Αριθμός 798/2026

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αγάπη Τζουλιαδάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ιφιγένεια Ματσούκα, Φωτεινή Μηλιώνη-Εισηγήτρια, Ευαγγελία Στεργίου, Ευγενία Μπιτσακάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ, δημόσια, στο ακροατήριό του, στις 19 Μαρτίου 2025, με την παρουσία και του Γραμματέα Παναγιώτη Μπούκη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ :

Των αναιρεσειόντων: 1) Β. Θ. του Χ. και της Γ. , 2) Ε. συζ. Β. Θ., το γένος Μ. και Κ. Γ. , οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Βιργινία Περάκη, με δήλωση, κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, και κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Γ. Β. του Θ. και της Μ., 2) Δ. συζ. Γ. Β., το γένος Χ. και Π. Π., 3) Π. Β. του Γ. και της Δ., 4) Θ. Β. του Γ. και της Δ., 5) Μ. Κ. του Ε. και της Α., 6) Ο. συζ. Μ. Κ., το γένος Ε. και Χ. Τ., κατοίκων ... , οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Χαρίκλεια Απαλαγάκη, με δήλωση, κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από …2020 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ηρακλείου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 191/2021 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 222/2022 του Μονομελούς Εφετείου Ανατολικής Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως, όπως αυτή διορθώθηκε με την 255/2022 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από …2022 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη από …2022 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα κατά την τακτική διαδικασία με αριθμό 222/2022 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Ανατολικής Κρήτης (όπως αυτή διορθώθηκε με την υπ' αριθ. 255/2022 απόφαση του ιδίου Δικαστηρίου), το οποίο έκανε δεκτή την έφεση των εναγόντων και ήδη αναιρεσιβλήτων, εξαφάνισε την απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, που είχε απορρίψει την αγωγή ως ουσία αβάσιμη, και διακρατώντας και δικάζοντας επί της αγωγής, δέχθηκε αυτή ως ουσία βάσιμη. Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε εμπρόθεσμα και νομότυπα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564 παρ.1, 566 παρ.1 του ΚΠολΔ). Είναι συνεπώς παραδεκτή (άρθρο 577 παρ. 1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ. 3 του ΚΠολΔ). Από τη διάταξη του άρθρου 974 ΑΚ, σύμφωνα με την οποία, όποιος απέκτησε τη φυσική εξουσία πάνω στο πράγμα (κατοχή) είναι νομέας του, αν ασκεί την εξουσία αυτού με διάνοια κυρίου, προκύπτει ότι προς απόκτηση της νομής πάνω στο πράγμα απαιτείται η συνδρομή δύο στοιχείων στο πρόσωπο του αποκτώντος, δηλαδή το σωματικό (corpus) και το ψυχικό (animus). Και το πρώτο μεν εκδηλώνεται με τη φυσική εξουσία επί του πράγματος (κατοχή) κατά τρόπο που αποκλείει άλλον από αυτήν, το δε δεύτερο εξωτερικεύεται με τη μεταχείριση του πράγματος κατά τρόπο που προσιδιάζει σε κύριο αυτού. Η ταυτόχρονη κατά κανόνα συνύπαρξη (με εξαίρεση την πλασματική κτήση της νομής) των δύο αυτών στοιχείων είναι δημιουργική του προστατευόμενου από το ισχύον δίκαιο δικαιώματος της νομής. Ειδικότερα, φυσική εξουσία είναι η άσκηση πράξεων που προσιδιάζουν στη φύση και στον προορισμό του πράγματος, ώστε, κατά την αντίληψη των συναλλαγών, να θεωρείται ότι αυτό βρίσκεται κατά τρόπο σταθερό στη διάθεση του νομέα. Υπάρχει, επίσης, όταν ο νομέας δεν βρίσκεται σε διαρκή σωματική επαφή με το πράγμα, αλλά έχει την εποπτεία του τελευταίου και τη δυνατότητα άσκησης φυσικής εξουσίας πάνω σε αυτό κάθε στιγμή. Η διάνοια κυρίου ακόμη εκδηλώνεται με τη μεταχείριση του πράγματος με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να το μεταχειριστεί ο ιδιοκτήτης, χωρίς να απαιτείται απαραίτητα και να κατευθύνεται η πρόθεση του νομέα σε έννομη κτήση της κυριότητας, ούτε και να έχει αυτός την πεποίθηση ότι έχει κυριότητα (opinio domini). Αποτελούν δε πράξεις νομής, όταν πρόκειται για ακίνητο, οι υλικές και εμφανείς πάνω σ' αυτό πράξεις που προσιδιάζουν στη φύση και τον προορισμό του, με τις οποίες φανερώνεται η βούληση του νομέα να έχει το πράγμα για δικό του. Επίσης, κατά τη διάταξη του άρθρου 976 εδάφ. α' του Α.Κ. , σε πράγμα που βρίσκεται στη νομή άλλου η νομή αποκτάται με παράδοση που γίνεται με την βούληση του νομέα. Από τη διάταξη αυτή, η οποία καθιερώνει παράγωγο τρόπο κτήσης της νομής, με ειδική διαδοχή, η οποία συντελείται με απλή παράδοση της νομής, σύμφωνα με την βούληση του μέχρι την μεταβίβαση νομέα, προκύπτει ότι προϋποθέσεις για την κτήση της νομής με παράδοση είναι: α) Η ύπαρξη της ιδιότητας του νομέα κατά τον χρόνο παράδοσης της νομής σ' αυτόν που μεταβιβάζει την νομή, β) η κτήση της φυσικής εξουσίας του πράγματος από τον αποκτώντα και γ) η μετάθεση της φυσικής εξουσίας από τον μέχρι τώρα νομέα στον αποκτώντα να γίνεται με τη θέληση και των δύο, δηλαδή, και εκείνου που μεταβιβάζει την νομή. Το στοιχείο αυτό της θέλησης του μεταβιβάζοντος νομέα υπάρχει, όχι μόνο όταν αυτός παραδίδει στον αποκτώντα το πράγμα, αλλά και όταν επιτρέπει ή εγκρίνει την κατάληψη του πράγματος από αυτόν. Η συμφωνία αυτή, μη απαιτούσα την ύπαρξη νόμιμης αιτίας, αποτελεί αφηρημένη δικαιοπραξία και είναι αδιάφορο αν γι' αυτήν τηρείται ο τύπος του συμβολαιογραφικού εγγράφου ή γίνεται ατύπως (ΑΠ 276/2025, ΑΠ 811/2020).

Περαιτέρω, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 974, 984 παρ. 1 και 987 εδάφιο α' ΑΚ προκύπτει ότι στοιχεία της αγωγής περί αποβολής από τη νομή, στην οποία μπορεί να σωρευθεί και αναγνωριστική αγωγή, είναι η νομή του ενάγοντος πάνω στο πράγμα κατά το χρόνο της αποβολής και της άσκησης της αγωγής και η προσβολή αυτής από τον εναγόμενο με αποβολή που έγινε παράνομα και χωρίς τη θέληση του νομέα - ενάγοντος. Ως αποβολή νοείται η αφαίρεση της καθολικής φυσικής εξουσίας σε όλο το πράγμα ή σε μέρος αυτού. Η συνδρομή της αποβολής από τη νομή κρίνεται, σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, με βάση τα αμέσως πιο πάνω στοιχεία, ενώ ο χρόνος, ο τρόπος και η αιτία απόκτησης της νομής δεν αποτελούν στοιχεία της σχετικής αγωγής. Είναι, δηλαδή, αδιάφορο επί πόσο χρόνο πριν από την αποβολή νεμόταν ο ενάγων το πράγμα, όπως, επίσης, και με ποιο τρόπο αποκτήθηκε η νομή (εφόσον η νομή δεν είναι επιλήψιμη έναντι του εναγομένου) και από ποια αιτία, ούτε, τέλος, είναι αναγκαία η αιτιολογία και του τρόπου κτήσης των απώτερων δικαιοπαρόχων του ενάγοντος. (ΑΠ 276/2025, ΑΠ 1033/2022, ΑΠ 1079/2019, ΑΠ 7/2017, ΑΠ 26/2015). Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 παρ.1 εδ. α' του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου.

Εξάλλου, ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται αν δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή εάν εφαρμοσθεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και εάν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε ως ψευδής ερμηνεία του κανόνα δικαίου, όταν το δικαστήριο της ουσίας προσέδωσε στο νόμο έννοια διαφορετική από την αληθινή, είτε ως κακή εφαρμογή, όταν το δικαστήριο της ουσίας έκανε εσφαλμένη υπαγωγή των περιστατικών της ένδικης υπόθεσης σε διάταξη, στο πραγματικό της οποίας δεν υπάγονται και, έτσι, κατέληξε σε εσφαλμένο συμπέρασμα, με τη μορφή του διατακτικού. Με τον λόγο αυτό αναίρεσης ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου της ουσίας κατά την εκτίμηση της νομικής βασιμότητας της αγωγής ή των ισχυρισμών (ενστάσεων, αντενστάσεων) των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα του δικαστηρίου της ουσίας κατά την αξιοποίηση των ουσιαστικών παραδοχών, δηλαδή, αποκλειστικά, των πραγματικών περιστατικών, που ανελέγκτως δέχθηκε το δικαστήριο της ουσίας ότι αποδείχθηκαν ή δεν αποδείχθηκαν, καθώς και της υπαγωγής αυτών στο νόμο. Ιδρύεται δε ο παραπάνω αναιρετικός λόγος, αν οι πραγματικές παραδοχές του δικαστηρίου καθιστούν φανερή την ως άνω παραβίαση (Ολ.ΑΠ 2/2021, Ολ.ΑΠ 3/2020, ΑΠ 23/2023, ΑΠ 257/2020, ΑΠ 38/2020, ΑΠ 319/2017).

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από την υπόψη διάταξη, που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παράγραφος 3 του Συντάγματος, προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος απ' αυτή λόγος αναίρεσης ιδρύεται, όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή του (ανεπαρκής αιτιολογία), ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία), (Ολ.ΑΠ 6/2006). Δεν υπάρχει όμως ανεπάρκεια αιτιολογιών, όταν η απόφαση περιέχει συνοπτικές αλλά πλήρεις αιτιολογίες (ΑΠ 736/2019). Το κατά νόμο αναγκαίο περιεχόμενο της ελάσσονος πρότασης προσδιορίζεται από τον εκάστοτε εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, του οποίου το πραγματικό πρέπει να καλύπτεται πλήρως από τις παραδοχές της απόφασης στο αποδεικτικό της πόρισμα και να μην καταλείπονται αμφιβολίες. Ελλείψεις δε αναγόμενες μόνο στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα ως προς την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αν αυτό διατυπώνεται σαφώς, δεν συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες (ΑΠ 68/2020, ΑΠ 12/2020). Δηλαδή, μόνο το τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται στην απόφαση πλήρως και σαφώς, και όχι γιατί αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε. Τα επιχειρήματα δε του δικαστηρίου, που σχετίζονται με την εκτίμηση των αποδείξεων, δεν συνιστούν παραδοχές επί τη βάσει των οποίων διαμορφώνεται το αποδεικτικό πόρισμα και ως εκ τούτου δεν αποτελούν "αιτιολογία" της απόφασης, ώστε, στο πλαίσιο της ερευνώμενης διάταξης του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, να επιδέχεται αυτή μομφή για αντιφατικότητα ή ανεπάρκεια, ενώ δεν δημιουργείται ο ίδιος λόγος αναίρεσης του αριθμού 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ ούτε εξαιτίας του ότι το δικαστήριο δεν αναλύει ιδιαιτέρως και διεξοδικά τα μη συνιστώντα αυτοτελείς ισχυρισμούς επιχειρήματα των διαδίκων, οπότε ο σχετικός λόγος αναίρεσης απορρίπτεται ως απαράδεκτος (ΑΠ 162/2020, ΑΠ 169/2019, ΑΠ 1339/2017).

Περαιτέρω, από τη διάταξη του άρθρου 561 παράγραφος 1 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι η εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας των πραγματικών περιστατικών, εφόσον δεν παραβιάστηκαν με αυτά κανόνες ουσιαστικού δικαίου, στους οποίους περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί, ή εφόσον η εκτίμησή τους δεν ιδρύει λόγους αναίρεσης από τους αριθμούς 19 και 20 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, είναι από τον Άρειο Πάγο ανέλεγκτη, ο δε αντίστοιχος λόγος αναίρεσης, εκ του περιεχομένου του οποίου προκύπτει ότι δεν συντρέχει καμία από τις προαναφερθείσες εξαιρετικές περιπτώσεις, απορρίπτεται ως απαράδεκτος, εφόσον πλέον πλήττεται η ουσία της υπόθεσης, που δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο (ΑΠ 23/2023, ΑΠ 68/2020, ΑΠ 262/2020, ΑΠ 551/2020). Τέλος, ο λόγος αναίρεσης που ερείδεται σε εσφαλμένη (ή αναληθή) προϋπόθεση, περίπτωση η οποία συντρέχει όταν με αυτόν υποστηρίζεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δέχθηκε ή δεν δέχθηκε ορισμένα πραγματικά περιστατικά, ενώ από τον έλεγχο αυτής, στο πλαίσιο εφαρμογής του άρθρου 561 παρ. 2 του ΚΠολΔ, προκύπτει το αντίθετο, απορρίπτεται ως αβάσιμος (ΑΠ 1330/2022, ΑΠ 19/2021, ΑΠ 477/2020). Από την παραδεκτή, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης, προκύπτει ότι το Εφετείο δέχθηκε τα ακόλουθα, κρίσιμα για τον αναιρετικό έλεγχο, πραγματικά περιστατικά : "Στο Δήμο … , περιοχή πρώην κοινότητας … , και στην ειδικότερη θέση "…" ευρίσκεται το επίδικο ακίνητο, το οποίο είναι χέρσο και άγονο αγροτεμάχιο με έντονη κλίση, συνολικού εμβαδού 373,96 τ.μ. , το οποίο συνορεύει βόρεια σε πλευρά με στοιχεία 13-14, μήκους 2,80 μ., 14-15 μήκους 14,22 μ., 15-16 μήκους 5,71 μ., 16-17 μήκους 12,89 μ., 17-18 μήκους 14,70 μ., 18-19 μήκους 7,27 μ., 19-1 μήκους 9,70 μ. με ιδιοκτησία στην οποία την επικαρπία έχουν οι εναγόμενοι και την ψιλή κυριότητα η Γ. Θ. του Β. και της Ε. και η Κ. Θ. του Β. και της Ε., νότια σε πλευρά με στοιχεία 25-24 μήκους 2,43 μ., 24-23 μήκους 2,87 μ., 23-22 μήκους 6,15 μ., 22-21 μήκους 34,22 μ., 21-20 μήκους 16,86 μ., 20-2 μήκους 1,05 με υπόλοιπη ιδιοκτησία των εναγόντων, δυτικά σε πλευρά με στοιχεία 13-25 μήκους 6,27 μ. με υπόλοιπη ιδιοκτησία των εναγόντων και πέραν αυτής με ασφαλτοστρωμένη δημοτική οδό και ανατολικά σε πλευρά με στοιχεία 1-2 μήκους 5,95 με την υπόλοιπη ιδιοκτησία των εναγόντων. Το επίδικο αποτυπώνεται με τα στοιχεία …-…-…-…-…-…-…-…-…-…-…-…-…-…-…-… στο με ημερομηνία Μάρτιος 2019 τοπογραφικό διάγραμμα του τοπογράφου μηχανικού … Σ. Μ. Αμφότερες οι δύο ομάδες των διαδίκων ερίζουν για την κυριότητα του επιδίκου, πλην όμως αντικείμενο της παρούσας δίκης δεν είναι η κυριότητα, αλλά η νομή και μάλιστα με ερευνώμενο ζήτημα το ποιος ήταν ο νομέας του επιδίκου ακινήτου κατά τον Φεβρουάριο του 2019, οπότε και οι ενάγοντες τοποθετούν χρονικά την αποβολή τους από τη νομή του επιδίκου.

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι οι ενάγοντες δυνάμει του με αριθμό …1999 αγοραπωλητηρίου συμβολαίου της Συμβολαιογράφου Ηρακλείου Μαρίας Βασιλάκη, το οποίο μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία του Υποθηκοφυλακείου Ηρακλείου στον τόμο … και αριθμό … , απέκτησαν κατά πλήρη κυριότητα, κατοχή και νομή, σε ποσοστό 3/100 εξ αδιαιρέτου ο πρώτος, 3/100 εξ αδιαιρέτου η δεύτερη, 22/100 εξ αδιαιρέτου η τρίτη, 22/100 εξ αδιαιρέτου ο τέταρτος, 25/100 εξ αδιαιρέτου ο πέμπτος και 25/100 εξ αδιαιρέτου η έκτη, ένα ακίνητο στην κτηματική περιφέρεια του Δήμου … , πρώην κοινότητα … στη θέση "…" και ειδικότερα ένα αγροτεμάχιο κατά μεν τον τίτλο κτήσης εμβαδού 4.023,16 τ.μ. και μετά από νεότερη και ακριβέστερη εμβαδομέτρηση 3.273,69 τ.μ., το οποίο συνορεύει βόρεια σε πλευρά με στοιχεία …-… μήκους 2,80 μ., …-… μήκους 14,22 μ., …-… μήκους 5,71 μ., 16-17 μήκους 12,89 μ., …-… μήκους 14,70 μ. , …-… μήκους 7,27 μ., …-… μήκους 9,70 μ. με ιδιοκτησία στην οποία την επικαρπία έχουν οι εναγόμενοι και την ψιλή κυριότητα η Γ. Θ. του Β. και της Ε. και η Κ. Θ. του Β. και της Ε., νότια σε πλευρά με στοιχεία …-… μήκους 6,12 μ, …-… μήκους 14,95 μ. , …-… μήκους 24,16 μ. και …-… μήκους 9,79 μ. με ιδιοκτησία Μ. Π. , ανατολικά σε πλευρά με στοιχεία …-… μήκους 51,36 μ. και …-… μήκους 5,95 μ. με υπόλοιπη ιδιοκτησία τους και δυτικά σε πλευρά με στοιχεία …-… μήκους 6,49 μ., …-… μήκους 9,36 μ., …-… μήκους 12,17 μ. , …-… μήκους 11,14 μ., …-… μήκους 8,87 μ., …-… μήκους 7,28 μ με ασφαλτοστρωμένη δημοτική οδό, όπως το ακίνητο αυτό περιγράφεται με τα στοιχεία …-…-…-…-…-…-…-…-…-…-…-…-…-…-…-…-…-…-…-… στο με ημερομηνία Μάρτιος 2019 τοπογραφικό διάγραμμα του τοπογράφου μηχανικού … Σ. Μ. που συντάχθηκε με υπόδειξη των ορίων από αυτούς. Παράλληλα, ότι οι εναγόμενοι στην ίδια ως άνω θέση δυνάμει του με αριθμό …1985 συμβολαίου αγοραπωλησίας ακινήτου της Συμβολαιογράφου Ηρακλείου Στυλιανής Αρχοντάκη, το οποίο μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία του Υποθηκοφυλακείου Ηρακλείου στον τόμο … με αύξοντα αριθμό μεταγραφής … , απέκτησαν αιτία πωλήσεως από την εταιρία με την επωνυμία "ΑΚΤΗ ΛΥΓΑΡΙΑΣ Α.Ε." κατά πλήρη κυριότητα νομή και κατοχή σε ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου ο καθένας ένα αγροτεμάχιο εμβαδού 4.032,50 τ.μ., το οποίο εμφαίνεται στο προσαρτημένο ως άνω συμβόλαιο με ημερομηνία …1985 τοπογραφικό διάγραμμα του πολιτικού υπομηχανικού Ν. Κ. με τα στοιχεία …-…-…-…-…-…-… και συνορεύει από Βορρά σε πλευρά …-… με μήκος 22,50 μέτρα και σε πλευρά …-… με μήκος 60,00 μέτρα με ιδιοκτησία Μ., ανατολικά και Νότια σε πλευρά …-… με μήκος 57,00 μέτρα και σε πλευράς …-… με μήκος 65,50 μέτρα αντίστοιχα με ακίνητα της ίδιας πωλήτριας εταιρίας και δυτικά με αγροτικό δρόμο. Στη συνέχεια, δυνάμει του με αριθμό …1995 συμβόλαιο γονικής παροχής της Συμβολαιογράφου Ηρακλείου Κωνσταντινιάς Σταυρακάκη, το οποίο έχει μεταγραφεί νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Ηρακλείου στον τόμο … με αύξοντα αριθμό μεταγραφής … , μεταβίβασαν το ως άνω ακίνητο κατά ψιλή κυριότητα στα τέκνα τους Γ. και Κ. Θ., κατά ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου στην καθεμία, παρακρατώντας εφ' όρου ζωής το δικαίωμα επικαρπίας επ' αυτού.

Αποδείχθηκε, περαιτέρω, ότι νομείς του επιδίκου από το έτος 1999 έως το Φεβρουάριο του 2019 και για συνεχές χρονικό διάστημα υπήρξαν αδιαλείπτως και αποκλειστικά οι ενάγοντες. Ειδικότερα, προέβαιναν στις προσιδιάζουσες στην φύση του επιδίκου υλικές πράξεις της επίσκεψης και περιήγησης εντός αυτού, της οριοθέτησης με στύλους, του ελέγχου των ορίων αυτού για τυχόν παραβιάσεις της νομής τους, της υπόδειξης των ορίων αυτού κατόπιν επιτόπιας επισκέψεώς τους σε τοπογράφους προκειμένου να προβούν σε τοπογράφησή του και της επικοινωνίας με δημόσιες αρχές προκειμένου να διευθετηθούν ζητήματα που αφορούν το επίδικο. Είναι χαρακτηριστική η μαρτυρία του μάρτυρα Ε. Μ., ο οποίος εκθέτει ότι το έτος 1999-2000 ακινήτου οι ενάγοντες του ζήτησαν να τοποθετήσει στύλους γύρω από το ακίνητό τους, πράγμα που έπραξε. Μάλιστα, τοποθέτησε και στύλους δίπλα σε παρακείμενο τοιχίο των εναγομένων, εντάσσοντας ουσιαστικά όλο το επίδικο εντός των ορίων της ιδιοκτησίας των εναγόντων. Για την πράξη του αυτή δεν συνάντησε ουδεμία αντίδραση από τους εναγόμενους. Ακολούθως, και περί το 2014 ο εκ των εναγόντων Μ. Κ. στα πλαίσια της άσκησης των υλικών πράξεων νομής, ήτοι της επίσκεψης και της επιθεώρησης των οροθεσίων διαπίστωσε ότι αρκετοί στύλοι είχαν φθαρεί. Τότε κλήθηκε εκ νέου ο ως άνω μάρτυρας και επανατοποθέτησε τους στύλους. Χαρακτηριστικό όμως είναι ότι την δεύτερη αυτή φορά παρών κατά την τοποθέτηση των στύλων δίπλα στο τοιχίο των εναγομένων (που λειτουργεί ως όριο μεταξύ των ιδιοκτησιών των διαδίκων) ήταν και ο πρώτος εξ αυτών, ο οποίος είδε την τοποθέτηση των στύλων, ουδόλως διαμαρτυρήθηκε για την ενέργεια αυτή, και μάλιστα συζήτησε με τον μάρτυρα για διάφορα άσχετα θέματα παραμένοντας στο χώρο όσο τοποθετούνταν οι στύλοι δίπλα στο ακίνητό του.

Συνεπώς, με την ενέργειά του αυτή ο πρώτος εναγόμενος και σε ανύποπτο χρόνο για την παρούσα αντιδικία συνήνεσε σε υλική πράξη νομής των εναγόντων, δια της οποίας το επίδικο ακίνητο περιφράσσονταν και συμπεριλαμβάνονταν εντός των ορίων της ιδιοκτησίας των τελευταίων.

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι η επιχώρια κοινότητα κατόπιν πρωτοβουλίας του Πολιτιστικού Συλλόγου Λυγαριάς αποφάσισε να διαπλατύνει για λόγους ασφαλείας τον δημοτικό δρόμο, που συνορεύει προς δυσμάς με τις ιδιοκτησίες των διαδίκων. Για το λόγο αυτό, ο Ε. Β. , Πρόεδρος του Πολιτιστικού και ο Γ. Φ. , μέλος αυτού, προσέγγισαν τον εκ των εναγόντων Μ. Κ. , και τον παρακάλεσαν να παραχωρήσει περίπου ένα με ενάμιση μέτρο από την πρόσοψη του ακινήτου προς το δρόμο, γεγονός που δεν μπορούσε να γίνει με την ιδιοκτησία των εναγομένων γιατί αυτοί είχαν κατασκευασμένο σχεδόν από εικοσαετίας τοιχίο (τόσο από τον πλευρά του δρόμου, όσο και από την πλευρά που συνορεύει με τους ενάγοντες). Ο ανωτέρω ενάγων δέχτηκε και παραχώρησε περίπου 1,5 μέτρο πλάτος επί όλη την πρόσοψή του που είναι περίπου 55 μέτρα και στην οποία περιλαμβάνεται και το επίδικο. Μάλιστα, όταν το μηχάνημα έσκαβε, από λάθος του χειριστή, σε ένα σημείο πήγε να διαπλατύνει περισσότερο από τα συμφωνηθέντα και τότε ο ενάγων προσήλθε στο χώρο και διαμαρτυρήθηκε ώστε να μην διαπλατυνθεί ο δρόμος περισσότερο από όσο είχε συμφωνηθεί. Είναι προφανές ότι η εν λόγω διαδικασία είναι μεν διοικητικά άτυπη, αφού δεν έγινε με την νόμιμη διαδικασία της ρυμοτόμησης, πλην όμως για τις ανάγκες της παρούσας δίκης έχει ουσιώδη σημασία, διότι όσον αφορά το επίδικο ακίνητο, οι τοπικοί φορείς αναζήτησαν ως ιδιοκτήτες του επιδίκου αποκλειστικά τους ενάγοντες. Μάλιστα από το γεγονός ότι στο σημείο αυτό οι τοπικοί φορείς προέβησαν σε εκτεταμένη κατάληψη του επιδίκου και μάλιστα με την εκσκαφή δημιούργησαν υψομετρική διαφορά του επιδίκου σε σχέση με τη στάθμη του δρόμου, θα αναμενόταν έντονες διαμαρτυρίες των εναγομένων, αν αυτοί θεωρούσαν ότι το επίδικο είναι δικής τους νομής. Οι τελευταίοι όμως ουδόλως αντέδρασαν αφού εκείνη την περίοδο αναγνώριζαν τους ενάγοντες ως νομείς του επιδίκου.

Περαιτέρω, από την κατάθεση του μάρτυρα Χ. Μ. , γείτονα και γνώστη της περιοχής, ο οποίος καθημερινά διέρχεται έμπροσθεν του επιδίκου επιβεβαιώθηκε ότι οι ενάγοντες περιέφραξαν το ακίνητο μόλις το αγόρασαν, ενώ οι εναγόμενοι περιέφραξαν το δικό τους ακίνητο με τοιχίο από σκυρόδεμα χωρίς να συμπεριλάβουν το επίδικο στην ιδιοκτησία τους. Τέλος, αποδείχθηκε ότι περί το έτος 2010 οι εναγόμενοι αντιμετώπιζαν πρόβλημα σε σχέση με το πού θα οδεύουν τα όμβρια ύδατα που κατερχόμενα από το ανατολικό υπερυψωμένο όριο της ιδιοκτησίας τους και μη ευρίσκοντα δίοδο θα εισέρχονταν στο ακίνητο τους και θα προκαλούσαν σε αυτό ζημίες. Τότε, με πρωτοβουλία του πρώτου εναγομένου και σε συνεννόηση με τον πέμπτο ενάγοντα συμφωνήθηκαν τα ακόλουθα : Ο πρώτος εναγόμενος τοποθέτησε μία σωλήνα διαμέσου του ακινήτου του μάρτυρα Κ. Ξ. και σε επαφή σχεδόν με το δικό του τοιχίο, ώστε τα νερά να διοχετεύονται πίσω από το τοιχίο του των εναγομένων και άρα εντός του επιδίκου. Με τον τρόπο αυτό και κατόπιν παραχώρησης των εναγόντων εξυπηρετήθηκαν οι εναγόμενοι (βλ. ένορκη βεβαίωση του Κ. Ξ.). Τη φωτογραφία του συγκεκριμένου σωλήνα προσκομίζουν ήδη οι εναγόμενοι επιχειρώντας να αποδείξουν δικές τους πράξεις νομής επί του επιδίκου και αποσιωπώντας ότι σε αυτή τους την πράξη προέβησαν μόνο κατόπιν ανοχής των εναγόντων, που ως νομείς του επιδίκου μπορούσαν να παραχωρούν τη χρήση αυτού κατά την απόλυτη αρέσκεια τους. Επιπλέον, και από την επισκόπηση των προσκομιζόμενων φωτογραφιών, των βιντεοσκοπικών λήψεων μέσω ΣμηΕΑ, αλλά και τις προσκομιζόμενες φωτογραφίες της περιοχής και των οικοδομών που έχουν οικοδομήσει οι διάδικοι (οι μεν ενάγοντες εξοχικά, οι δε εναγόμενοι μικρή ξενοδοχειακή επιχείρηση) προκύπτει ότι το επίδικο ακίνητο ευρίσκεται νοτίως της περίφραξης που έχουν οικοδομήσει οι εναγόμενοι και εκτός του οικοδομημένου χώρου της ιδιοκτησία τους. Για να δικαιολογήσουν οι εναγόμενοι, το γεγονός ότι το επίδικο δεν έχει περιφραχθεί με την τσιμεντένια περίφραξη, όπως και η υπόλοιπη ιδιοκτησία τους, αλλά κείται εκτός αυτής και μάλιστα σε απόλυτη γειτνίαση με την υπόλοιπη ιδιοκτησία των εναγόντων, εκθέτουν ότι η επίδικη έκταση τούς παραχωρήθηκε προφορικά από τους δικηγόρους της δικαιοπαρόχου τους εταιρία με την επωνυμία "ΑΚΤΗ ΛΥΓΑΡΙΑΣ Α.Ε.", αφού είχαν ήδη κατασκευάσει το πέτρινο τοιχίο που οριοθετεί την ιδιοκτησία τους.

Συνεπώς, κατά τους ισχυρισμούς τους, η δαπάνη κατασκευής ενός νέου τοιχίου που θα συμπεριλάμβανε και την ατύπως παραχωρηθείσα σε αυτούς έκταση θα ήταν εξαιρετικά υψηλή. Ωστόσο, σύμφωνα με όσα εκθέτουν, αντί τοιχίου προέβησαν σε τοποθέτηση στύλων και κατασκευή πλέγματος που περιελάμβανε όλο το επίδικο και το διαχώρισε από την υπόλοιπη ιδιοκτησία των εναγόντων. Ο ισχυρισμός τους ωστόσο περί κατασκευής πλέγματος και τοποθέτησης στύλων καταρρίπτεται από το σύνολο του οπτικού υλικού της περιοχής που καλύπτει χρονικά περίοδο από το έτος 2002 έως το έτος 2019. Ειδικότερα, από τις προσκομιζόμενες φωτογραφίες της εφαρμογής google earth με ημερομηνίες λήψεως Μάιος 2002, Ιούνιος 2002, Απρίλιος 2004, Μάιος 2012, Σεπτέμβριος 2012, Σεπτέμβριος 2013, Οκτώβριος 2013, Απρίλιος 2014, Ιούλιος 2014, Αύγουστος 2014, Ιανουάριος 2015, Φεβρουάριος 2015, Απρίλιος 2015, Ιούλιος 2015, Αύγουστος 2015, Νοέμβριος 2015, Ιούλιος 2016, Αύγουστος 2016, Σεπτέμβριος 2016, Μάιος 2017, Σεπτέμβριος 2018 δεν εμφανίζεται να έχει εκχερσωθεί ο χώρος του επιδίκου (όπως έπραξαν μετά την αποβολή των εναγόντων) αλλά και ούτε απεικονίζεται η φερόμενη περίφραξη, ενώ, απεναντίας, ευδιάκριτο είναι μόνο το σκυροδετημένο τοιχίο των εναγομένων.

Περαιτέρω, από τις λήψεις βίντεο μέσω ΣμηΕΑ (με αποτυπωμένη την ημερομηνία λήψης) προκύπτει ότι την 21η-5-2017, 29η-5-2017, 1η -5-2018 και 22α-8-2017 δεν εμφανίζεται καθόλου η ύπαρξη περίφραξης που δήθεν οριοθετούσε το επίδικο και απέκλειε την είσοδο των εναγόντων σε αυτό. Οι εν λόγω δε λήψεις είναι ιδιαίτερης αποδεικτικής αξίας, ιδίως αν ληφθεί υπόψη το βέβαιο της χρονολογίας τους σε συνδυασμό με το ότι απεικονίζουν το επίδικο από ύψος 20-30 μέτρων και μάλιστα με τόση χαρακτηριστική ευκρίνεια που είναι δυνατό να διακριθεί ακόμη και το είδος των δέντρων.

Περαιτέρω, από τις άνευ χρονολογίας διαφημιστικές καταχωρήσεις της επιχείρησης που λειτουργεί εντός του ακινήτου των εναγομένων, ονόματι "Erivolos", απεικονίζεται η πλευρά του ακινήτου των τελευταίων που γειτνιάζει με το επίδικο. Στις φωτογραφίες αυτές εμφανίζεται η ιδιοκτησία των εναγομένων, το τοιχίο νοτίως της ιδιοκτησίας τους και πέραν αυτού βλάστηση ιδίας μορφής και πυκνότητας όπως και το υπόλοιπο αδόμητο ακίνητο των εναγόντων. Απουσιάζει δε, οιοδήποτε ίχνος της φερόμενης περίφραξης, ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι η παρουσία δέντρων εντός του επιδίκου ακινήτου αποτρέπει την κατασκευή περίφραξης, παρά μόνο αν γίνει εκχέρσωση, που επίσης δεν παρατηρείται να έχει γίνει. Τα στοιχεία αυτά περί μη κατασκευής περίφραξης από τους εναγόμενους επιβεβαιώνουν και οι μάρτυρες των εναγόντων Χ. Μ. και Ε. Κ., υιός του πέμπτου ενάγοντος. Επιπλέον δε, οι μάρτυρες των εναγόντων, Γ. Π. και Ε. Κ. καταρρίπτουν τον ισχυρισμό των εναγομένων ότι καλλιεργούσαν εντός του επιδίκου κηπευτικά. Οι εναγόμενοι, επικουρικά, θέτουν τον ισχυρισμό ότι το τοιχίο από σκυρόδεμα που οριοθετεί τις δύο ιδιοκτησίες δεν αποτελεί στην πραγματικότητα το όριο αυτών, αλλά αποτελεί τεχνικό έργο και ειδικότερα τοιχίο αντιστήριξης το οποίο για τεχνικούς λόγους τοποθετήθηκε στο σημείο εκείνο.
Συνεπώς, κατά το ειδικότερο αυτό πραγματικό επιχείρημα το τοιχίο δεν μπορεί να θεωρηθεί ως υποδήλωση εκ μέρους τους των ακριβών ορίων του ακινήτου τους. Μάλιστα, προς υποστήριξη της θέσης τους αυτής επικαλούνται και την τεχνική έκθεση του τεχνικού τους συμβούλου, Ι. Π., τοπογράφου μηχανικού, ο οποίος αποτυπώνοντας τους τίτλους τους εκτίμησε τεχνικά ότι το τοιχίο αντιστήριξης σε ένα συγκεκριμένο σημείο εισέρχεται εντός της ιδιοκτησίας των εναγομένων. Η τεχνική αυτή εκτίμηση, ωστόσο, αναγόμενη χρονικά στο έτος 2020, ουδόλως επιδρά στην παρούσα δίκη νομής. Οι εναγόμενοι, κατά το έτος οικοδόμησης του συγκροτήματός τους προφανώς αναγκάστηκαν λόγω του επικλινούς εδάφους να κατασκευάσουν τοιχίο αντιστήριξης. Από τις προσκομιζόμενες φωτογραφίες ωστόσο το τοιχίο, που στο σύνολό του οι εναγόμενοι υποστηρίζουν ότι είναι αντιστήριξης, αποδεικνύεται ότι μόνο στο ανατολικό τμήμα του ακινήτου τους φέρει χαρακτήρα τοιχίου αντιστήριξης λόγω του επικλινούς εδάφους. Δυτικότερα και με κατεύθυνση προς το δρόμο οι στάθμες του εδάφους του ακινήτου των εναγομένων και του επιδίκου ευρίσκονται στο ίδιο επίπεδο.

Συνεπώς, στο σημείο αυτό το τοιχίο επιτελεί ρόλο οροθέτησης. Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, η κατασκευή τέτοιων τεχνικών έργων γίνεται στο όριο του ακινήτου, διότι άσχετα με τον τεχνικό χαρακτήρα του τοιχίου ως αντιστήριξης, στην πραγματικότητα και εν προκειμένω λειτουργούσε και ως εμφανές σημείο οριοθέτησης της ιδιοκτησίας των εναγομένων από την γειτνιάζουσα. Αν μάλιστα ληφθεί υπόψη ότι οι εναγόμενοι οριοθέτησαν την ιδιοκτησία τους στο σημείο αυτό, κατόπιν σφοδρής δικαστικής διαμάχης με τους δικαιοπαρόχους των εναγόντων, δεν κρίνεται λογικό να μην τοποθέτησαν το τοιχίο τους ακριβώς πάνω στην οριογραμμή των δύο γειτονικών ιδιοκτησιών. Το γεγονός δε ότι κατά την τεχνική εκτίμηση του συμβούλου τους σε ορισμένο σημείο άφησαν τμήμα του ακινήτου τους εκτός τοιχίου (τεχνική κρίση μη επιβεβαιωμένη άλλωστε), οφείλεται όχι σε επιλογή τους, αλλά σε άγνοιά τους κατά την κατασκευή αυτού. Για τις ανάγκες του αντικειμένου, ωστόσο, της παρούσας δίκης κρίσιμο είναι ότι οι εναγόμενοι, σε κάθε περίπτωση, δεν νεμήθηκαν τμήμα ακινήτου πέραν του τοιχίου από σκυρόδεμα που οικοδόμησαν. Σε σχέση με τις πράξεις νομής των εναγομένων, δεν μπορεί να προκύψει ασφαλές συμπέρασμα από τις τεχνικές εκθέσεις του τοπογράφου μηχανικού Ι. Π., που ασχολείται μόνο με ζητήματα κυριότητας και αποτύπωσης τίτλων, χωρίς να προσφέρει στοιχεία σχετικά με τις υλικές πράξεις νομής επί του επιδίκου. Βέβαια, ο εν λόγω μηχανικός κάνει μνεία περί ανακάλυψης παλαιού οξυδωμένου στύλου εντός του επιδίκου, το οποίο οι εναγόμενοι απεικόνισαν σε φωτογραφία που προσκόμισαν και ερμηνεύουν ως παλαιόθεν υπάρχον οροθέσιο μεταξύ του επιδίκου και της υπόλοιπης ιδιοκτησίας των εναγόντων. Εντούτοις, το εν λόγω επιχείρημα, ακόμα και αν ήταν αληθές (που δεν είναι, δοθέντος ότι δεν αποδείχθηκε ο χρόνος τοποθέτησης του οξυδωμένου στύλου), προβάλλεται αλυσιτελώς στην παρούσα δίκη νομής, που αντικείμενό της είναι το ποιος άσκησε πράξεις νομής στο επίδικο και δεν αφορά την αποτύπωση τίτλων στο έδαφος με βάση παλαιά τοπογραφικά και σταθερά σημεία. Ομοίως, και το γεγονός ότι οι εναγόμενοι φέρεται να δηλώνουν το επίδικο ως αυτοτελές ακίνητο 400 τ.μ. στο έντυπο Ε9, δεν μπορεί να εκτιμηθεί ως υλική πράξη νομής, σύμφωνα και με νομική σκέψη που προηγήθηκε. Ομοίως, ελάχιστα πειστικές είναι και οι καταθέσεις των μαρτύρων Ε. Μ., ο οποίος ήταν έως του έτους 2017 επαγγελματικός συνεργάτης των εναγομένων και μεταφέρει τις απόψεις αυτών, χωρίς να ανταποκρίνεται στην αλήθεια ότι δήθεν οι εναγόμενοι περιέφραξαν το επίδικο. Μάλιστα ισχυρίζεται ότι είδε το πλέγμα που φέρεται να έχει ανοίξει πρόχειρα ο πρώτος εναγόμενος για να εισέρχεται στο επίδικο και το οποίο έκλεινε για να μην πέσει κάποιο παιδί λόγω της διαφοράς ύψους, γεγονός ωστόσο που δεν επιβεβαιώνεται από την φωτογραφία που οι ίδιοι προσκομίζουν, όπου δεν υπάρχει η μνημονευόμενη διαφορά ύψους. Η κατάθεσή του αυτή, άλλωστε, αντικρούεται τόσο από τις φωτογραφίες που μνημονεύτηκαν ανωτέρω όσο και από τις αντίθετες καταθέσεις των μαρτύρων των εναγόντων. Ομοίως, και ο μάρτυρας Γ. Β. αναλώνεται στην κατάθεσή του στην εξιστόρηση παλαιότερης αντιδικίας των εναγομένων με τους δικαιοπάροχους των εναγόντων, πλην όμως πέραν της φερόμενης περίφραξης του επιδίκου από τους εναγόμενους ουδόλως κάνει μνεία σε πράξεις καλλιέργειας από αυτούς, όπως τουλάχιστον διατείνονται αυτοί. Ο μάρτυρας των εναγομένων Γ. Κ., ως εργολάβος οικοδομών που έκτισε το ακίνητο των εναγομένων, καταθέτει για φερόμενες πράξεις νομής των εναγομένων με βεβαιότητα έως του έτους 1997 και προβαίνει τελικά σε άστοχη νομική κρίση για την παρούσα αντιδικία εκτιμώντας πως οι δικαιοπάροχοι των εναγόντων δεν ήταν ιδιοκτήτες του επιδίκου άρα δεν μεταβίβασαν την ιδιοκτησία αυτού στους ενάγοντες, ισχυρισμός αλυσιτελής αφού αντικείμενο της παρούσας δίκης είναι η νομή. Τέλος, ο μάρτυρας Μ. Κ., υπάλληλος στεγνοκαθαριστηρίου, ομολογεί ότι μεταφέρει τις απόψεις των εναγομένων και κρίνεται ότι η περιγραφή που κάνει του επιδίκου και της δήθεν περίφραξης αφορά την κατάσταση έτσι όμως διαμορφώθηκε μετά την αποβολή των εναγόντων. Ομοίως, ο μάρτυρας των εναγομένων, Α. Φ., ανηψιός του, και ο Μ. Ι., γαμπρός του, αναφέρονται ο μεν πρώτος σε φύτευση κηπευτικών και καθαρισμό του επιδίκου το έτος 2018, και ο δεύτερος σε ύπαρξη περίφραξης το ίδιο έτος, μαρτυρία όμως που δεν επιβεβαιώνεται από το φωτογραφικό υλικό εκείνου του έτους.

Συνεπώς, οι εν λόγω μάρτυρες δεν μπορούν να θεμελιώσουν ουδεμία πράξη νομής των εναγομένων επί του επιδίκου και είτε μεταφέρουν τις απόψεις των εναγομένων είτε περιγράφουν την κατάσταση που είδαν μετά την αποβολή των εναγόντων και την τοποθετούν από σφάλμα τους στο έτος 2018. Τέλος, το επιχείρημα ότι οι ενάγοντες δεν έχουν πρόσβαση στην επίδικη λωρίδα γης από κανένα σημείο του ακινήτου τους. Ειδικότερα υποστηρίχτηκε ότι "ανατολικά της επίδικης λωρίδας υπάρχει τοίχος που έχει χτιστεί από τους ενάγοντες, στη δυτική δε πλευρά υπάρχει πρανές ύψους 2,5 μέτρων, στη βόρεια πλευρά υπάρχει ακάλυπτος χώρος της ιδιοκτησίας των εναγόμενων και στη νότια υπάρχει βραχώδες έδαφος που αποκλείει την πρόσβαση στην επίδικη λωρίδα γης". Ουσιαστικά υποστηρίζεται ότι οι ενάγοντες δεν έχουν καμία πρόσβαση στο επίδικο. Η θέση αυτή είναι εσφαλμένη και έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την εικόνα του εδάφους έτσι όπως αυτή αποτυπώνεται τόσο από τις φωτογραφίες όσο και από τα τοπογραφικά διαγράμματα. Ειδικότερα, οι ενάγοντες έχουν πρόσβαση στο επίδικο από το γειτνιάζον νοτίως υπόλοιπο τμήμα του ακινήτου τους, το οποίο έχει απολύτως την ίδια χέρσα υφή με το επίδικο χωρίς κάποιο φυσικό εμπόδιο να αποτρέπει αυτούς από το να εισέλθουν σε αυτό. Ανατολικά, υπάρχει μεν το μνημονευόμενο τοιχίο αντιστήριξης των εναγόντων, αλλά αποδεικνύεται ότι αυτό δεν αποκόπτει πλήρως την δομημένη ιδιοκτησία των εναγόντων από την αδόμητη, όπου ευρίσκεται και το επίδικο. Το τοιχίο αντιστήριξης των εναγόντων έχει μήκος μόλις 20 μέτρα ενώ όλη η νοητή ευθεία που διαχωρίζει το δομημένο και το αδόμητο τμήμα 51 μέτρα (βλ. τοπογραφικό διάγραμμα Σ. Μ.).

Συνεπώς, από τα 31 μέτρα που δεν έχουν τοιχίο αντιστήριξης είναι ευχερής η είσοδος στο αδόμητο ακίνητό τους, όπου και το επίδικο. Αλλωστε, αποδείχθηκε ότι οι ενάγοντες απέστελλαν πολλές φορές τα παιδιά τους να μεταβούν στο αδόμητο τμήμα, συμπεριλαμβανομένου και του επιδίκου, προκειμένου να συλλέξουν ξερά ξύλα που θα χρησιμοποιούνταν ακολούθως ως καύσιμη ύλη σε υπαίθριο ψήσιμο φαγητού (βλ. ένορκη βεβαίωση Κ.).

Συνεπώς, η άσκηση πράξεων νομής δεν περιορίζονταν από τη μορφολογία του εδάφους ή από άλλο φυσικό ή τεχνικό εμπόδιο. Αφού είχε διαμορφωθεί με τον ανωτέρω τρόπο η κατάσταση στο επίδικο και οι ενάγοντες νέμονταν το επίδικο ακίνητο ήδη από του έτους 1999, σε χρονικό σημείο μεταξύ της …2019 και της …2019 οι εναγόμενοι εισήλθαν στο χώρο του επιδίκου, τοποθέτησαν για πρώτη φορά στύλους και περιέφραξαν με πλέγμα το ακίνητο, και στη συνέχεια σταδιακά εκχέρσωσαν αυτό κατά το μέτρο του δυνατού. Ακολούθως δε, με αρχή εκείνο το χρονικό σημείο της αποβολής των εναγόντων από την νομή του επιδίκου προέβησαν σε μικρής έκτασης καλλιέργεια κηπευτικών, όπως ντομάτας. Μάλιστα προέβησαν και σε άνοιγμα μικρού τμήματος του πλέγματος της δικής τους περίφραξης επί του τοιχίου τους, ενώ τοποθέτησαν και πλαστικές σωλήνες μικρού διαμετρήματος στο επίδικο. Με τον τρόπο αυτό απέβαλαν τους ενάγοντες από τη νομή του επιδίκου. Κρίνεται δε, ότι οι προσκομιζόμενες φωτογραφίες μίας ντοματιάς, του ανοίγματος στο πλέγμα πάνω στο τοιχίο των εναγομένων για να εισέρχονται στο επίδικο, της τοποθέτησης πλαστικών σωλήνων μικρού διαμετρήματος, αλλά και της μορφής του επιδίκου, που πλέον είναι μερικώς εκχερσωμένο, έχουν ληφθεί μετά την αποβολή των εναγόντων. Ειδικά δε, όσον αφορά την σημερινή όψη του επιδίκου, που οφείλεται μόνο στις ενέργειες των εναγομένου μετά τον Φεβρουάριο του 2018, ενδεικτικές είναι οι φωτογραφίες της εφαρμογής google earth με χρονολογία Μάιος 2020 και Μάιος 2021 κυρίως όμως οι λήψεις βίντεο μέσω ΣμηΕΑ με χρονολογία 22-9-2019, όπου για πρώτη φορά ο χώρος του επιδίκου είναι μερικώς εκχερσωμένος συνεπεία των πράξεων των εναγομένων. Τέλος, δεν αποδείχθηκε ότι η αποβολή των εναγόντων έλαβε χώρα νωρίτερα και δη περί το 2018, αφού περί του ακριβούς χρόνου αποβολής καταθέτουν οι μάρτυρες των εναγόντων.

Συνεπώς, η υπό κρίση αγωγή τους που ασκήθηκε την …2019 (βλ. τις με αριθμό …2019 και …2019 Εκθέσεις Επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο … Σ. Γ. Ν.) δεν υπέπεσε στην ενιαύσια παραγραφή κατ' άρθρο 992 ΑΚ, ισχυρισμό που οι εναγόμενοι επαναφέρουν νομότυπα με τις έγγραφες προτάσεις τους κατ' άρθρο 240 ΚΠολΔ.". Κατόπιν τούτων το Εφετείο δέχθηκε την έφεση των εναγόντων, εξαφάνισε την απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, που είχε απορρίψει την αγωγή ως ουσία αβάσιμη και διακρατώντας και δικάζοντας επί της αγωγής, δέχθηκε αυτή ως ουσία βάσιμη και αναγνώρισε τους ενάγοντες ως αποκλειστικούς συννομείς του επιδίκου ακινήτου.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο, δεν παραβίασε ευθέως τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 974 και 976 εδ.α ΑΚ, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε. Και τούτο διότι, σύμφωνα με τα εκτεθέντα στη μείζονα σκέψη και τα ως άνω ανελέγκτως δεκτά γενόμενα ως αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά, οι ενάγοντες κατέστησαν αποκλειστικοί συννομείς του επιδίκου ακινήτου ήδη από το έτος 1999, κατόπιν παράδοσης της νομής από τις έως τότε νομείς αυτού, έκτοτε δε ασκούσαν επί του ακινήτου τις προσιδιάζουσες στη φύση και τον προορισμό του διακατοχικές πράξεις νομής με διάνοια κυρίων και ειδικότερα, προέβαιναν σε επισκέψεις και επιτόπια επίβλεψη του χώρου, στην οριοθέτηση αυτού με την τοποθέτηση στύλων και στον έλεγχο των ορίων του προς αποτροπή τυχόν παραβιάσεων, ενώ παράλληλα υπέδειξαν τα όρια του ακινήτου σε τοπογράφους προκειμένου να προβούν σε τοπογράφησή του και επικοινωνούσαν με τις δημόσιες αρχές για τη διευθέτηση ζητημάτων που αφορούσαν την κατάσταση του επιδίκου, μέχρι που οι εναγόμενοι, κατά το χρονικό διάστημα από …2019 έως …2019, εισήλθαν στον χώρο του επιδίκου, τοποθέτησαν για πρώτη φορά στύλους και περιέφραξαν με πλέγμα το ακίνητο, προέβησαν σε εκχέρσωση και μικρής κλίμακας καλλιέργεια κηπευτικών και διάνοιξαν δίοδο επικοινωνίας με όμορη ιδιοκτησία τους επί του τοιχίου του ακινήτου τους, καταλύοντας με τον τρόπο αυτό τη φυσική εξουσία των εναγόντων και αποβάλλοντας αυτούς από τη νομή τους.

Περαιτέρω το Εφετείο δεν στέρησε την απόφασή του νομίμου βάσεως, αφού από το ως άνω αιτιολογικό της προκύπτουν σαφώς όλα τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία είναι αναγκαία για την κρίση του δικαστηρίου στη συγκεκριμένη περίπτωση περί της συνδρομής των νομίμων όρων και προϋποθέσεων των ανωτέρω διατάξεων των άρθρων 974 και 976 εδ. α ΑΚ, ενώ έχει τις αναγκαίες αιτιολογίες, οι οποίες είναι σαφείς, πλήρεις και δεν αντιφάσκουν μεταξύ τους, καθιστούν δε εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθή υπαγωγή των αποδειχθέντων περιστατικών στις προαναφερθείσες διατάξεις. Επομένως, οι πρώτος, πέμπτος και έκτος αναιρετικοί λόγοι, από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, κατά το μέρος με το οποίο οι αναιρεσείοντες αποδίδουν στην προσβαλλόμενη ευθεία και εκ πλαγίου παραβίαση των ουσιαστικού δικαίου διατάξεων των άρθρων 974 και 976 εδ. α ΑΚ, είναι αβάσιμοι. Ο ανωτέρω πρώτος λόγος αναίρεσης, κατά το μέρος που αποδίδονται στην προσβαλλόμενη απόφαση οι πλημμέλειες από τους αριθμούς 1, 8 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τις αιτιάσεις ότι το Εφετείο παραβίασε ευθέως και εκ πλαγίου την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 976 εδ. α' ΑΚ και παράλληλα έλαβε υπόψη πράγμα μη προταθέν, μεταβάλλοντας ανεπίτρεπτα τη βάση της αγωγής, με το να υπολάβει ότι γίνεται επίκληση από τους ενάγοντες πρωτότυπου τρόπου κτήσης νομής αντί του επικληθέντος παράγωγου, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, καθόσον στηρίζεται επί εσφαλμένης προϋποθέσεως. Τούτο δε διότι, από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων, προκύπτει ότι, τόσο στο ιστορικό της αγωγής όσο και στις παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, αναφέρεται ρητά η κτήση της νομής του επιδίκου ακινήτου από τους ενάγοντες μέσω παράδοσης από τις δικαιοπαρόχους τους, ήτοι δυνάμει παράγωγου τρόπου κτήσης κατ' άρθρο 976 ΑΚ, και ως εκ τούτου, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο δεν υπέλαβε διαφορετικά περιστατικά από εκείνα που συγκροτούν την ιστορική βάση της αγωγής. Με τις λοιπές στους ίδιους αναιρετικούς λόγους αιτιάσεις, υπό την επίφαση της συνδρομής των προϋποθέσεων θεμελίωσής τους στο άρθρο 559 αριθ. 1 και 19 ΚΠολΔ, πλήττεται η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, που είναι αναιρετικά ανέλεγκτη (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ), καθόσον ανάγονται στην εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, την αιτιολόγηση, τον συσχετισμό και την ανάλυση των αποδείξεων. Κατά το άρθρο 559 αριθ. 13 ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης αν το δικαστήριο εσφαλμένα εφάρμοσε τους ορισμούς του νόμου ως προς το βάρος της απόδειξης.

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 338 παρ. 1 ΚΠολΔ, κάθε διάδικος οφείλει να αποδείξει τα πραγματικά περιστατικά που είναι αναγκαία για να υποστηρίξει την αυτοτελή αίτηση ή ανταίτησή του. Με τη διάταξη αυτή επιβάλλεται στους διαδίκους το δικανικό βάρος απόδειξης των πραγματικών γεγονότων, τα οποία ο εφαρμοστέος κανόνας δικαίου προϋποθέτει γενικά και αφηρημένα για να ισχύει η έννομη συνέπεια, της οποίας διώκεται η δικαστική διάγνωση. Το βάρος απόδειξης διακρίνεται σε υποκειμενικό και αντικειμενικό. Το υποκειμενικό προσδιορίζει τον διάδικο, στον οποίο το δικαστήριο πρέπει να επιβάλλει με απόφασή του την ευθύνη προσκομιδής του αποδεικτικού υλικού προς βεβαίωση στον απαιτούμενο βαθμό της πλήρους δικανικής πεποίθησης των θεμελιωτικών της αξίωσής του πραγματικών γεγονότων. Αντίθετα, αντικειμενικό βάρος απόδειξης είναι ο κίνδυνος που διατρέχει ο διάδικος σε περίπτωση αμφιβολίας του δικαστή ως προς τη συνδρομή των θετικών προϋποθέσεων γένεσης της επίδικης έννομης συνέπειας. Η εσφαλμένη κατανομή του αντικειμενικού βάρους απόδειξης, με την έννοια εσφαλμένου προσδιορισμού του φέροντος τον κίνδυνο της αμφιβολίας του δικαστή ως προς τη συνδρομή των θετικών προϋποθέσεων γένεσης της επίδικης έννομης συνέπειας διαδίκου, στοιχειοθετεί τον προβλεπόμενο από το άρθρο 559 αρ. 13 ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης (ΑΠ 559/2020, ΑΠ 903/2019, ΑΠ 233/2011). Ακολούθως, μετά την κατάργηση με τους ν. 2207/1994 και 2479/1997 της προδικαστικής απόφασης, δεν τίθεται θέμα υποκειμενικού βάρους απόδειξης, με την έννοια του προσδιορισμού του διαδίκου στον οποίο πρέπει να επιβάλει το δικαστήριο με απόφασή του την ευθύνη προσκομιδής του αποδεικτικού υλικού. Αντίθετα, το αντικειμενικό βάρος απόδειξης, με την έννοια προσδιορισμού του διαδίκου, ο οποίος φέρει τον κίνδυνο της δημιουργούμενης στο δικαστήριο αμφιβολίας για την απόδειξη των θεμελιωτικών της αγωγής ή της ένστασης πραγματικών περιστατικών, εξακολουθεί να λειτουργεί, σ' αυτό δε εντοπίζεται και περιορίζεται ο αναιρετικός έλεγχος από το άρθρο 559 αρ. 13 ΚΠολΔ, κατά τους ορισμούς του οποίου ιδρύεται λόγος αναίρεσης, αν το δικαστήριο εσφαλμένα εφάρμοσε τους ορισμούς του νόμου ως προς το βάρος απόδειξης (ΑΠ 140/2023, ΑΠ 233/2022, ΑΠ 559/2020, ΑΠ 974/2018, ΑΠ 10/2013).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο αναίρεσης, οι αναιρεσείοντες αποδίδουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από τον αριθ. 13 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, με την αιτίαση ότι το Εφετείο εσφαλμένα εφάρμοσε τους ορισμούς του νόμου ως προς το βάρος της απόδειξης, δεχόμενο την αγωγή και αναγνωρίζοντας τους αναιρεσιβλήτους ως συννομείς του επιδίκου, καίτοι οι τελευταίοι δεν απέδειξαν, ως όφειλαν, την ύπαρξη νομής στο πρόσωπο των δικαιοπαρόχων τους μέχρι τον χρόνο της επικαλούμενης παράδοσης το έτος 1999. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, καθόσον από τις παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το Εφετείο σχημάτισε την δικανική του πεποίθηση περί της κτήσης της συννομής των αναιρεσιβλήτων μέσω παράγωγου τρόπου, κρίνοντας ότι οι τελευταίοι ανταποκρίθηκαν στο οικείο βάρος απόδειξης, ενώ οι αναιρεσείοντες δεν κατόρθωσαν να ανταποδείξουν τον ισχυρισμό τους περί ιδίας νομής επί του επιδίκου. Σε κάθε δε περίπτωση, ο λόγος αυτός είναι και απαράδεκτος, διότι υπό την επίφαση συνδρομής των προϋποθέσεών του στο άρθρο 559 αριθ. 13 ΚΠολΔ, πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας περί την εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων και των αποδείξεων (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ). Με τη διάταξη του αριθμού 8 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, ορίζεται ότι αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, ως "πράγματα" θεωρούνται οι πραγματικοί ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο και άρα ως ουσιώδεις ισχυρισμοί στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης ή λόγου έφεσης (ΟλΑΠ 25/2003, ΑΠ 308/2020). Αντιθέτως, δεν θεωρούνται "πράγματα", κατά την προαναφερθείσα έννοια, η αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής, της ανταγωγής ή της ένστασης, τα επιχειρήματα ή τα συμπεράσματα από την εκτίμηση των αποδείξεων, έστω και αν προτείνονται ως λόγοι έφεσης, οι νομικοί ισχυρισμοί και η νομική επιχειρηματολογία των διαδίκων, περιστατικά επουσιώδη που δεν θεμελιώνουν αυτοτελή ισχυρισμό, οι αποδείξεις ή τα περιστατικά που προκύπτουν από τις αποδείξεις, τα επικληθέντα αποδεικτικά μέσα και το περιεχόμενό τους και τα διδάγματα της κοινής πείρας κατά την εκτίμηση των αποδείξεων (ΑΠ 268/2020, ΑΠ 517/2019, ΑΠ 1557/2018, ΑΠ 261/2016), αλλά ούτε και οι απαράδεκτοι ή αβάσιμοι κατά νόμο ισχυρισμοί, αφού οι τελευταίοι δεν είναι ουσιώδεις για την έκβαση της δίκης (ΟλΑΠ 8/2013, ΑΠ 308/2020, ΑΠ 76/2016) και στους οποίους το δικαστήριο δεν υποχρεούται να απαντήσει (ΑΠ 21/2024, ΑΠ 194/2023, ΑΠ 179/2019). Με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης, οι αναιρεσείοντες αποδίδουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ισχυριζόμενοι ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη του "πράγμα" μη προταθέν από τους αναιρεσιβλήτους και συγκεκριμένα την εκ μέρους τους διενέργεια πράξης νομής, συνιστάμενης στην οριοθέτηση του επιδίκου ακινήτου με στύλους, καίτοι ο ισχυρισμός αυτός δεν περιλαμβάνεται στο ιστορικό της αγωγής τους. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, καθόσον η ως άνω παραδοχή του δικαστηρίου της ουσίας, περί οριοθέτησης του ακινήτου με στύλους, δεν συνιστά "πράγμα", υπό την έννοια της ως άνω διάταξης, ήτοι αυτοτελή πραγματικό ισχυρισμό που τείνει στη θεμελίωση του ασκούμενου δικαιώματος, αλλά αποτελεί πραγματικό περιστατικό που προέκυψε από την εκτίμηση των αποδείξεων, το οποίο απλώς εξειδικεύει τον ήδη προταθέντα γενικό ισχυρισμό των αναιρεσιβλήτων περί άσκησης υλικών διακατοχικών πράξεων νομής επί του επιδίκου, χωρίς με τον τρόπο αυτό να μεταβάλλεται η ιστορική βάση της αγωγής. Με το ν. 2472/1997 "Προστασία του ατόμου από την επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα" (ΦΕΚ Α' 50) ενσωματώθηκε στο εθνικό δίκαιο η Οδηγία 95/46/ΕΚ, με την οποία επιχειρήθηκε η εναρμόνιση των κανόνων δικαίου που ρυθμίζουν στην ΕΕ τα της προστασίας των φυσικών προσώπων από την επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα. Ακολούθως, θεσπίσθηκε ο Κανονισμός (ΕΕ) 2016/679 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 27ης Απριλίου 2016 "για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και για την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών και την κατάργηση της οδηγίας 95/46/ΕΚ" (Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων - ΓΚΠΔ/GDPR), που έχει βάσει των αρχών του ενωσιακού δικαίου άμεση εφαρμογή και τέθηκε σε ισχύ στις 25-5-2018.

Στη συνέχεια εκδόθηκε ο ν. 4624/2019, ο οποίος ισχύει από 29-8-2019 (ΦΕΚ Α 137/29-8-2019), σκοπός του οποίου είναι, σύμφωνα με το άρθρο 1 αυτού, α) η αντικατάσταση του νομοθετικού πλαισίου που ρυθμίζει τη συγκρότηση και λειτουργία της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, β) η λήψη μέτρων εφαρμογής του ως άνω Κανονισμού (ΕΕ) 2016/679 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 27ης Απριλίου 2016, και γ) η ενσωμάτωση στην εθνική νομοθεσία της Οδηγίας (ΕΕ) 2016/680 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 27ης Απριλίου 2016 για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα από αρμόδιες αρχές για τους σκοπούς της πρόληψης, διερεύνησης, ανίχνευσης ή δίωξης ποινικών αδικημάτων ή της εκτέλεσης ποινικών κυρώσεων και για την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών και την κατάργηση της απόφασης - πλαίσιο 2008/977/ΔΕΥ του Συμβουλίου. Με το άρθρο 84 του ως άνω νόμου 4624/2019, καταργήθηκε ο ν. 2472/1997, πλην των ρητά αναφερομένων στο άρθρο αυτό διατάξεών του, μεταξύ των οποίων και το άρθρο 2 του ν. 2472/1997, στο οποίο δίνεται η έννοια των κρίσιμων ορισμών που έχουν σχέση με τις ειδικές ρυθμίσεις για τη συλλογή και επεξεργασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα. Ειδικότερα, με το ως άνω άρθρο ορίζονται τα ακόλουθα: "Για τους σκοπούς του παρόντος νόμου νοούνται ως: α) "Δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα", κάθε πληροφορία που αναφέρεται στο υποκείμενο των δεδομένων ........., γ) "Υποκείμενο των δεδομένων", το φυσικό πρόσωπο στο οποίο αναφέρονται τα δεδομένα και του οποίου η ταυτότητα είναι γνωστή ή μπορεί να εξακριβωθεί, δηλαδή μπορεί να προσδιορισθεί αμέσως ή εμμέσως, ιδίως βάσει αριθμού ταυτότητας ή βάσει ενός ή περισσοτέρων συγκεκριμένων στοιχείων που χαρακτηρίζουν την υπόστασή του από άποψη φυσική, βιολογική, ψυχική, οικονομική, πολιτιστική, πολιτική ή κοινωνική, δ) "Επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα" ("επεξεργασία"), κάθε εργασία ή σειρά εργασιών που πραγματοποιείται από το Δημόσιο ή νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου ή ιδιωτικού δικαίου ή ένωση προσώπων ή φυσικό πρόσωπο με ή χωρίς τη βοήθεια αυτοματοποιημένων μεθόδων και εφαρμόζεται σε δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, όπως η συλλογή, η καταχώριση, η οργάνωση, η διατήρηση ή αποθήκευση, η τροποποίηση, η εξαγωγή, η χρήση, η διαβίβαση, η διάδοση ή κάθε άλλης μορφής διάθεση, η συσχέτιση ή ο συνδυασμός, η διασύνδεση, η δέσμευση (κλείδωμα), η διαγραφή, η καταστροφή, ε) "Αρχείο δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα ("αρχείο"), κάθε διαρθρωμένο σύνολο δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, τα οποία είναι προσιτά με γνώμονα συγκεκριμένα κριτήρια"..... ια) "Συγκατάθεση" του υποκειμένου των δεδομένων, κάθε ελεύθερη, ρητή και ειδική δήλωση βουλήσεως, που εκφράζεται με τρόπο σαφή και εν πλήρη επιγνώσει και με την οποία, το υποκείμενο των δεδομένων, αφού προηγουμένως ενημερωθεί, δέχεται να αποτελέσουν αντικείμενο "επεξεργασίας" τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα που το αφορούν. Η ενημέρωση αυτή περιλαμβάνει πληροφόρηση τουλάχιστον για το σκοπό της επεξεργασίας, τα δεδομένα ή τις κατηγορίες δεδομένων που αφορά η επεξεργασία, τους αποδέκτες ή τις κατηγορίες αποδεκτών των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, καθώς και το όνομα, την επωνυμία και τη διεύθυνση του υπευθύνου επεξεργασίας και του τυχόν εκπροσώπου του. Η συγκατάθεση μπορεί να ανακληθεί οποτεδήποτε, χωρίς αναδρομικό αποτέλεσμα (αρθρ. 2 ν 2472/1997). "Οι διατάξεις του παρόντος εφαρμόζονται στην, εν όλω ή εν μέρει, αυτοματοποιημένη επεξεργασία δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, καθώς και στη μη αυτοματοποιημένη επεξεργασία τέτοιων δεδομένων, τα οποία περιλαμβάνονται ή πρόκειται να περιληφθούν σε σύστημα αρχειοθέτησης από: α) δημόσιους φορείς ή β) ιδιωτικούς φορείς, εκτός και εάν η επεξεργασία πραγματοποιείται από φυσικό πρόσωπο στο πλαίσιο αποκλειστικά προσωπικής ή οικιακής δραστηριότητας (αρθρ. 2 του ν 4624/2019). Στο άρθρο 25 του ν. 4624/2019 ορίζεται, όσον αφορά την επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα από ιδιώτες: "1. Η επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα από ιδιωτικούς φορείς για σκοπό διαφορετικό από αυτόν για τον οποίο έχουν συλλεχθεί, επιτρέπεται, εφόσον είναι απαραίτητη: α) για την αποτροπή απειλών κατά της εθνικής ασφάλειας ή της δημόσιας ασφάλειας κατόπιν αιτήματος δημόσιου φορέα, ή β) για τη δίωξη ποινικών αδικημάτων, ή γ) για τη θεμελίωση, άσκηση ή υποστήριξη νομικών αξιώσεων, εκτός και εάν υπερτερεί το συμφέρον του υποκειμένου των δεδομένων να μην τύχουν επεξεργασίας τα δεδομένα αυτά". Στο άρθρο 38 του ως άνω νόμου προβλέπονται οι ποινικές κυρώσεις για όποιον χωρίς δικαίωμα, 1) επεμβαίνει με οποιονδήποτε τρόπο σε σύστημα αρχειοθέτησης δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, και με την πράξη του αυτή λαμβάνει γνώση των δεδομένων αυτών, τα αντιγράφει, αφαιρεί, αλλοιώνει, βλάπτει, συλλέγει, καταχωρεί, οργανώνει, διαρθρώνει, αποθηκεύει, προσαρμόζει, μεταβάλλει, ανακτά, αναζητεί πληροφορίες, συσχετίζει, συνδυάζει, περιορίζει, διαγράφει, καταστρέφει και 2) χρησιμοποιεί, μεταδίδει, διαδίδει, κοινολογεί με διαβίβαση, διαθέτει, ανακοινώνει ή καθιστά προσιτά σε μη δικαιούμενα πρόσωπα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, τα οποία απέκτησε σύμφωνα με την περίπτωση α' της παραγράφου 1 ή επιτρέπει σε μη δικαιούμενα πρόσωπα να λάβουν γνώση των δεδομένων αυτών.

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 9Α του Συντάγματος, που προστέθηκε κατά την αναθεώρηση του 2001, προς εναρμόνιση προς το Ευρωπαϊκό δίκαιο, "Καθένας έχει δικαίωμα προστασίας από τη συλλογή, επεξεργασία και χρήση, ιδίως με ηλεκτρονικά μέσα, των προσωπικών του δεδομένων, όπως νόμος ορίζει. Η προστασία των προσωπικών δεδομένων διασφαλίζεται από ανεξάρτητη αρχή, που συγκροτείται και λειτουργεί, όπως νόμος ορίζει". Με το άρθρο αυτό κατοχυρώνεται το δικαίωμα στην προστασία των προσωπικών δεδομένων, ήτοι το δικαίωμα του λεγόμενου "πληροφοριακού αυτοκαθορισμού" ή "αυτοδιάθεσης των πληροφοριών". Ως τέτοια δε δεδομένα θεωρούνται όχι μόνον εκείνα που αναφέρονται στην ιδιωτική ζωή, αλλά και εκείνα που προορίζονται για εξωτερίκευση στη δημόσια σφαίρα, ενώ, εξάλλου, η προστασία αναφέρεται όχι μόνο στην επεξεργασία των στοιχείων αυτών από κρατικά όργανα, αλλά και από ιδιώτες. Ειδικότερα δε, δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα είναι το ονοματεπώνυμο ενός προσώπου και τα οικονομικά του δεδομένα, ακόμη δε και οι πληροφορίες που αφορούν μέλη μιας εταιρείας και αφορούν τη συμμετοχή τους σ' αυτή (ΣτΕ 1616/2012). Το άτομο δικαιούται να ελέγχει και να καθορίζει τον τρόπο συλλογής και επεξεργασίας των πληροφοριών που το αφορούν, και τούτο, με την εγγύηση και συνδρομή μιας ανεξάρτητης αρχής, επιφορτισμένης με αυτήν ακριβώς την αρμοδιότητα, της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού χαρακτήρα, η οποία περιλαμβάνεται στις πέντε ανεξάρτητες αρχές που κατοχυρώνει ρητά το Σύνταγμα (ΑΠΟλ. 1/2017). Επιπλέον, κατά το άρθρο 19 παρ. 3 του Συντάγματος "απαγορεύεται η χρήση αποδεικτικών μέσων που έχουν αποκτηθεί κατά παράβαση του άρθρου 9Α". Τέλος, ο από τον αριθμό 11α του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης ιδρύεται αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που ο νόμος δεν επιτρέπει. (ΑΠ 714/2022). Με τον τρίτο λόγο αναίρεσης, οι αναιρεσείοντες αποδίδουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια, ορθώς εκτιμώμενη, από τον αριθμό 11α του άρθρου 559 ΚΠολΔ (και όχι και εκ του αριθμού 14 του ιδίου άρθρου), με την αιτίαση ότι το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα περί της συννομής των αναιρεσιβλήτων, έλαβε υπόψη του μη επιτρεπόμενο από τον νόμο αποδεικτικό μέσο και συγκεκριμένα, βιντεοληπτικό υλικό ληφθέν μέσω ΣμηΕΑ (drone), το οποίο, κατά τους ισχυρισμούς τους, αποτελεί προϊόν παραβίασης των διατάξεων για την προστασία των προσωπικών δεδομένων και της ιδιωτικής ζωής και αντίκειται στις διατάξεις του Κανονισμού (ΕΕ) 2016/679 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 27ης Απριλίου 2016 "για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και για την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών" και των άρθρων 19 παρ. 3 και 9Α του Συντάγματος. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, καθόσον, από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης σε συνδυασμό με το περιεχόμενο του επίμαχου υλικού, προκύπτει ότι οι λήψεις διενεργήθηκαν σε χρόνο ανύποπτο ως προς την ένδικη αντιδικία, στο πλαίσιο ιδιωτικών κοινωνικών εκδηλώσεων στην οικία των αναιρεσιβλήτων, προοριζόμενες αποκλειστικά για οικιακή χρήση. Επιπροσθέτως, στο εν λόγω υλικό απεικονίζονται οι επισκέπτες των αναιρεσιβλήτων που παρείχαν την εμφανή συναίνεσή τους, ενώ η παρεμπίπτουσα αποτύπωση του ακινήτου των αναιρεσειόντων και της ευρύτερης περιοχής της … πραγματοποιήθηκε χωρίς την καταγραφή ευδιάκριτων στοιχείων ή την ταυτοποίηση πελατών της ξενοδοχειακής επιχείρησης των αναιρεσειόντων, καθιστώντας την ταυτοποίηση οποιουδήποτε τρίτου προσώπου τεχνικά αδύνατη.

Συνεπώς, εφόσον το επίμαχο υλικό δεν περιέχει δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα τρίτων, ούτε αποκτήθηκε με τρόπο που να προσβάλλει τον πυρήνα της ιδιωτικής ζωής, ορθώς κρίθηκε ως παραδεκτό αποδεικτικό μέσο. Ως εκ τούτου, το Εφετείο δεν υπέπεσε στην αποδιδόμενη αναιρετική πλημμέλεια του αριθμού 11α του άρθρου 559 ΚΠολΔ, οι δε περί του αντιθέτου αιτιάσεις των αναιρεσειόντων είναι αβάσιμες.
Ο από το άρθρο 559 αριθμός 20 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης ιδρύεται αν το δικαστήριο της ουσίας παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου, με το να δεχθεί πραγματικά γεγονότα, προφανώς διαφορετικά, από εκείνα, που αναφέρονται στο έγγραφο αυτό. Παραμόρφωση υπάρχει μόνο όταν το δικαστήριο υποπίπτει ως προς το έγγραφο σε διαγνωστικό λάθος, δηλαδή σε λάθος αναγόμενο στην ανάγνωση του εγγράφου ("σφάλμα ανάγνωσης"), με την παραδοχή ότι περιέχει περιστατικά προδήλως διαφορετικά από εκείνα που πράγματι περιλαμβάνει, όχι δε και όταν από το περιεχόμενο του εγγράφου, το οποίο σωστά ανέγνωσε, συνάγει αποδεικτικό πόρισμα διαφορετικό από εκείνο που ο αναιρεσείων θεωρεί ορθό, καθόσον στην περίπτωση αυτή πρόκειται για παράπονο αναφερόμενο στην εκτίμηση πραγματικών γεγονότων, η οποία εκφεύγει του αναιρετικού ελέγχου (ΟλΑΠ 2/2008, ΑΠ 25/2011). Η παραμόρφωση του εγγράφου μπορεί να γίνει θετικά, με την εσφαλμένη ανάγνωση του κειμένου του εγγράφου ή αρνητικά, με την παράλειψη ανάγνωσης κρίσιμων για το αποδεικτέο γεγονός φράσεων αυτού, δηλαδή φράσεων που μπορούν να οδηγήσουν σε διαφορετικό αποδεικτικό πόρισμα. Δεν αρκεί για την ίδρυση του λόγου η εσφαλμένη ανάγνωση του αποδεικτικού, με την έννοια των άρθρων 339 και 432 ΚΠολΔ εγγράφου, αλλά πρέπει επιπλέον το δικαστήριο της ουσίας να έχει στηρίξει το αποδεικτικό του πόρισμα αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στο έγγραφο, το περιεχόμενο του οποίου φέρεται ότι παραμορφώθηκε, όχι δε όταν το έχει συνεκτιμήσει απλώς μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα (ΟλΑΠ 2/2008, ΑΠ 124/2023, ΑΠ 1745/2022, ΑΠ 120/2022). Έγγραφο κατά την έννοια της διάταξης αυτής είναι και η μηχανική απεικόνιση, όπως π.χ. η φωτογραφία (ΑΠ 513/2016). Με τον τέταρτο λόγο αναίρεσης, οι αναιρεσείοντες αποδίδουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την εκ του άρθρου 559 αριθ. 20 ΚΠολΔ πλημμέλεια, με την αιτίαση ότι το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφων και δη: α) του βιντεοσκοπικού υλικού που ελήφθη μέσω ΣμηΕΑ (drone), β) των αποτυπώσεων της εφαρμογής Google Earth και γ) των φωτογραφιών από διαφημιστικές καταχωρήσεις της επιχείρησής τους. Διατείνονται, ειδικότερα, ότι το Δικαστήριο της ουσίας, με εσφαλμένη ανάγνωση των ανωτέρω αποδεικτικών μέσων, κατέληξε στο αποδεικτικό πόρισμα περί μη ύπαρξης της επικαλούμενης από αυτούς περίφραξης (με στύλους και πλέγμα) επί του επιδίκου, ενώ, αντιθέτως, δέχθηκε την ύπαρξη της περίφραξης των αναιρεσιβλήτων, μολονότι εκ των ανωτέρω αποδεικτικών μέσων ουδέν ασφαλές συμπέρασμα μπορούσε να εξαχθεί. Ο λόγος αυτός από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι, κατά τα αναφερόμενα στη νομική σκέψη, απαράδεκτος, διότι δεν αφορά σε "διαγνωστικό λάθος" των επικαλούμενων αποδεικτικών μέσων, αλλά στην πραγματικότητα αναφέρεται σε εσφαλμένη εκτίμηση του περιεχομένου αυτών, από την οποία το δικαστήριο κατέληξε σε πόρισμα διαφορετικό από εκείνο που οι αναιρεσείοντες θεωρούν ορθό. Δηλαδή η επικαλούμενη αιτίαση αφορά σε παράπονο αναγόμενο στην ανέλεγκτη αναιρετικά εκτίμηση των αποδείξεων και του περιεχομένου των αποδεικτικών μέσων. Σε κάθε δε περίπτωση ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος και για το λόγο ότι το αποδεικτικό πόρισμα της απόφασης, ότι οι αναιρεσίβλητοι κατέστησαν αποκλειστικοί συννομείς του επιδίκου δια του επικαλούμενου με την αγωγή παραγώγου τρόπου, ασκώντας πράξεις νομής επ' αυτού διανοία κυρίου, δεν στηρίχθηκε αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στα αποδεικτικά αυτά μέσα. Από τις διατάξεις των άρθρων 106, 335, 338, 339, 340 και 346 ΚΠολΔ, συνάγεται ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λάβει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία παραδεκτά προσκόμισαν με επίκληση οι διάδικοι, διαφορετικά υποπίπτει στην πλημμέλεια που ιδρύει το λόγο αναίρεσης από τον αριθμό 11γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ. Ειδικότερα ο λόγος αυτός αναίρεσης ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη του υποστατά και αναλόγως έγκυρα αποδεικτικά μέσα που οποιοσδήποτε από τους διαδίκους παραδεκτά επικαλέσθηκε και νόμιμα προσκόμισε προς άμεση ή έμμεση απόδειξη ή ανταπόδειξη κρίσιμων γεγονότων ή ισχυρισμών, δηλαδή λυσιτελών που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, διαμορφώνοντας το διατακτικό της απόφασης (ΟλΑΠ 42/2002), το οποίο θα ήταν διαφορετικό χωρίς τη σχετική παράλειψη. Για την ίδρυση του παραπάνω λόγου αναίρεσης αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για τη λήψη υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας επικληθέντων και προσκομισθέντων αποδεικτικών μέσων, τα οποία όφειλε αυτό να λάβει υπόψη του κατά τις συνδυασμένες ως άνω διατάξεις. Ωστόσο στην προσβαλλόμενη απόφαση δεν είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση κάθε αποδεικτικού μέσου, αρκεί να γίνεται αδίστακτα βέβαιο, από το όλο περιεχόμενο της απόφασης, ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, έστω και αν στην απόφαση έχει γίνει ιδιαίτερη αναφορά σε ορισμένα μόνο από τα αποδεικτικά μέσα, επειδή θεωρήθηκαν μεγαλύτερης σημασίας κατά την ελεύθερη κρίση του δικαστηρίου (ΑΠ 22/2005).

Περαιτέρω οι ένορκες βεβαιώσεις που έχουν ληφθεί με αφορμή άλλη δίκη πριν από την άσκηση της αγωγής και προσκομίζονται με επίκληση κατά τη συζήτησή της, δεν αποτελούν τα ιδιαίτερα αποδεικτικά μέσα που προβλέπονται από τη διάταξη του άρθρου 339 ΚΠολΔ , ώστε να απαιτείται ειδική μνεία αυτών στην απόφαση, αλλά αποτελούν απλά έγγραφα που συνεκτιμώνται για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων. Έτσι οι ένορκες βεβαιώσεις που δεν έχουν ληφθεί για να χρησιμεύσουν ως αποδεικτικά μέσα σε συγκεκριμένη δίκη, αλλά λήφθηκαν πριν από την έναρξη αυτής, δεν απαιτείται να μνημονεύονται ειδικώς στην απόφαση, αλλά αρκεί να βεβαιώνεται σ' αυτήν γενικώς, ότι λήφθηκαν υπόψη όλα τα έγγραφα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι και να μη καταλείπεται αμφιβολία ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη του και το έγγραφο αυτό της ένορκης βεβαίωσης (ΑΠ 712/2023, ΑΠ 823/2021, ΑΠ 12/2015, ΑΠ 1132/2013). Για την πληρότητα δε του λόγου αναίρεσης από τον αριθμό 11γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ, πρέπει στο αναιρετήριο να καθορίζεται το αποδεικτικό μέσο που δεν λήφθηκε υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας, μολονότι ήταν παραδεκτό και νόμιμο και να εκτίθεται ότι έγινε επίκληση και παραδεκτή προσαγωγή του στο δικαστήριο της ουσίας προς απόδειξη ή ανταπόδειξη κρίσιμου, κατά τα προεκτεθέντα, ισχυρισμού, ο οποίος πρέπει επίσης να εξειδικεύεται στο αναιρετήριο (ΑΠ 1498/2021, ΑΠ 956/2021, ΑΠ 1388/2019, ΑΠ 1065/2014, ΑΠ 551/2013).

Στην προκειμένη περίπτωση, οι αναιρεσείοντες με τον πέμπτο λόγο αναίρεσης, κατά το πρώτο σκέλος, αποδίδουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από τον αριθμό 11γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ισχυριζόμενοι ότι το Εφετείο, προς σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος, δεν έλαβε υπόψη του τα αναφερόμενα στην αίτηση έγγραφα και την ένορκη βεβαίωση μάρτυρα, που νομίμως με επίκληση προσκόμισαν, από τα οποία αποδεικνύονταν ότι οι αναιρεσίβλητοι ουδέποτε απέκτησαν τη νομή της επίδικης εδαφικής λωρίδας και συγκεκριμένα α) την από …1995 αίτηση ασφαλιστικών μέτρων των δικαιοπαρόχων των αναιρεσιβλήτων σε βάρος των αναιρεσειόντων, β) τη με αριθ. 140/1996 απόφαση του Ειρηνοδικείου Ηρακλείου, γ) τη με αριθ. 397/1644/289/1996 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ηρακλείου, δ) το από … 1986 τοπογραφικό διάγραμμα του πολιτικού μηχανικού Γ. Σ., το οποίο είναι συνημμένο στον τίτλο κτήσης των αναιρεσιβλήτων (υπ' αριθ. …1999 συμβόλαιο της συμβολαιογράφου Ηρακλείου Μαρίας Βασιλάκη) και ε) τη με αριθ. …/1996 ένορκη βεβαίωση του πολιτικού μηχανικού Ν. Κ. ενώπιον του συμβολαιογράφου Ηρακλείου Ιωάννη - Εμμανουήλ Βαρβεράκη. Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, γιατί από την αδιάστικτη διατύπωση της προσβαλλόμενης απόφασης, ότι έλαβε υπόψη "το σύνολο των εγγράφων τα οποία νομίμως προσκομίζουν μετ' επικλήσεως οι διάδικοι, για κάποια από τα οποία γίνεται ιδιαίτερη σημείωση κατωτέρω, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν λήφθηκαν υπόψη όλα τα προσκομιζόμενα, άλλα εκ των οποίων λαμβάνονται υπόψη προς άμεση απόδειξη και άλλα για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων", δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι το Εφετείο, κατά τη διαμόρφωση του αποδεικτικού του πορίσματος, έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε μετά των λοιπών αποδείξεων και όλα τα αναφερόμενα ως αγνοηθέντα έγγραφα, ενώ και από το πλήρες, χωρίς κενά και αντιφάσεις περιεχόμενο της προσβαλλόμενης και επισκοπούμενης απόφασης, προκύπτει, αναμφιβόλως, ότι ελήφθησαν υπ' όψη και συνεκτιμήθηκαν με τα άλλα αποδεικτικά μέσα. Εξάλλου, το Εφετείο δεν είχε υποχρέωση να προβεί σε ειδική μνεία ή χωριστή αξιολόγηση της επικαλούμενης ένορκης βεβαίωσης, καθώς η τελευταία, έχοντας ληφθεί σε χρόνο προγενέστερο της έναρξης της παρούσας δίκης και όχι προκειμένου να χρησιμεύσει σε αυτή ως αποδεικτικό μέσο, δεν συνιστά ιδιαίτερο και αυτοτελές αποδεικτικό μέσο (κατά τα άρθρα 421 επ. ΚΠολΔ), αλλά έγγραφο, το οποίο συνεκτιμάται για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων.

Συνεπώς, ο προβαλλόμενος λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 11γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Ο ίδιος ως άνω αναιρετικός λόγος, κατά το μέρος που, υπό την επίκληση της πλημμέλειας από τον αριθ. 11γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ, πλήττεται η κατά το άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων από το δικαστήριο της ουσίας, είναι απαράδεκτος. Μη υπάρχοντος άλλου λόγου προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της η αίτηση αναίρεσης και να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος για την άσκηση αυτής παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 του ΚΠολΔ). Τα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, που κατέθεσαν προτάσεις, πρέπει να επιβληθούν σε βάρος των αναιρεσειόντων, λόγω της ήττας τους, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα αυτών (άρθρ. 106, 176, 183, 189 αρ. 1 και 191 αρ. 2 ΚΠολΔ), όπως ορίζονται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 8.11.2022 αίτηση για αναίρεση της με αριθμό 222/2022 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Ανατολικής Κρήτης, όπως αυτή διορθώθηκε με την υπ' αριθ. 255/2022 απόφαση του ιδίου Δικαστηρίου.

Διατάσσει την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του κατατεθέντος παραβόλου.

Επιβάλλει σε βάρος των αναιρεσειόντων τα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 19 Μαΐου 2026.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 26 Μαΐου 2026.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή