηγορία 41).

 

Κατά την ίδια πρακτική και κατ’ επανάληψη σε πολλές διαφορετικές περιπτώσεις ο κατηγορούμενος συνέχισε την σεξουαλική κακοποίηση της ανήλικης ήτοι έβαλε το χέρι του πάνω από τα ρούχα της και την άγγιζε στα γεννητικά της όργανα στην κουζίνα της οικίας (κατηγορία 11). Κατά ανάλογο τρόπο σε πολλές διαφορετικές περιπτώσεις, ο κατηγορούμενος σε πολλές διαφορετικές περιπτώσεις στην κουζίνα της οικίας τους, έβαλε το χέρι του και χάιδευε τα οπίσθια της ανήλικης πάνω από τα ρούχα της (κατηγορία 14). Ομοίως, ο κατηγορούμενος σε πολλές διαφορετικές περιπτώσεις στην κουζίνα της οικίας  τους έβαλε το χέρι του  μέσα από τα ρούχα και μέσα από το εσώρουχο και άγγιξε τα γεννητικά όργανα της ανήλικης ήτοι της χάιδευε τα γεννητικά της όργανα. (κατηγορία 2). Επιπρόσθετα, ο κατηγορούμενος σε πολλές διαφορετικές περιπτώσεις στην κουζίνα της οικίας τους έβαλε το χέρι του μέσα από τα ρούχα και μέσα από το εσώρουχο και χάιδευε την ανήλικη στα οπίσθια- γλουτούς (κατηγορία 5). Πέρα των πιο πάνω, ο κατηγορούμενος σε μια περίπτωση κακοποίησε σεξουαλικά την ανήλικη ήτοι στο σαλόνι της οικίας τους, την χάιδευε στο στήθος και στην συνέχεια έβαλε το χέρι του μέσα από το εσώρουχο της και της χάιδευε τα γεννητικά της όργανα (κατηγορία 23)

 

Τα περιστατικά της σεξουαλικής κακοποίησης της ανήλικης τελούνταν αρχικώς σε αραιά χρονικά διαστήματα, πλην όμως με την πάροδο του χρόνου κατέστησαν συχνότερα ιδιαίτερα κατά την διάρκεια του χειμώνα 2024 - 2025. Τελικώς, κατά τον χρόνο που η ανήλικη ανέφερε το παράπονο της στην κα […] είχαν ήδη σταματήσει. Η ανήλικη δεν ανέφερε οτιδήποτε στην μητέρα της λόγω του γεγονότος ότι η μητέρα της ήταν χαρούμενη και είχε φτιάξει την ζωή της με τον κατηγορούμενο και δεν ήθελε να χαλάσει την σχέση της. Ο λόγος που μίλησε στην […] ήταν γιατί την εμπιστευόταν και γιατί ανησυχούσε μήπως ο κατηγορούμενος αρχίσει να την αγγίζει όπως παλαιότερα.

 

Στις 29/10/2025 ο κατηγορούμενος συνελήφθηκε αρνούμενος τα όσα του καταλογίζονταν ενώ κατά την ανάκριση του δεν προέβηκε σε καμία δήλωση. Στις 30/102/2025 όπου παρουσιάστηκε ενώπιον Δικαστηρίου προφυλακίστηκε για περίοδο 6 ημερών ενώ στις 02/11/2025 που του λήφθηκε ανακριτική κατάθεση απάντησε μόνο σε συγκεκριμένες ερωτήσεις που του τέθηκαν αρχικά και ακολούθως διατήρησε το δικαίωμα της σιωπής.

 

Κατά τους επίδικους για τις κατηγορίες χρόνους (Σεπτέμβριο 2023 με 18.09.2025) η ανήλικη ήταν ηλικίας 12 με 14 ετών.

 

Η ανήλικη παραπονούμενη παραπέμφθηκε στο Σπίτι Του Παιδιού όπου πραγματοποιήθηκε  ψυχολογική αξιολόγηση της από την N.Π, Ανώτερη Ειδική Κλινική Ψυχολόγο. Στη βάση της αξιολόγησης αυτής επισημαίνονται τα ακόλουθα:

 

Κατά την έναρξη της ψυχολογικής αξιολόγησης, το παιδί φάνηκε να ήταν έκδηλα αναστατωμένο σε σχέση με τις εξελίξεις που ακολούθησαν της αποκάλυψης των καταγγελλόμενων περιστατικών, παρουσιάζοντας έντονη αμφιθυμία. Συγκεκριμένα, εξέφραζε αισθήματα έντονης δυσφορίας και ενοχής, αναφορικά με την αδυναμία της να αντιδράσει κατά τα περιστατικά αλλά και τις συνέπειες της αποκάλυψής τους, κυρίως σε σχέση με τη μητέρα του. Η παρατηρούμενη από το παιδί συναισθηματική επιβάρυνση της μητέρας, καθώς και οι αναφορές της σχετικά με την απώλεια του συντρόφου της και τις ανησυχίες που εξέφραζε για γνωστοποίηση των περιστατικών στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον, φάνηκε να λειτουργούσαν επιβαρυντικά για το παιδί, εκφράζοντας φόβο και επιφυλακτικότητα να προχωρήσει με την ποινική διαδικασία.  Ωστόσο, σταδιακά παρατηρήθηκε ότι το παιδί ήταν πιο ανακουφισμένο και πρόθυμο να συνεργαστεί με τις αρμόδιες αρχές, αναφέροντας ως σημαντικό κίνητρο της προστασία άλλων παιδιών.

 

Σχετικά με τα καταγγελλόμενα περιστατικά, φάνηκε να υπήρχε συστηματικοποίηση, με αποτέλεσμα να παρατηρείται δυσκολία στο χρονικό προσδιορισμό, καθώς περιεγράφηκαν να είχαν επαναλαμβανόμενο και διαχρονικό χαρακτήρα. Το παιδί περιέγραψε περιόδους αυξημένης και μειωμένης συχνότητας των περιστατικών, όπως και περιόδους διακοπής τους, κατά τις οποίες βίωνε επίμονο φόβο επανάληψής τους, περιγράφοντας τις ως ιδιαίτερα αγχογόνες, με αυξημένη επαγρύπνηση και αίσθημα απειλής.

 

Παρουσίαζε ακούσιες και διεισδυτικές μνήμες των προαναφερόμενων περιστατικών, επανειλημμένα ενοχλητικά όνειρα συνδεόμενα με τα καταγγελλόμενα περιστατικά, καθώς και έκδηλες φυσιολογικές και ψυχολογικές αντιδράσεις κατά την υπενθύμισή τους. Παρατηρήθηκαν επίσης προσπάθειες να αποφύγει τις ενοχλητικές μνήμες, σκέψεις και συναισθήματα που σχετίζονταν με τα περιστατικά, αδυναμία να βιώσει θετικά συναισθήματα καθώς και αισθήματα αποστασιοποίησης και δυσπιστίας προς τους άλλους. Επιπρόσθετα, το παιδί εμφάνιζε αλλαγές στη διεγερσιμότητα και αντιδραστικότητα, παρουσιάζοντας υπερεπαγρύπνηση, δυσκολία συγκέντρωσης και διαταραχές στον ύπνο (στην επέλευση και διατήρησή του).

 

Σύμφωνα με την κλινική διάγνωση η ανήλικη παρουσίαζε συμπτωματολογία Διαταραχής Μετατραυματκού Στρες (309.81), σύμφωνα με τα κριτήρια του διαγνωστικού συστήματος DSM-5, συνδεόμενη με τα καταγγελλόμενα περιστατικά, παρουσιάζοντας κλινικά σημαντική ενόχληση και έκπτωση σε σημαντικές πτυχές της λειτουργικότητάς του. Επίσης τα στοιχεία εσωστρέφειας και περιορισμένης συναισθηματικής έκφρασης, η αμφιθυμία και το αίσθημα υπέρμετρης ενοχής που παρατηρήθηκε για τις συνέπειες της αποκάλυψης των καταγγελλόμενων περιστατικών στο οικογενειακό πλαίσιο φάνηκε να αποτελούσαν σημαντικούς επιβαρυντικούς παράγοντες στη ψυχοσυναισθηματική κατάσταση του παιδιού.

 

Έγινε εισήγηση για παροχή ψυχολογικής θεραπείας και υποστήριξης της ανήλικης  για διαχείριση της συμπτωματολογίας που παρουσιάζει ενώ προτάθηκε συμβουλευτική γονέων για αποτελεσματική διαχείριση των συνεπειών της αποκάλυψης και της συμπτωματολογίας του παιδιού.

 

Τέλος η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής ανέφερε πως ο Κατηγορούμενος είναι πρόσωπο λευκού ποινικού μητρώου.

 

Ζητήθηκε, επίσης, η έκδοση διαταγμάτων δυνάμει των προνοιών του άρθρου 14 του Ν. 91(Ι)/2014 για τα οποία γίνεται αναφορά στο περιεχόμενο του Εγγράφου Α ήτοι: (α) να του απαγορεύεται όπως προσφέρει οποιεσδήποτε υπηρεσίες σε παιδιά, (β) να εργοδοτηθεί ή απασχοληθεί σε χώρους που βρίσκονται ή γειτνιάζουν παιδιά και (γ) να διαμένει σε χώρο ο οποίος γειτνιάζει με οργανωμένους χώρους όπου βρίσκονται ή συχνάζουν παιδιά. Επιπρόσθετα ζητήθηκε και δυνάμει του άρθρου 47 του ιδίου Νόμου όπως γίνει παραπομπή του κατηγορούμενου σε εποπτεία από την Αρχή Εποπτείας. Η πλευρά της Υπεράσπισης δεν έφερε ένσταση στην έκδοση των εν λόγω διαταγμάτων. 

 

Ενόψει της σοβαρότητας των αδικημάτων που ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει ζητήθηκε και ετοιμάστηκε Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας αναφορικά με τις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές περιστάσεις του Κατηγορούμενου στο περιεχόμενο της οποίας αναφορά θα γίνει κατωτέρω.

 

Η συνήγορος του κατηγορουμένου, για σκοπούς μετριασμού της ποινής, κατάθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου γραπτή αγόρευση (Έγγραφο Β) στην οποία εκθέτει όλους τους μετριαστικούς παράγοντες τους οποίους, κατά τη θέση της, το Δικαστήριο θα πρέπει να λάβει υπόψη του. Σημειώνεται ότι έχουμε διεξέλθει με πολλή προσοχή της εν λόγω αγόρευσης της συνηγόρου υπεράσπισης και την λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη.

 

Συνοπτικά η κα. Γαμβρουδίου, αναγνωρίζοντας την εξαιρετική σοβαρότητα των αδικημάτων που ο πελάτης της αντιμετωπίζει, εισηγείται ότι η ποινή που θα του επιβληθεί θα πρέπει να τύχει εξατομίκευσης έτσι ώστε να αντανακλά στις περιστάσεις του κατηγορούμενου και την στάση που ο πελάτης της κράτησε έναντι της διαδικασίας.

 

Καλεί το Δικαστήριο η συνήγορος να προσμετρήσει προς όφελος του κατηγορούμενου την άμεση παραδοχή του ενώπιον του Δικαστηρίου, παραδοχή η οποία όχι μόνο περισώζει δικαστικό χρόνο αλλά προστατεύει και την ανήλικη από το να ξαναβιώσει σε περίπτωση δίκης ανεπιθύμητες καταστάσεις, την μεταμέλεια του, την συνεργασία του με τις Αστυνομικές Αρχές, το λευκό του ποινικό μητρώο καθώς και το σύνολο των προσωπικών, οικογενειακών και οικονομικών του περιστάσεων ως αυτές καταγράφονται στην αγόρευση αλλά και αυτές που περιλαμβάνονται στην έκθεση του Γραφείου Ευημερίας και έτυχαν υιοθέτησης.

 

Τέλος γίνεται από μέρους της συνηγόρου, εισήγηση για την επιβολή φυλάκισης με αναστολή στον πελάτη της, καθότι σε αντίθετη περίπτωση ως αναφέρει, θα επιφέρει δυσανάλογα δυσμενείς συνέπειες τόσο στην προσπάθεια του για επανένταξη και ορθοπόδηση που αυτός καταβάλει όσο και στην οικογενειακή του κατάσταση. 

 

Αναμφίβολα τα αδικήματα τα οποία ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει είναι ιδιαίτερα σοβαρά και αυτό αντικατοπτρίζεται από την προβλεπόμενη στον Νόμο ποινή αφού για το αδίκημα της σεξουαλικής κακοποίησης παιδιού κατά παράβαση του άρθρου 6(4)(α) του Ν. 91(Ι)/2014  προνοείται ποινή φυλάκισης μέχρι και δια βίου.

 

Οι προβλεπόμενες στο Νόμο ποινές συνιστούν ένα από τους παράγοντες που συνθέτουν τη σοβαρότητα του αδικήματος και ο οποίος λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του είδους της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασης της (βλ. Δημοκρατία v. Kυριάκου κ.α. (1990) 2 Α.Α.Δ.264, Souilmi v. Aστυνομίας (1992) 2Α.Α.Δ.248, Λεβέντηςv. Αστυνομίας (1999) 2 Α.Α.Δ. 632). 

 

 

Η σοβαρότητα ενός ποινικού αδικήματος, διαγράφεται από το μέγιστο της προβλεπόμενης στο Νόμο ποινής. Η πρόβλεψη από τον Νομοθέτη για ποινικό αδίκημα, ιδιαιτέρως ποινής φυλάκισης, αλλά και το μέγεθος της, δίδουν και το στίγμα του μεγέθους της απαρέσκειας ή και αποστροφής της κοινωνίας για πράξεις ή παραλείψεις, των οποίων, μέσω αυτής, επιδιώκεται η αποτροπή. Όσο μεγαλύτερη είναι η προβλεπόμενη στο Νόμο ποινή, τόσο σοβαρότερο πρέπει να θεωρείται και το ποινικό αδίκημα. Το Δικαστήριο εφαρμόζει το Νόμο, πρέπει να τον εφαρμόζει αποτελεσματικά ώστε οι σκοποί του να επιτυγχάνονται και για αυτό ακριβώς τον λόγο, η σοβαρότητα ενός ποινικού αδικήματος, ως οροθετείται από τον Νομοθέτη και η ανάγκη για αποτροπή, πρέπει να αντανακλώνται και στην ποινή (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν Γεωργίου (2001) 2 Α.Α.Δ. 272).

 

Ως γενική αρχή, επίσης, τα γεγονότα της υπόθεσης μπορούν να επηρεάσουν τη σοβαρότητα ενός αδικήματος (βλ. Μιχαηλίδης v. Δημοκρατίας (1991) 2 Α.Α.Δ. 391).

 

Σεξουαλικής φύσης αδικήματα τα οποία στρέφονται εναντίον παιδιών αντιμετωπίζονται από τα Δικαστήρια με την επιβολή ιδιαίτερα αυστηρών και αποτρεπτικών ποινών. Χαρακτηριστικό είναι το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου στην υπόθεση  Λευκαρίτης κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 135/14 (σχ. με 138/14), ημερ. 22/11/2016:

 

«Σεξουαλικής φύσης αδικήματα τιμωρούνται από τα δικαστήρια με αποτρεπτικές ποινές, σε μια προσπάθεια καταστολής τους, τόσο επειδή στρέφονται και προσβάλλουν τα ήθη γενικά, όσο και επειδή προσβάλλουν και συνθλίβουν την προσωπικότητα των θυμάτων (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Κυριάκου  (2008) 2 Α.Α.Δ. 562). Ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, η ποινή μπορεί να είναι ιδιαίτερα αυστηρή. Όταν στρέφονται κατά νεαρών προσώπων, τα οποία δεν έχουν ακόμη ολοκληρωμένη και ορθή αντίληψη για τη σεξουαλική πτυχή της ζωής ούτε σταθερές δυνάμεις αντίστασης, τα αδικήματα αυτά καθίστανται ιδιαίτερα σοβαρά. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι, παρόλον που ένα νεαρό θύμα μπορεί, φαινομενικά, να είχε συναινέσει, η συμπεριφορά αυτή μπορεί να του προκαλέσει βλάβη, γι' αυτό ακριβώς ο νομοθέτης προνόησε για το συγκεκριμένο αδίκημα (R. v. Perry [2010] 2 Cr. App. R (S) 98). Βέβαια, και σε αυτές τις περιπτώσεις η εξατομίκευση έχει τη θέση της, αλλά δεν μπορεί να οδηγεί στην εξουδετέρωση της ποινής και του αποτρεπτικού χαρακτήρα της.»

 

Η αυστηρή αντιμετώπιση τέτοιους είδους αδικημάτων από τα Δικαστήριο επιβάλλεται και λόγω της έξαρσης που παρατηρείται στη διάπραξη τους, τα οποία έχουν καταντήσει κοινωνική μάστιγα (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Σωτήρη Σάββα, Ποιν. Έφ. 202/2021, ημερ. 17/2/2022, Clarson v. Αστυνομία, Ποιν. Έφ. 38/22, ημερ. 27.10.2022, ECLI:CY:AD:2022:B411, S.J.L. v. Δημοκρατίας,  Ποιν. Έφ. 129/21, ημερ. 27.10.2022, ECLI:CY:AD:2022:B409). Το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση Ν.Σ. ν. Δημοκρατίας Ποιν. Έφ.184/2015 ημερ. 13.02.18, ECLI:CY:AD:2018:B72 αποτυπώνει το μέγεθος του προβλήματος: 

 

«........θα τονίσουμε, όχι απλώς την ανησυχία, αλλά την αγωνία των Δικαστηρίων σε σχέση με την ολοένα αυξανόμενη τάση διάπραξης τέτοιων αδικημάτων, τα οποία έχουν καταστεί δεσπόζοντα. Ό,τι πλήττουν είναι το παιδί και ο ευαίσθητος κόσμος του, αξίες μεγάλης σπουδαιότητας για την κοινωνία, τον άνθρωπο και τον πολιτισμό.»

 

Tα αδικήματα μάλιστα που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενους απορρέουν από τον  Νόμο 91(I)/2014. Οι σκοποί του και η φιλοσοφία της ποινικοποίησης πράξεων και συμπεριφορών, που, με βάση τις πρόνοιες του, αποτελούν σεξουαλική εκμετάλλευση ή και κακοποίηση παιδιών, σε σχέση και με το ζήτημα της διαμόρφωσης των ποινών από το Δικαστήριο για τα σχετικά ποινικά αδικήματα, εξετάστηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Αστυνομία ν Πατούρη, Ποινική Έφεση Αρ. 51/2020, 03/12/2020, από την απόφαση του οποίου, για σκοπούς επεξήγησης, παραθέτουμε την ακόλουθη περικοπή:

 

«Ο Νόμος 91(Ι)/2014 θεσπίστηκε με σκοπό την καλύτερη εφαρμογή του νομικού γίγνεσθαι αναφορικά με την προστασία των δικαιωμάτων του παιδιού, η οποία καθιερώθηκε με πράξεις Διεθνών Οργανισμών. Προπαντός, όμως, έγινε προς εναρμόνιση της ημεδαπής νομοθεσίας με πράξεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο συγκεκριμένο τομέα του δικαίου. Από αυτές, ξεχωρίζει, ιδιαίτερα, η Οδηγία 2011/92/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 13ης Δεκεμβρίου, 2011, (η «Οδηγία»), την οποία ο εν λόγω Νόμος έχει, εν πολλοίς, ως πρότυπο. Στο Προοίμιό της, εκτιμάται, διά της αιτιολογικής σκέψεως 1, ότι:-

 

"Η σεξουαλική κακοποίηση και η σεξουαλική εκμετάλλευση παιδιών, συμπεριλαμβανομένης της παιδικής πορνογραφίας, συνιστούν σοβαρές παραβιάσεις θεμελιωδών δικαιωμάτων, ειδικότερα των δικαιωμάτων των παιδιών στην προστασία και τη φροντίδα που είναι αναγκαίες για την ευημερία τους, όπως προβλέπονται στη σύμβαση του 1989 των Ηνωμένων Εθνών για τα δικαιώματα του παιδιού και στον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης."

 

Ακολούθως, στην αιτιολογική σκέψη 2, εκτιμάται, σύμφωνα με ό,τι διαλαμβάνει το πρόγραμμα της Στοκχόλμης, πως:-

 

"Μια ανοικτή και ασφαλής Ευρώπη που εξυπηρετεί και προστατεύει τους πολίτες παρέχει σαφή προτεραιότητα στην καταπολέμηση της σεξουαλικής κακοποίησης, της σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιών και της παιδικής πορνογραφίας."

 

Εμφανώς, η προστασία του παιδιού αναγνωρίζεται από το διεθνές και ημεδαπό δίκαιο ως κοινωνική ανάγκη, πηγάζουσα εκ της εγγενούς φύσεώς του. Στο προοίμιο της Σύμβασης περί των Δικαιωμάτων του Παιδιού, κυρωθείσας με τον ομώνυμο Νόμο του 1990, (Ν. 243/1990), αναφέρεται, συναφώς ότι:  "..., όπως υποδεικνύεται στη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Παιδιού, 'το παιδί, λόγω της σωματικής και διανοητικής του ανωριμότητας, χρειάζεται ειδική προστασία και φροντίδα, συμπεριλαμβανομένης και της κατάλληλης νομικής προστασίας, τόσο πριν όσο και μετά τη γέννησή του'". Στο επίπεδο, ειδικά, της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης, εκτιμάται, στην αιτιολογική σκέψη 12 της Οδηγίας, πως:-

 

"Για τις σοβαρές μορφές σεξουαλικής κακοποίησης και σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιών θα πρέπει να επιβάλλονται αποτελεσματικές, αναλογικές και αποτρεπτικές ποινές."

 

Η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, έχοντας ως πρότυπο τις πιο πάνω αρχές, διαμόρφωσε, ανάλογα, τις ποινές οι οποίες επιβάλλονται για αδικήματα που εμπίπτουν στον υπό αναφορά τομέα του δικαίου.».

 

 

Όπως, λοιπόν, προκύπτει από όλα τα ανωτέρω και την νομολογία, σεξουαλικής φύσης αδικήματα τα οποία στρέφονται εναντίον παιδιών αντιμετωπίζονται με ιδιαίτερα αυστηρές και αποτρεπτικές ποινές (βλ. επίσης Δ.Β.Γ.Κ. v Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 3/2022, Ημερ. 29/02/2024 και ARR v. Αστυνομίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 20/2022, Ημερ. 30/04/2024).

 

Ένεκα της ανάγκης για επιβολή αυστηρών και αποτρεπτικών ποινών οι προσωπικές περιστάσεις σε τέτοιας φύσης αδικήματα, αν και λαμβάνονται υπόψη και έχουν τον ρόλο τους στην επιμέτρηση της ποινής, εντούτοις είναι ήσσονος σημασίας. Εκείνο το οποίο προέχει είναι η αυστηρή τιμωρία. Στην Γ.Α. v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. Αρ. 178/2017, ημερ. 24/10/2018, ECLI:CY:AD:2018:B457, λέχθηκε ότι «Η μεγάλη κοινωνική απαξία που τα αδικήματα αυτής της φύσης ενέχουν, η ανάγκη αποτροπής που πηγάζει από την απαράδεκτη συχνότητα με την οποία παρουσιάζονται και η μεγάλη σημασία που έχει το αγαθό που ο Νόμος θέλει να προστατεύσει, δηλαδή το παιδί, είναι παράγοντες που καθιστούν τις προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις δευτερεύουσας σημασίας».

 

Για σκοπούς διαβάθμισης της σοβαρότητας των υπό κρίση αδικημάτων, λαμβάνουμε υπόψη όλες τις περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων ως ανωτέρω αναφέρονται στα γεγονότα. Ειδικότερα λαμβάνουμε υπόψη ότι οι σεξουαλικές πράξεις του κατηγορούμενου έναντι της παραπονούμενης, συνίσταντο, σε πολλά και μάλιστα μη δυνάμενα να προσδιοριστούν κατά τρόπο αριθμητικό, επαναλαμβανόμενα περιστατικά, αγγίγματα και χάδια της ανήλικης σε διάφορα μέρη του σώματός της εντός της κατοικίας όπου διέμεναν και κατά την διάρκεια που η μητέρα ήταν παρούσα στο σπίτι αλλά βρισκόταν σε άλλο χώρο της κατοικίας ή στο μπάνιο. Συγκεκριμένα, ο κατηγορούμενος:

 

(α) Έβαζε  το χέρι του μέσα από τα ρούχα και μέσα από τα εσώρουχα της ανήλικης και την άγγιζε στα γεννητικά της όργανα, στα οπίσθια και στο στήθος.

 

(β) Έβαζε το χέρι του πάνω από τα ρούχα της ανήλικης και την άγγιζε στα γεννητικά της όργανα, στα οπίσθια και στο στήθος.

 

(γ)  Χαΐδευε το στήθος της ανήλικης πάνω και κάτω από τα ρούχα, ενώ έβαζε το χέρι του μέσα από το εσώρουχο της και την άγγιζε / χαΐδευε στα γεννητικά της όργανα.

Μάλιστα πέραν των αποτρόπαιων πιο πάνω πράξεων, επιβαρυντικό στοιχείο εκλαμβάνεται και το ότι ο κατηγορούμενος προέβη στις πιο πάνω ενέργειες κατ’ επανάληψη σε μια μεγάλη χρονική διάρκεια και συγκεκριμένα εντός περιόδου δύο ετών (Σεπτέμβριο 2023 με 18.09.2025) γεγονός το οποίο αναδεικνύει την επιμονή του Κατηγορούμενου στις αρρωστημένες αυτές πράξεις. Δεν επρόκειτο για ένα μεμονωμένο περιστατικό. Μάλιστα κατά την περίοδο αυτή η παραπονούμενη ήταν ηλικίας μεταξύ 12 με 14 ετών.

 

Αν και δεν μας διαφεύγει ότι η υπό εξέταση υπόθεση περιορίζεται σε σεξουαλικές πράξεις που συνιστούσαν σε αγγίγματα  και χάδια του κατηγορούμενου στην ανήλικη παραπονούμενη (πάνω και κάτω από τα ρούχα) μικρής χρονικής διάρκειας κάθε φορά, σε αντίθεση με άλλες σοβαρότερες του είδους υποθέσεις οι οποίες περιλαμβάνουν ακόμη πιο αποτρόπαιες ενέργειες προς ανήλικα θύματα όπως γλειψίματα γεννητικών οργάνων, εισχώρηση δακτύλων ή γενετικού οργάνου κτλ, ωστόσο έχοντας υπόψη το σύνολο της μακράς χρονικής περιόδου που αυτές ελάμβαναν χώρα (2 χρόνια) καθώς και τις «πολλές φορές», ως έχει χαρακτηριστεί και δεν έτυχε αμφισβήτησης από πλευράς υπεράσπισης που αυτές διαδραματίστηκαν, κρίνουμε ότι οι συνθήκες διάπραξης των υπό κρίση αδικημάτων  καθιστούν την υπό εξέταση υπόθεση ως πολύ σοβαρή. Η παρούσα, εμπίπτει στις περιπτώσεις της συνεχούς και επανειλημμένης για μεγάλο χρονικό διάστημα σεξουαλικής κακοποίησης ανήλικου προσώπου.

 

Το γεγονός ότι κατηγορούμενος αποτελούσε γενικά πρόσωπο της εμπιστοσύνης της παραπονούμενης και το οποίο, λόγω της ιδιότητας του ασκούσε επιρροή σε αυτήν  λαμβάνεται, σαφώς, υπόψη ως στοιχείο που αυξάνει τη βαρύτητα της ποινικής του ευθύνης (Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v Μ.Ι. Ποινική Έφεση 217/2023, ημερ. 18.05.2026). Πρόκειται για τον συμβίο της μητέρας της με τον οποίο διέμεναν μαζί στην ίδια κατοικία. Έχουμε υπόψη μας παράλληλα ότι αυτό αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος δυνάμει του άρθρου 6(4)(α) του Ν. 91(Ι)/2014 του Νόμου και η ύπαρξή του αντανακλάται ήδη στην εγγενή σοβαρότητα του αδικήματος ως προκύπτει και από την προβλεπόμενη από το νόμο ποινή. Συνεπώς, το συνυπολογίζουμε χωρίς να προσδίδουμε διπλή βαρύτητα σε αυτό (A.R.R. v ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Πoινική Έφεση Αρ.: 20/2022, ημερομηνίας 30/04/2024).

 

Η σοβαρότητα της παρούσας υπόθεσης προκύπτει επίσης και από την μεγάλη διαφορά ηλικίας που υπήρχε μεταξύ του κατηγορούμενου και της ανήλικης. Κατά τους ουσιώδεις χρόνους ο κατηγορούμενος ήταν ηλικίας 46 χρόνων περίπου με την παραπονούμενη να είναι ηλικίας μόλις 12 με 14 ετών, δηλαδή υπήρχε μια μεγάλη διαφορά ηλικίας μεταξύ τους, η οποία κυμαινόταν στα 32 με 34 περίπου χρόνια (βλ. Ν.Σ. v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 184/2015, Ημερ. 13/02/2018, ECLI:CY:AD:2018:B72).

 

Λαμβάνουμε υπόψη ότι ως προκύπτει από τα γεγονότα της υπόθεσης, ο κατηγορούμενος κατά τον χρόνο διάπραξης των αδικημάτων δεν χρησιμοποίησε οποιαδήποτε απειλή ή εκφοβισμό (βλ. Tarita Andrei και Άλλος v. Δημοκρατίας (2016) 2 ΑΑΔ 621) χωρίς βεβαίως να αγνοείται ότι από τα γεγονότα που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου δεν γίνεται οποιαδήποτε αναφορά σε προσπάθεια αντίστασης της ανήλικης η οποία ενδεχόμενα λόγο και της μικρής της ηλικίας να μην ήταν σε θέση να αντιληφθεί την φύση των πράξεων του κατηγορούμενου.

 

Επιβαρυντικά προς τη θέση του κατηγορούμενου προσμετρούν και οι ψυχολογικές επιπτώσεις των υπό κρίση αδικημάτων στην ανήλικη (Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v Μ.Ι. Ποινική Έφεση 217/2023, ημερ. 18.05.2026). Πιο συγκεκριμένα ως έχει διαφανεί από την κλινική διάγνωση της ανήλικης αυτή παρουσιάζει συμπτωματολογία Διαταραχής  Μετατραυματικού Στρές συνδεόμενη με τα καταγγελλόμενα περιστατικά, παρουσιάζοντας κλινικά σημαντική ενόχληση και έκπτωση σε σημαντικές πτυχές της λειτουργικότητάς του. Επίσης τα στοιχεία εσωστρέφειας και περιορισμένης συναισθηματικής έκφρασης, η αμφιθυμία και το αίσθημα υπέρμετρης ενοχής που παρατηρήθηκε για τις συνέπειες της αποκάλυψης των καταγγελλόμενων περιστατικών στο οικογενειακό πλαίσιο φάνηκε να αποτελούσαν σημαντικούς επιβαρυντικούς παράγοντες στη ψυχοσυναισθηματική κατάσταση του παιδιού. Μάλιστα της έγινε εισήγηση για παροχή ψυχολογικής θεραπείας και υποστήριξης της ανήλικης  για διαχείριση της συμπτωματολογίας που παρουσιάζει ενώ προτάθηκε συμβουλευτική γονέων για αποτελεσματική διαχείριση των συνεπειών της αποκάλυψης και της συμπτωματολογίας του παιδιού.

 

Η πιο πάνω συμπεριφορά του κατηγορούμενου κρίνεται σοβαρή, δημιουργεί αποστροφή και απαξία και εγείρει την ανάγκη επιβολής ποινών αποτρεπτικού χαρακτήρα με σκοπό την καταστολή τέτοιου είδους συμπεριφορών στο μέλλον. Το Δικαστήριο έχει καθήκον να προστατέψει τα δικαιώματα των παιδιών, να διαφυλάξει την υγιή ανάπτυξη τους και να προστατέψει τον ψυχικό τους κόσμο καθώς και την αξιοπρέπεια τους.

 

Η επιβολή της ποινής αποτελεί πολύ λεπτό έργο του Δικαστηρίου και η δικαστική διεργασία για την επιμέτρηση της δεν είναι εύκολη. Απαιτείται εξισορρόπηση του γενικού συμφέροντος της δικαιοσύνης από τη μια και της εξατομίκευσης της ποινής στα πλαίσια του συγκεκριμένου παραβάτη από την άλλη (βλ. Κωνσταντίνος Λευκαρίτης κ.α. v. Δημοκρατία, Ποιν. Έφεση Αρ. 135/2014 και 138/2014).

 

Παρά τα πιο πάνω και τη σοβαρότητα των αδικημάτων που ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει και την ανάγκη που υπάρχει για αυστηρή αντιμετώπιση τους, η υποχρέωση του Δικαστηρίου για εξατομίκευση της ποινής, ώστε η ποινή που τελικά θα επιβληθεί από το Δικαστήριο, να αρμόζει στις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου, λαμβάνοντας πραγματικά υπόψη, όλα τα ελαφρυντικά στοιχεία που μπορεί να υπάρχουν, δεν ατονεί. Η εξατομίκευση της ποινής όμως σε τέτοιου είδους αδικήματα δεν μπορεί εξουδετερώνει τα στοιχεία εκείνα που σχετίζονται με τη σοβαρότητα του ποινικού αδικήματος και την ανάγκη, ως και προελέχθη, για αποτελεσματική εφαρμογή του Νόμου προς προστασία των παιδιών ειδικά και της κοινωνίας γενικότερα (βλ. Κ. Χ. ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 272/2017, 26/09/2019, ECLI:CY:AD:2019:B397, Γ. Α. ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 178/2017, 24/10/2018, ECLI:CY:AD:2018:B457, Αστυνομία ν Πατούρη, Ποινική Έφεση Αρ. 51/2020, 03/12/2020 και A. D. ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 177/2021, 16/03/2022, ECLI:CY:AD:2022:B96.     

 

Προς όφελος του κατηγορούμενου και για σκοπούς μετριασμού της ποινής, λαμβάνουμε υπόψη μας την άμεση παραδοχή του στις κατηγορίες που αντιμετωπίζει ενώπιον του Δικαστηρίου. Θα δώσουμε τη δέουσα βαρύτητα στην παραδοχή του κατηγορούμενου, η οποία αποτελεί και ένδειξη μεταμέλειας στις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Όπως τονίστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Ανδρέου ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 163/2015, 11/07/2016: «. η παραδοχή είναι ο μόνος απτός τρόπος για να "μεταφερθεί" στο Δικαστήριο η μεταμέλεια ενός κατηγορουμένου και γι' αυτό το λόγο έχει δεσπόζουσα σημασία στην επιμέτρηση της ποινής.» (βλ. επίσης, Okmelashvili ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 146/2020, Ημερ. 22/12/2021 και M. C. T. ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 222/2020, Ημερ. 14/10/2022, ECLI:CY:AD:2022:B386).

 

Σημειώνεται, περαιτέρω, ότι η παραδοχή σε τέτοιου είδους υποθέσεις αποκτά αυξημένη σημασία. Στην  Γ. Α. ν Δημοκρατίας Ποινική Έφεση Αρ. 178/2017, 24/10/2018, ECLI:CY:AD:2018:B457, λέχθηκαν τα εξής σχετικά:

 

«Η παραδοχή ακριβώς υποδηλώνει την αντίληψη του δράστη για το κακό που διέπραξε. Σε περιπτώσεις δε όπως η παρούσα έχει ως αποτέλεσμα να μην υποβληθεί ένα παιδί στην τραυματική εμπειρία της δίκης, όσο προσεκτική και αν είναι η αντιμετώπισή του κατά τη διάρκεια της αντεξέτασής του. Τότε είναι που θα μπορούσε ο εφεσείοντας με ψυχική και συνειδησιακή ταπείνωση έναντι του παιδιού, του οποίου την προσωπικότητα εξευτέλισε και τραυμάτισε ενεργώντας συστηματικά σε μια μακρά περίοδο χρόνου, να επικαλεστεί έμπρακτη μεταμέλεια και μειωμένη ανάγκη για ειδική αποτροπή. Η παρατήρηση βεβαίως αυτή δεν αναφέρεται στο αναφαίρετο δικαίωμα κάθε κατηγορούμενου να μην παραδεχθεί ενοχή το οποίο, όπως ορθά παρατήρησε το Κακουργιοδικείο, δεν μπορεί να εκλαμβάνεται ως επιβαρυντικός παράγοντας, αλλά στο ότι ένας κατηγορούμενος, ιδιαίτερα υπό τέτοιες περιστάσεις όπου η μη παραδοχή δεν περιορίστηκε στη νομική πτυχή αλλά είχε ως αποτέλεσμα να κληθεί ως μάρτυρας η ανήλικη, δεν μπορεί να τύχει της επιείκειας που θα εδικαιούτο εάν εξέφραζε εξ αρχής πλήρη και έμπρακτη μεταμέλεια.».

 

(βλ. επίσης, Αστυνομία ν Πατούρη, Ποινική Έφεση Αρ. 51/2020, 03/12/2020), Γενικός Εισαγγελέας ν Σ. Σ., Ποινική Έφεση Αρ. 202/2021, Ημερ. 17/03/2022, ECLI:CY:AD:2022:D116, A. D. ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 177/2021, 16/03/2022, ECLI:CY:AD:2022:B96, Filip ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 112/2019, 03/12/2020, ECLI:CY:AD:2020:D412, Κ. Α. Μ. ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 127/2021, 04/11/2022, ECLI:CY:AD:2022:B419, M. C. T. ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 222/2020, ημερ. 14/10/2022, ECLI:CY:AD:2022:B386, Ν. Σ. ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 184/2015, 13/02/2018, ECLI:CY:AD:2018:B72 και Νικολάου ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 2/2022, 19/12/2022).

 

Η παραδοχή, λοιπόν, του κατηγορούμενου, πέραν από το ότι  περιέσωσε την ανήλικη από την τραυματική εμπειρία της δίκης, εξοικονόμησε πολύτιμο χρόνο του Δικαστηρίου,  ενώ αποτελεί και ένδειξη, σε συνδυασμό και με την απολογία του κατηγορούμενου, όπως εκφράστηκε από την συνήγορο του, της έμπρακτης μεταμέλειας του. Προσδίδουμε, λοιπόν, σε αυτόν τον παράγοντα αυξημένη βαρύτητα.

 

Στην προκειμένη περίπτωση, η αξία της παραδοχής έχει αυξημένη βαρύτητα, ενόψει και του γεγονότος ότι η μαρτυρία που στρεφόταν εναντίον του, φαίνεται να προερχόταν αποκλειστικά από πλευράς της ανήλικης, η οποία αρχικά παρουσιάστηκε διστακτική στην προώθηση της εναντίον του καταγγελίας.

Σε σχέση με την επιχειρηματολογία της συνηγόρου υπεράσπισης ότι ο κατηγορούμενος υπέδειξε πλήρη και ουσιαστική συνεργασία με την Αστυνομία, θα περιοριστούμε να αναφέρουμε ότι κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να προκύπτει από τα γεγονότα που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου και τα οποία δεν έτυχαν αμφισβήτησης. Και αυτό γιατί ως διαφαίνεται από αυτά, ο κατηγορούμενος σε κανένα σημείο διερεύνησης της υπόθεσης και κατά την λήψη ανακριτικών καταθέσεων από αυτόν δεν παραδέχθηκε την διάπραξη των αδικημάτων.

 

Επιπρόσθετα σημειώνεται και το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου και ως εκ τούτου, δικαιούται να τύχει της επιείκειας του Δικαστηρίου. Και αυτό επειδή, το λευκό ποινικό μητρώο ενός κατηγορουμένου, αποτελεί ένδειξη της πρότερης στάσης του προς την τήρηση της έννομης τάξης (βλ. Ψωμά ν. Αστυνομίας, (1992) 2 Α.Α.Δ. 40, Γενικός Εισαγγελέας ν. Πάγκαλου, (2001) 2 Α.Α.Δ. 304 και Abe v. Δημοκρατίας, (2008) 2 Α.Α.Δ. 211).

 

Προς περαιτέρω μετριασμό και εξατομίκευση της ποινής που θα επιβληθεί, λαμβάνουμε υπόψη τις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές του συνθήκες, όπως αυτές αναφέρονται στην Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, την οποία η συνήγορος του υιοθέτησε αλλά και στα όσα περιλαμβάνονται στην γραπτή της αγόρευση.

 

Ειδικότερα, ότι ο Κατηγορούμενος είναι ηλικίας 46 ετών με καταγωγή από την [..] και μέλος πενταμελής οικογένειας. Οι γονείς του σήμερα συνταξιούχοι με τους οποίους δεν διατηρεί στενή σχέση, χώρισαν μεταξύ τους και στην συνέχεια τέλεσαν δεύτερους γάμους από τους οποίους απέκτησαν και άλλα παιδιά. Μάλιστα ο κατηγορούμενος έχασε σε ηλικία 18 ετών ένα από τα αδέλφια του. Μετά την αποφοίτηση του από το Λύκειο παρακολούθησε εκπαιδευτικά προγράμματα στον Κλάδο […], ενώ άρχισε να φοιτά στον κλάδο […] στο […] Πανεπιστήμιο χωρίς όμως να το ολοκληρώσει.

 

Στην Κύπρο αφίχθηκε πριν από 18 χρόνια όπου εντάχθηκε στο κλειστό πρόγραμμα της Αγίας Σκέπης που το ολοκλήρωσε με επιτυχία αφού αντιμετώπιζε εξαρτήσεις τόσο από ναρκωτικές ουσίες όσο και από αλκοόλ, εξαρτήσεις οι οποίες τον οδήγησαν να διαγνωστεί και με αγχώδη καταθλιπτική διαταραχή.

 

Εργάστηκε ως επιστάτης / εργοδηγός σε κατασκευαστική εταιρεία για περίπου 2,5 χρόνια ενώ παρέμεινε για κάποιο διάστημα άνεργος κατά την διάρκεια της πανδημίας. Λαμβάνονται επίσης υπόψη οι αρνητικές επιπτώσεις που είχε στον ίδιο ο χωρισμός των γονέων του και η απώλεια του αδελφού του, καθώς και οι αναφορές της συνηγόρου του στην κακοποιητική συμπεριφορά που βίωσε από μικρή ηλικία μέσα στην οικογένεια που μεγάλωσε τα οποία συνδυαστικά με τα υπόλοιπα προβλήματα και εξαρτήσεις που αντιμετώπισε τον κατέστησαν ευάλωτο. Συνυπολογίζεται επίσης και το γεγονός ότι εντός των Κεντρικών Φυλακών όπου και κρατείται μέχρι σήμερα ως υπόδικος αυτός παρακολουθείται και υποστηρίζεται από Ψυχολόγο σε μια προσπάθεια καθοδήγησης και επανένταξης του στην Κοινωνία.  

 

Λαμβάνουμε υπόψη μας τις προσωπικές περιστάσεις του Κατηγορούμενου όπως εκτίθενται ανωτέρω,  όμως θα πρέπει να αναφερθεί ότι σε αδικήματα αυτής της φύσης, δηλαδή αδικήματα ιδιαίτερα σοβαρά τα οποία χρήζουν αποτροπής, οι προσωπικές περιστάσεις, δεν μπορούν να εξουδετερώσουν ή να αποδυναμώσουν τον αποτρεπτικό χαρακτήρα που πρέπει να έχει η ποινή. Ενόψει της σοβαρότητας των υπό κρίση αδικημάτων, η σημασία που μπορεί να προσδοθεί σε αυτό τον παράγοντα είναι μειωμένη και προέχει η ανάγκη για αποτελεσματική εφαρμογή του Νόμου για προστασία του παιδιού ειδικά, και του κοινωνικού συνόλου γενικότερα(Κ. Χ. ν Δημοκρατίας (ανωτέρω), Γ. Α. ν Δημοκρατίας (ανωτέρω), Αστυνομία ν Πατούρη  (ανωτέρω) και A. D. ν Δημοκρατίας (ανωτέρω).

 

Προηγούμενες αποφάσεις επιβολής ποινών δεν ενέχουν δεσμευτικό χαρακτήρα καθότι είναι αλληλένδετες με τη φύση και συνθήκες διάπραξης του εκάστοτε αδικήματος και τις προσωπικές συνθήκες του παραβάτη. Είναι, όμως, ενδεικτικές ως προς τον καθορισμό του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων αδικημάτων και των παραμέτρων καθορισμού της ποινής (βλ. Ναζίπ ν Αστυνομίας (2014) 2Β Α.Α.Δ 808, Bistriceanu ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 76/2017, 26/04/2018, ECLI:CY:AD:2018:B199, και Νικολάου ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 2/2022, 19/12/2022).

 

Στην Γ.Α. v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 178/2017, Ημερ. 24/10/2018, ECLI:CY:AD:2018:B457, επιβλήθηκαν στο εφεσείοντα, συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 6 ετών για κάθε κατηγορία σεξουαλικής κακοποίησης, κατά παράβαση του Άρθρου 6(4)(α) του Νόμου 91(1)/2014 και 15 μηνών για κάθε κατηγορία άσεμνης επίθεσης, κατά παράβαση του Άρθρου 151 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, οι οποίες επικυρώθηκαν κατ' έφεση. Η έκνομη συμπεριφορά του εφεσείοντα στρεφόταν εναντίον της 10χρονης τότε παραπονούμενης εκδηλούμενη από τον Μαϊο του 2015 μέχρι το Μαϊο του 2016. Κρίθηκε ένοχος μετά από ακροαματική διαδικασία σε 22 κατηγορίες, οι οποίες συνίσταντο στο ότι σε μια περίπτωση τη φίλησε στο στόμα, σε άλλες επτά περιπτώσεις τη φίλησε στο στόμα, τη «χαϊδεψε» στα γεννητικά όργανα, στα οπίσθια και στο στήθος, σε άλλες δύο περιπτώσεις τη φίλησε, τη χαϊδεψε στα γεννητικά όργανα, στα οπίσθια και στο στήθος, καθώς επίσης ότι τη φίλησε στο στόμα. Σε μια άλλη περίπτωση, φίλησε την ανήλικη, την αγκάλιασε και τη χαϊδεψε. Λήφθηκαν υπόψη ότι ο εφεσείοντας ενήργησε με μεθοδευμένο τρόπο δράσης και οι προσωπικές του συνθήκες και τονίστηκε η ιδιαίτερη σοβαρότητα τέτοιας φύσεων αδικημάτων και η ανάγκη για αποτροπή.  

 

Στην υπόθεση Ρ. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 253/2017, ημερ. 28.2.2019, ECLI:CY:AD:2019:B66, οι συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 5 ετών που επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο μετά από ακροαματική διαδικασία για αδικήματα κατά παράβαση του άρθρου 6(4)(α) του Ν.91(Ι)/2014, κρίθηκαν ως μη υπερβολικές. Ο εφεσείων είχε σε τέσσερις διαφορετικές περιπτώσεις στο σπίτι του, αγγίξει και χαϊδέψει την κοιλιά και τα γεννητικά όργανα της ανήλικης που ήταν ηλικίας 11 ετών, ενώ σε μία περίπτωση έγλυψε τα γεννητικά της όργανα.

 

Στην υπόθεση Filip ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 112/2019, 03/12/2020, ECLI:CY:AD:2020:D412, συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 7 χρόνων που επιβλήθηκαν στον εφεσείοντα από το πρωτόδικο Δικαστήριο σε δύο ξεχωριστές κατηγορίες για το αδίκημα της σεξουαλικής κακοποίησης παιδιού, κατά παράβαση του Άρθρου 6(4)(α) του Νόμου 91(1)/2014, μειώθηκαν κατ' έφεση σε συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 5 χρόνων φυλάκισης. Ο κατηγορούμενος, ήταν ο πατέρας της ανήλικης, η οποία όταν έλαβαν χώρα τα επίδικα περιστατικά, ήταν ηλικίας 13 χρονών. Ήταν ο μοναδικός γονέας και προστάτης της ανήλικης και άλλων δύο ανήλικων παιδιών. Ο κατηγορούμενος, σε δύο διαφορετικές περιπτώσεις στην διάρκεια του ιδίου έτους, είχε εισέλθει στο υπνοδωμάτιο της ανήλικης, ενώ αυτή ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι της. Την πλησίασε και άρχισε να την αγγίζει σε διάφορα μέρη του σώματος της. Και τις δύο φορές, η ανήλικη αντέδρασε, φωνάζοντας για να τον απωθήσει. Κατά την διάρκεια του πρώτου περιστατικού μάλιστα, όταν η ανήλικη έπραξε ως προαναφέρθηκε, ο κατηγορούμενος την κτύπησε στο πρόσωπο με αποτέλεσμα αυτή να πέσει στο κρεβάτι και να κτυπήσει στην συνέχεια με το κεφάλι της στο πάτωμα. Και στις δύο περιπτώσεις, ο κατηγορούμενος δεν πτοήθηκε από την αντίδραση της ανήλικης. Ξάπλωσε στην συνέχεια δίπλα της στο κρεβάτι, της αφαίρεσε τα ρούχα και της άγγιζε στα γεννητικά όργανα. Ο κατηγορούμενος, ήταν λευκού ποινικού μητρώου και παραδέχθηκε αμέσως ενώπιον του Δικαστηρίου την εγκληματική του συμπεριφορά, επιδεικνύοντας μεταμέλεια. Ως μετριαστικός παράγοντας της ποινής του κατηγορουμένου που δεν ελήφθη υπόψη από το Δικαστήριο, κρίθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι ήταν, η επίδραση που θα είχε η ποινή φυλάκισης στα άλλα δύο ανήλικα παιδιά του κατηγορουμένου.

 

Στην υπόθεση Ν.Σ. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 99/2021, ημερ. 11.5.2022, ECLI:CY:AD:2022:B183, ο εφεσείων καταδικάστηκε σε 27 κατηγορίες σεξουαλικής εκμετάλλευσης και κακοποίησης παιδιού κατά παράβαση του άρθρου 10 του περί Καταπολέμησης της Εμπορίας και της Εκμετάλλευσης Προσώπων και της Προστασίας των Θυμάτων Νόμου του 2007, Ν.87(Ι)/2007  και του άρθρου  6(4)(α) του Νόμου Ν.91(Ι)/2014.  Παραπονούμενη σε όλες τις κατηγορίες ήταν η θυγατέρα του, η οποία ήταν, κατά τους χρόνους που οι κατηγορίες αφορούσαν, πέντε μέχρι έντεκα χρόνων.  Σύμφωνα με τα γεγονότα της υπόθεσης, ο εφεσείων από την εποχή που η θυγατέρα του ήταν 6 χρόνων την παρενοχλούσε κατ' επανάληψη.  Ξαπλώνοντας μαζί της, προσποιείτο τον κοιμισμένο και ακουμπούσε στα γεννητικά όργανα της ανήλικης, πότε το δάκτυλο του, κάνοντας κυκλικές κινήσεις, πότε το πέος του που ήταν σκληρό κάνοντας κινήσεις εμπρός-πίσω και πότε και με τους δύο τρόπους.  Η άνομη συμπεριφορά του διήρκησε για 6 περίπου χρόνια.  Το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε επιβάλει συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 8 ετών.  Η έφεση αφορούσε τόσο την καταδίκη όσο και την ποινή.  Κατ΄έφεση, η καταδίκη σε κάποιες από τις κατηγορίες παραμερίστηκε και το Ανώτατο Δικαστήριο προχώρησε στην καταδίκη του εφεσείοντα σε κατηγορίες που είχαν προστεθεί στο κατηγορητήριο, επιβάλλοντας ποινή φυλάκισης 8 ετών σε σχέση με αυτές, ενώ απέρριψε την έφεση κατά της ποινής στις υπόλοιπες κατηγορίες. 

 

Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν Ν. Ν., Ποιν. Έφεση Αρ. 69/2017, ημερ. 05/12/2017 ποινή φυλάκισης 18 μηνών που επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο από το πρωτόδικο Δικαστήριο, σε μία κατηγορία για το ποινικό αδίκημα της σεξουαλικής κακοποίησης παιδιού, κατά παράβαση του Άρθρου 6(3) του Νόμου 91(1)/2014, αυξήθηκε κατ' έφεση σε ποινή φυλάκισης 3 χρόνων. Η σεξουαλική κακοποίηση συνίστατο σε τρίψιμο των γεννητικών οργάνων ανήλικου παιδιού ηλικίας 6 ½ χρόνων ενώ ο κατηγορούμενος ήταν ηλικίας 36 χρονών και φιλικό, προς την οικογένεια της ανήλικης, άτομο. Το περιστατικό, έλαβε χώρα σε χρόνο που η ανήλικη βρισκόταν υπό την εποπτεία της μητέρας του κατηγορουμένου. Ο κατηγορούμενος, είχε πάρει την ανήλικη μαζί με ακόμη ένα συγγενικό του παιδί, να παίξουν στην αυλή της οικίας του. Εκεί, στις κούνιες, ενώ ο κατηγορούμενος κουνούσε την ανήλικη στην κούνια, βρίσκοντας την κατάλληλη ευκαιρία, έβαλε το χέρι του μέσα από το φόρεμα της και κάτω από το εσώρουχο της και έτριψε τα γεννητικά της όργανα. Ως αποτέλεσμα του συμβάντος, ήταν η πρόκληση ψυχικού τραύματος στην ανήλικη, η οποία, σύμφωνα με την γνώμη παιδοψυχίατρου, έχρηζε ψυχολογικής υποστήριξης και θεραπείας για να συνεχίσει απρόσκοπτα η φυσιολογική ψυχό-συναισθηματική της ανάπτυξη. Σε εκείνη την υπόθεση, όμως, δεν υπήρξε προσχεδιασμός για την εγκληματική δράση του κατηγορουμένου, βία ή απειλή από πλευράς του προς την ανήλικη, ούτε και υπήρξε ποτέ στο παρελθόν από μέρους κατηγορουμένου τέτοιου είδους συμπεριφορά. Ο κατηγορούμενος ήταν λευκού ποινικού μητρώου, άγαμος, άνεργος και χρόνιος καρδιοπαθής. Παραδέχθηκε αμέσως στον ποινικό ανακριτή την εγκληματική του δράση και στην συνέχεια, παραδέχθηκε αμέσως και ενώπιον του Δικαστηρίου. Δήλωσε προς το Δικαστήριο, αναφερόμενος και στην συναισθηματική του συντριβή λόγω της εγκληματικής του δράσης, την μεταμέλεια του.

 

Στην ΧΧΧ ΑL Dhess v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 177/2021, Ημερ. 16/03/2022, ECLI:CY:AD:2022:B96, επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 5 χρόνων για τα αδικήματα της σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων και επιθέσεις. Επρόκειτο για αγγίγματα και χαϊδέματα των ανήλικων. Συγκεκριμένα, ο εφεσειών ο οποίος ήταν σύντροφος της μητέρας των ανηλίκων, Μ.Μ., Ν.Ν. και Α.Α. και διέμενε μαζί τους στην ίδια κατοικία, από τον Ιανουάριο του 2017 μέχρι τον Φεβρουάριο του 2020, σε δέκα περιπτώσεις συμμετείχε σε σεξουαλικές πράξεις με την ανήλικη Μ.Μ., δηλαδή την χαΐδευε τόσο στο στήθος όσο και στα οπίσθια. Ξεκίνησε όταν η Μ.Μ. ήταν 10 χρόνων και τερματίστηκε όταν ήταν 13 ετών. Της επιτέθηκε, επίσης, κτυπώντας την στα χέρια και σε διάφορα σημεία του σώματος της. Την ίδια περίοδο, ο εφεσειών σε  δέκα περιπτώσεις συμμετείχε σε σεξουαλικές πράξεις με την Ν.Ν., δηλαδή την χαΐδευε στο στήθος και στα οπίσθια. Κατά την ίδια περίοδο ο Εφεσείων σε τέσσερις περιπτώσεις κτύπησε, επίσης, την εν λόγω ανήλικη σε διάφορα σημεία του σώματος της. Οι ανήλικες παρουσίαζαν ψυχικά ενοχλήματα από τη συμπεριφορά του εφεσείοντα. Λήφθηκε υπόψη η παραδοχή του κατηγορούμενου σε εκείνη την υπόθεση καθώς και το γεγονός ότι η υπόθεση εντασσόταν στην κατηγορία της επαφής δια του αγγίγματος στο σώμα του θύματος, χωρίς να υπάρχει επαφή σε γυμνό σημείο.

 

Στην H E κ.α. ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ κ.α., Ποινική Έφεση Αρ. 50/2018, 137/2018, 8/4/2020 η πρωτόδικη απόφαση επιβολής ποινής φυλάκισης 7 ετών μετά από ακροαματική διαδικασία για αδικήματα σεξουαλικής κακοποίησης ανήλικου δυνάμει του άρθρου 6(4)(α) του Νόμου 91(Ι)/2014 παραμερίστηκε με την ποινή να αυξάνεται από το Ανώτατο Δικαστήριο στα 10 έτη. Τα γεγονότα της υπόθεσης αφορούσαν έντεκα περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης της θετής κόρης του Εφεσείοντος. Όταν άρχισε η κακοποίηση η ανήλικη ήταν ηλικίας 12 ετών οπόταν ο Εφεσείων άρχισε να την χαϊδεύει, να την χουφτώνει, να την φιλά, και όταν έγινε 13 ετών άρχισε να πηγαίνει στο δωμάτιο της τα Σαββατοκύριακα που η μητέρα της είχε βάρδια, και να την παίρνει «κουβαλητή» στο κρεβάτι του, όπου πάνω από τα ρούχα την αγκάλιαζε σφικτά και έτριβε το γεννητικό του όργανο πάνω της. Στη συνέχεια όμως, η κατάσταση «εξελίχτηκε» αφού ο εφεσείων, επιπρόσθετα από το να την αγκαλιάζει σφικτά και να τρίβεται πάνω της, της άνοιγε τα πόδια και «έπαιζε» με το γεννητικό της όργανο το οποίο χάιδευε σε συγκεκριμένο σημείο μέχρι που να «τελειώσει». Η ανήλικη παρουσίασε συμπτωματολογία μετατραυματικού στρες. Το Ανώτατο Δικαστήριο σημείωσε πως η ποινή φυλάκισης των 7 ετών θα ήταν αρμόζουσα μόνο σε περίπτωση παραδοχής προχωρώντας και επιβάλλοντας στον κατηγορούμενο ποινή φυλάκισης 10 ετών.

Τέλος στην Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v Μ.Ι. Ποινική Έφεση 217/2023, ημερ. 18.05.2026 ανατράπηκε η ποινή φυλάκισης 6 ετών που είχε επιβληθεί στον εφεσίβλητο στις κατηγορίες σεξουαλικής κακοποίησης παιδιού και συγκεκριμένα της θυγατέρας του ηλικίας 5 ετών, ποινή την οποία το Εφετείο έκρινε ανεπαρκής και αύξησε στα 10 έτη. Ποιο συγκεκριμένα ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος μετά από ακροαματική διαδικασία σε δύο κατηγορίες που αφορούσαν δύο περιστατικά σεξουαλικής κακοποίησης της ανήλικης θυγατέρας του. Μάλιστα αυτός καταχρώμενος τη σχέση εμπιστοσύνης, εξουσίας και επιρροής που είχε στη θυγατέρα του συμμετείχε σε σεξουαλικές πράξεις μαζί της δηλαδή της έβαλε να τον αυνανίσει με το χέρι της ως επίσης την έγλυψε σε δύο περιπτώσεις στα γεννητικά της όργανα. Το Εφετείο επανέλαβε την σοβαρότητα των αδικημάτων τούτης της φύσεως τα οποία όπως τόνισε βρίσκονται σε έξαρση και την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών. Επιπρόσθετα επισήμανε την μεγάλη διαφορά ηλικίας μεταξύ παραπονούμενης και εφεσίβλητου, καθώς επίσης και το γεγονός ότι, ενώ ήταν ο πατέρας της και το πρόσωπο που τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή ήταν ο υπεύθυνος, μοναδικός προστάτης και φροντιστής της αφού την είχε πάρει στο σπίτι του για διανυκτέρευση ενώ βρισκόταν σε διάσταση με την μητέρα της αυτός αντί να της προσφέρει ασφάλεια, ασέλγησε στο σώμα της για να ικανοποιήσει τις ορέξεις του, τονίζοντας μάλιστα και το γεγονός ότι αποτελεί και σύμφωνα με το άρθρο 19 του Ν.91(Ι)/2014 επιβαρυντική περίσταση το γεγονός ότι αυτός καταχράστηκε την θέση εμπιστοσύνης, επιρροής και εξουσίας που είχε προς το θύμα.  

 

Συνεκτιμώντας όλα τα πιο πάνω, κρίνουμε ότι η ποινή φυλάκισης δεν μπορεί να αποφευχθεί στην παρούσα περίπτωση. Τα αδικήματα τα οποία ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει και οι περιστάσεις διάπραξης τους είναι ιδιαίτερα σοβαρά και οποιαδήποτε άλλη ποινή, πέραν αυτή της φυλάκισης, δεν θα ήταν αρμόζουσα υπό τις περιστάσεις. Όλα τα ελαφρυντικά στοιχεία που επενεργούν προς όφελος του κατηγορούμενου δεν είναι ικανά να διαφοροποιήσουν το είδος της ποινής, θα επηρεάσουν όμως το ύψος της ποινής φυλάκισης που θα του επιβληθεί.

 

Καταλήγοντας, επιβάλλονται στον κατηγορούμενο, οι κάτωθι ποινές:

 

Σε κάθε μια από τις κατηγορίες 2, 5, 8, 11, 14, 17, 23, 32, 35 και 41 που αφορούν το αδίκημα της σεξουαλικής κακοποίησης παιδιού, κατά παράβαση του άρθρου 6(4)(α) του Ν. 91(Ι)/2014 επιβάλλεται ποινή φυλάκισης επτά (7) ετών.

 

Λαμβάνοντας υπόψη τις αρχές που αφορούν την συνολικότητα της ποινής, τα όσα αναφέρονται στην Ποινική Έφεση Αρ. 126/2019, Κ.Ι. ν. Δημοκρατίας, ημερομηνίας 25.2.2021, καθώς και το χρόνο και τις συνθήκες τέλεσης των αδικημάτων, αποφασίζουμε όπως οι ως άνω ποινές συντρέχουν μεταξύ τους. 

 

Ενόψει του ύψους των ποινών που έχουν επιβληθεί στον κατηγορούμενο, δεν δύναται να εξεταστεί η εισήγηση της συνηγόρου του κατηγορούμενου περί αναστολής ποινής φυλάκισης.

 

Η περίοδος έκτισης των ποινών, μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα κατά το οποίο ο Κατηγορούμενος τελεί σε προφυλάκιση στα πλαίσια της υπό εξέταση υπόθεσης (βλ. Άρθρο 117 Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155) ήτοι από τις 05.11.2025. 

 

Περαιτέρω, έχοντας υπόψη όλες τις περιστάσεις της υπόθεσης, κρίνεται επιβεβλημένο, για καλύτερη επίτευξη του στόχου της αναμόρφωσης του κατηγορούμενου αλλά και με σκοπό την προληπτική προστασία της κοινωνίας και ειδικότερα ανήλικων παιδιών ενόψει της φύσης των αδικημάτων που έχει διαπράξει όπως εκδοθεί σειρά διαταγμάτων δυνάμει του Άρθρου 14 του Νόμου 91(Ι)/2014, με τα οποία απαγορεύεται στον Κατηγορούμενο, για διάστημα 4 ετών μετά την αποφυλάκιση του:

 

·         Να προσφέρει οποιεσδήποτε υπηρεσίες σε παιδιά.

 

·         Να εργοδοτηθεί ή απασχοληθεί σε χώρους που βρίσκονται ή γειτνιάζουν παιδιά.

 

·         Να διαμένει σε χώρο ο οποίος γειτνιάζει με οργανωμένους χώρους όπου βρίσκονται ή συχνάζουν παιδιά.

 

Περαιτέρω, ο Κατηγορούμενος παραπέμπεται στην Αρχή Εποπτείας, που εγκαθιδρύθηκε δυνάμει του άρθρου 47 του Νόμου, καθ' όλη την διάρκεια της κράτησης του στις Κεντρικές Φυλακές.

 

(Υπ.)………………

Λ. Μάρκου, Π.Ε.Δ.

(Υπ.) ......................

Ν. Φακοντής, Ε.Δ.

(Υπ.) .......................

Θ. Συμεωνίδης, Ε.Δ.

Πιστόν Αντίγραφον

Πρωτοκολλητής