<< Επιστροφή

Αριθμός 210 /2026

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μαρουλιώ Δαβίου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βρυσηίδα Θωμάτου, Ευτύχιο Νικόπουλο, Βαρβάρα Πάπαρη και Στυλιανή Μπλέτα - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 4 Νοεμβρίου 2024, με την παρουσία και του Γραμματέα Γ. Φ. , για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Ι. (I.) Σ. (S.) του Σ. (S.) , 2) Μ. Σ. του Α. , κατοίκων ... , ο οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Απόστολο Κοτζιά - Σοφαντζή με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΑΥΣΙΜΑ - ΟΡΥΚΤΕΛΑΙΑ ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" και τον διακριτικό τίτλο "ΕΚΟ ΑΒΕΕ", που εδρεύει στο Μαρούσι Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κλεάνθη Τσίρκα με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 7/3/2016 ανακοπή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 5503/2017 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 413/2021 του Μονομελούς Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 20/10/2021 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η εκδοθείσα κατά την ειδική διαδικασία των άρθρων 643 και 591 παρ. 1 περ. α του ΚΠολΔ, αντιμωλία των διαδίκων, υπ' αριθμ. 413/2021 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Πειραιώς, η οποία δέχθηκε τυπικά και απέρριψε ουσιαστικά την έφεση των αναιρεσειόντων κατά της αποφάσεως του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, το οποίο είχε απορρίψει την ανακοπή και τους πρόσθετους λόγους ανακοπής των αναιρεσειόντων κατά της με αριθμό 852/2015 διαταγής πληρωμής του Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά. Η αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ.1 ΚΠολΔ), είναι συνεπώς παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 αριθ.3 ΚΠολΔ).

Από τις διατάξεις των άρθρων 33 έως 36 που περιλαμβάνονται στο Ε` κεφάλαιο, περί λήξεως, του Ν 5325/1932 "περί συναλλαγματικής", προκύπτει ότι οι τρόποι λήξεως της συναλλαγματικής είναι οι εξής: α) "εν όψει", β) μετά προθεσμίαν από της όψεως, γ) μετά προθεσμίαν από τη χρονολογία και δ) σε ρητή ημέρα, ενώ η συναλλαγματική που δεν φέρει ημερομηνία λήξεως θεωρείται πληρωτέα "εν όψει" (βλ άρθρ 2 παρ. 1 εδ. 2 Ν 5325/1932). Η συναλλαγματική "εν όψει" λήγει αμέσως, δηλαδή με την εμφάνισή της στον πληρωτή ή, όταν αυτή φέρει τη ρήτρα περί πληρωμής σε κατάστημα τραπέζης, με την εμφάνισή της στο εν λόγω τραπεζικό κατάστημα (βλ άρθρ 27 Ν 5325/1932). Στη συναλλαγματική όψεως, η λήξη ταυτίζεται με το χρόνο πληρωμής της. Η λήξη της συναλλαγματικής όψεως, ως προς τον αποδέκτη, επέρχεται από και διά της εμφανίσεως της γενομένης αποδεκτής συναλλαγματικής προς πληρωμή, η οποία όμως, όταν ο εκδότης της συναλλαγματικής δεν έχει ορίσει μικρότερη ή μεγαλύτερη προθεσμία, πρέπει να γίνει μέσα σε ένα έτος από τη χρονολογία της έκδοσής της. Έτσι ο εκδότης μπορεί να σημειώσει πάνω στη συναλλαγματική τη φράση, όπως "εν όψει για 14 έτη", που σημαίνει ότι μέσα στο χρονικό αυτό διάστημα των 14 ετών, που αρχίζει από την επομένη της έκδοσης της συναλλαγματικής (άρθρ 241 παρ 1 ΑΚ), ο κομιστής είναι ελεύθερος να εμφανίσει τη συναλλαγματική προς πληρωμή, όποτε αυτός κρίνει σκόπιμο.

Περαιτέρω, κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, παράβαση ουσιαστικού δικαίου, που ιδρύει τον προβλεπόμενο από τη διάταξη αυτή λόγο αναίρεσης, υπάρχει όταν ο κανόνας δικαίου είτε ερμηνεύτηκε εσφαλμένα, δηλαδή το δικαστήριο της ουσίας προσέδωσε σε αυτόν έννοια διαφορετική από την αληθινή, είτε δεν εφαρμόστηκε, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, είτε εφαρμόστηκε, ενώ αυτές δεν συνέτρεχαν ή εφαρμόστηκε εσφαλμένα.

Συνεπώς, κατά τις παραπάνω διακρίσεις, η παράβαση του κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που οδηγεί σε εσφαλμένο νομικό συλλογισμό και κατ' επέκταση σε εσφαλμένη εφαρμογή του δικαίου, εκδηλώνεται είτε ως ψευδής ερμηνεία του κανόνα δικαίου είτε ως εσφαλμένη υπαγωγή σ' αυτόν των περιστατικών της ατομικής περίπτωσης, που καταλήγει σε εσφαλμένο συμπέρασμα με τη μορφή του διατακτικού της απόφασης (ΟλΑΠ 7/2014, 2/2013, ΑΠ 593/2023).

Με τον μοναδικό λόγο της αναίρεσής τους οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, κατά τη νοηματική εκτίμηση του περιεχομένου του (και όχι από τον αριθμό 14 που αναφέρουν στην αναίρεσή τους), συνισταμένη στο ότι το Εφετείο παραβίασε τους κανόνες ουσιαστικού δικαίου των άρθρων 33, 34 και 35 του Ν. 5325/1932 "περί συναλλαγματικής" δεχόμενο εσφαλμένα ότι οι επίδικες συναλλαγματικές ήταν συναλλαγματικές όψεως με προθεσμία εμφανίσεως αυτών προς πληρωμή εντός 14 ετών από την έκδοσή τους, ενώ, αν είχε εφαρμόσει σωστά τις ανωτέρω διατάξεις, έπρεπε να δεχθεί ότι η προθεσμία εμφάνισης των ανωτέρω συναλλαγματικών ήταν μετά τη συμπλήρωση 14 ετών από την έκδοσή τους και, επομένως, θα έπρεπε να ζητηθεί η πληρωμή τους μετά την πάροδο των 14 ετών και όχι πριν από αυτήν.

Στην προκειμένη περίπτωση από τα διαδικαστικά έγγραφα της δίκης, που παραδεκτά επισκοπούνται κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, προκύπτουν, κατά το ενδιαφέρον τον αναιρετικό έλεγχο μέρος, τα ακόλουθα: Η καθ` ης η ανακοπή και ήδη αναιρεσίβλητη εξέδωσε στο Μαρούσι Αττικής στις 9-11-2011 δύο συναλλαγματικές, ποσού 110.000 και 80.000 ευρώ αντίστοιχα και στις 20-2-2012 μία συναλλαγματική ποσού 35.000 ευρώ, τις οποίες αποδέχθηκε αυθημερόν η πρώτη των ανακοπτόντων και ήδη πρώτη των αναιρεσειόντων, για τις οποίες τριτεγγυήθηκε υπέρ της αποδέκτριας αυτών ο δεύτερος των ανακοπτόντων και ήδη δεύτερος των αναιρεσειόντων, στις οποίες (συναλλαγματικές) είχε τεθεί προθεσμία προς εμφάνιση 14 ετών από την έκδοσή τους. Οι συναλλαγματικές αυτές ήταν πληρωτέες σε διαταγή της αναιρεσίβλητης και η χρονολογία λήξεως κάθε μιας εξ' αυτών ήταν, όπως αναγραφόταν στο κείμενο του τίτλου τους, "εντός προθεσμίας 14 ετών από την ημερομηνία εκδόσεώς της". Οι επίμαχες συναλλαγματικές εμφανίσθηκαν προς πληρωμή στις 5-6-2015 στην πρώτη από τους αναιρεσείοντες και στις 29-5-2015 στο δεύτερο από τους αναιρεσείοντες, πλην όμως αυτές δεν πληρώθηκαν και, για το λόγο αυτό, εκδόθηκε σε βάρος τους, μετά από αίτηση της αναιρεσίβλητης, η ανακοπτόμενη διαταγή πληρωμής.

Συνεπώς, κρίνοντας το Εφετείο ότι επρόκειτο για συναλλαγματικές όψεως για 14 έτη, οι οποίες εμφανίστηκαν προς πληρωμή εντός της νόμιμης προθεσμίας των 14 ετών, δεν παραβίασε τις προαναφερθείσες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 33, 34 και 35 του Ν. 5325/1932 "περί συναλλαγματικής", τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε. Και τούτο διότι, σύμφωνα με αυτές τις διατάξεις η εκδότρια -κομίστρια των συναλλαγματικών είχε την απόλυτη ευχέρεια οποτεδήποτε και εντός των 14 ετών, ήτοι από τις 9-11-2011 για τις δύο πρώτες από αυτές και από τις 20-2-2012 για την τρίτη από αυτές, να τις εμφανίσει προς πληρωμή. Επομένως, ο μοναδικός αναιρετικός λόγος από τον αριθ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν τα αντίθετα, είναι αβάσιμος. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, εφόσον δεν υπάρχει άλλος αναιρετικός λόγος προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η από 20-10-2021 αίτηση αναιρέσεως, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 αρ.3 ΚΠολΔ) και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες, λόγω της ήττας τους, στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα αυτής (άρθρα 106, 176, 183, 189 αρ.1, 191 αρ.2ΚΠολΔ), όπως ορίζονται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20-10-2021 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθ. 413/2021 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Πειραιώς.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος από τους αναιρεσείοντες παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 10 Απριλίου 2025.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ και ταύτης καθώς και της αμέσως αρχαιότερης Αρεοπαγίτου αποχωρησασών από την Υπηρεσία, ο αρχαιότερος της συνθέσεως Αρεοπαγίτης

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 11 Φεβρουαρίου 2026.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή