<< Επιστροφή

Αριθμός 942/2024

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Z' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ελένη Κατσούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου (η οποία ορίστηκε με την υπ'αριθμ. 35/2024 πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου), Αλεξάνδρα Αποστολάκη - Εισηγήτρια, Σπυρίδων Κουτσοχρήστο, Γεώργιο Παπαγεωργίου και Φώτιο Μουζάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 6 Μαρτίου 2024, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Χρήστου Μπαρδάκη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ε. Κ., για να δικάσει την αίτηση της αιτούσας-αναιρεσείουσας Ζ. Κ. του Μ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Σπανορρήγα, για επανεξέταση μη κριθέντων, με την υπ'αριθμ. 1247/2023 απόφαση του Ζ' Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου, λόγων αναίρεσης της, από 13.09.2022, αίτησής της, για αναίρεση της υπ'αριθμ. 1100α/2021 & 92/2022 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Κακ/των Αθηνών Και η αιτούσα - αναιρεσείουσα, ζητεί την επανεξέταση παραλειφθέντος λόγου αναίρεσης με την από 29 Δεκεμβρίου 2023 αίτησή της, η οποία ασκήθηκε με δήλωση, που επιδόθηκε στην Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου στις 29.12.2023 έλαβε αριθμό 9403/2023 και η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 17/2024.

Αφού άκουσε Τον Αντεισαγγελέα που πρότεινε να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση και να επιβληθούν τα έξοδα στην αιτούσα- αναιρεσείουσα και τον πληρεξουσίο δικηγόρο της αιτούσας - αναιρεσείουσας που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την υπό κρίση από 29-12-2023 αίτηση της Ζ. Κ. του Μ., κατοίκου ..., επί της οδού ..., ζητείται η επανεξέταση των αναφερομένων μη κριθέντων, με την υπ' αριθμ. 1247/2023 απόφαση του Δικαστηρίου τούτου, λόγων της από 13-09-2022 αίτησης για αναίρεση της 1100α/2021 92/2022 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών της αναιρεσείουσας και ήδη αιτούσας την επανεξέταση. Η ένδικη αίτηση ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα, κατά το άρθρο 523 ΚΠοινΔ, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 159 του Ν. 4855/2021, ήτοι εντός δύο μηνών από την καθαρογραφή της υπ' αριθμ. 1247/2023 απόφασης (που ολοκληρώθηκε στις 30.10.2023, σύμφωνα με την υπ' αριθμ. 553/15-11-2023 βεβαίωση της Γραμματέως του Ποινικού Τμήματος του ΑΠ Δ. Χ.), με την οποία απορρίφθηκε η από 13-09-2022 αίτηση αναίρεσης.

Σύμφωνα με το άρθρο 523, το οποίο προστέθηκε στον νέο ΚΠΔ, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 159 του Ν. 4855/2021 "Αν η αίτηση για αναίρεση απορρίφθηκε από παραδρομή ως ανυποστήρικτη ή απαράδεκτη ή αν κάποιος προταθείς λόγος αναίρεσης δεν κρίθηκε, με αίτηση του αναιρεσείοντα ή του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου ή αυτεπαγγέλτως, ο Άρειος Πάγος επανέρχεται για αποκατάσταση της παραδρομής ή κρίση του μη εξετασθέντος λόγου. Η αίτηση για επανεξέταση προταθέντος λόγου αναίρεσης που δεν κρίθηκε πρέπει να υποβληθεί, με ποινή απαραδέκτου, εντός προθεσμίας δύο μηνών από την καθαρογραφή της απόφασης του Αρείου Πάγου. Κατά τα λοιπά εφαρμόζονται όσα ορίζει το άρθρο 512". Σύμφωνα με τη νέα αυτή διάταξη, με την οποία καλύφθηκε το υπάρχον νομοθετικό κενό, στην περίπτωση κατά την οποία ο Άρειος Πάγος παρέλειψε, από παραδρομή, να ερευνήσει αναιρετικό λόγο, που προτάθηκε παραδεκτώς, μπορεί, ενόψει της αυτοτέλειας που διακρίνει κάθε λόγο, ο οποίος διατυπώνεται σωρευτικώς με τους λοιπούς λόγους στο ίδιο δικόγραφο αναίρεσης, να επανέλθει και να τον εξετάσει, διότι επί του μη εξετασθέντος αναιρετικού λόγου δεν υπάρχει απόφαση. Η δυνατότητα επανεξέτασης από τον Άρειο Πάγο απορριφθείσας από αυτό αίτησης αναίρεσης του κατηγορουμένου ως προς το λόγο ή λόγους του κυρίου δικογράφου ή εκείνου των πρόσθετων λόγων, που φέρεται ότι δεν ερευνήθηκαν ούτε απορρίφθηκαν με την προηγούμενη απόφαση, προϋποθέτει ότι οι λόγοι αυτοί είχαν προταθεί παραδεκτά και είναι αυτοτελείς και διαφορετικοί από άλλους απορριφθέντες λόγους αναίρεσης, καθώς και ότι αυτοί δεν αφορούν βελτίωση, διευκρίνιση ή συμπλήρωση προβληθεισών και απορριφθεισών πλημμελειών, διότι εκείνο που αποτελεί αντικείμενο της σχετικής δίκης δεν είναι η ορθότητα ή μη της απορριπτικής κρίσης του Δικαστηρίου αλλά το αν δεν εξετάστηκε από παραδρομή κάποιος από τους λόγους αναίρεσης και συνεπώς δεν υπήρξε απόφαση επ' αυτού. Η απόρριψη των λόγων αναίρεσης, που αποκλείει την επανεξέτασή τους, δεν είναι απαραίτητο να προκύπτει από ρητή για καθένα απ' αυτούς απορριπτική σκέψη της απόφασης, αλλά μπορεί να συνάγεται από το όλο σκεπτικό της, είναι δε αδιάφορη η πληρότητα ή μη της αιτιολογίας της σχετικής, με την απόρριψη αυτή, κρίσης (ΑΠ 1252/2022, ΑΠ 845/2022). Εξάλλου, το διατακτικό της οριστικής απόφασης, με την οποία απορρίπτεται η αίτηση αναίρεσης και η οποία έχει προφανώς την έννοια, ότι δεν κρίθηκε βάσιμος κανένας παραδεκτός λόγος αναίρεσης, αφορά, ακόμη και χωρίς ειδική απορριπτική σκέψη στο αιτιολογικό, και στους απαράδεκτους λόγους, καθώς και σ' αυτούς που το πραγματικό τους ταυτίζεται με άλλους λόγους αναίρεσης, οι οποίοι ασκήθηκαν συνδυαστικά με εκείνους και κρίθηκαν ρητά απορριπτέοι (ΑΠ 845/2022, ΑΠ 728/2022, ΑΠ 362/2021).

Από τα έγγραφα της δικογραφίας, τα οποία παραδεκτά επισκοπούνται για την έρευνα της βασιμότητας ή μη της υπό κρίση αίτησης, προκύπτουν τα εξής: Με την υπ' αριθμ. 1100α/2021 92/2022 απόφαση του, κατ' έφεση, δικάσαντος Πενταμελούς Εφετείου (Κακουργημάτων) Αθηνών, η αιτούσα Ζ. Κ. του Μ. κηρύχθηκε ένοχη για την αξιόποινη πράξη της συνέργειας σε πλαστογραφία με χρήση από κοινού και κατ' εξακολούθηση με σκοπό το όφελος, που υπερβαίνει το ποσό των 120.000 ευρώ και της επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης τριών (3) ετών, η οποία μετατράπηκε σε χρηματική και καθορίσθηκε το ποσό της μετατροπής σε πέντε ευρώ για κάθε ημέρα φυλάκισης. Ειδικότερα, η πράξη της κακουργηματικής πλαστογραφίας από κοινού και κατ' εξακολούθηση με περιουσιακό όφελος άνω των 120.000 ευρώ, για την οποία κηρύχθηκαν ένοχοι οι φυσικοί αυτουργοί και συγκατηγορούμενοί της, Μ. Τ. και Ε. Μ., στους οποίους η κατηγορουμένη και ήδη αιτούσα Ζ. Κ. παρέσχε συνδρομή κατά την τέλεσή της, περιγράφεται στο διατακτικό της ανωτέρω απόφασης ως εξής:

"ΚΗΡΥΣΣΕΙ την 1η κατηγορουμένη Μ. Τ. και τον 2ο κατηγορούμενο, Ε. Μ. ΕΝΟΧΟΥΣ του ότι: Οι εκ των κατηγορουμένων Μ. Τ. και Ε. Μ. στην Αθήνα, με περισσότερες πράξεις, που συνιστούν εξακολούθηση του ιδίου εγκλήματος, ενεργώντας από κοινού, δηλαδή μετά από συναπόφαση και με κοινό δόλο σύμπραξης, με πρόθεση κατάρτισαν πλαστά έγγραφα, με σκοπό να παραπλανήσουν με τη χρήση τους άλλους, σχετικά με γεγονός που μπορεί να έχει έννομες συνέπειες με την πράξη τους δε αυτή σκόπευαν να προσπορίσουν συνολικό περιουσιακό όφελος, που υπερβαίνει το ποσό των 120,000 ευρώ, με αντίστοιχη βλάβη τρίτου. Ειδικότερα: α) στον προαναφερόμενο τόπο και στις ...-2003, ενεργώντας από κοινού, κατάρτισαν την από ...-2003 αγωγή διανομής, καταδίκης σε δήλωση βουλήσεως και περιορισμού βαρών, ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με ενάγουσα τη Μ. Τ. και εναγόμενο το Φ. Κ. του Ε. (εγκαλούντα), η οποία ήταν παντελώς ψευδής κατά περιεχόμενο, και στην οποία μεταξύ άλλων ανέφεραν, ότι η Μ. Τ. και o εναγόμενος Φ. Κ. είχαν συμφωνήσει να της μεταβιβάσει το 1/2 εξ αδιαιρέτου ενός αγροτεμαχίου, που βρίσκεται στη θέση ... της κτηματικής περιφέρειας του Δήμου ..., συνολικής εκτάσεως 2.140 τ.μ., αξίας του όλου ακινήτου 300.000.000 δραχμών, συνεπεία οφειλής ποσού 80.000.000 δραχμών, που είχε ο Φ. Κ. προς τη Μ. Τ. από το έτος 1991, ότι o τελευταίος δεν προσερχόταν στην κατάρτιση του οριστικού συμβολαίου με την αιτιολογία, ότι ήταν βεβαρημένο με προσημειώσεις υποθηκών, υποθήκες, κατασχέσεις κ.λπ., και ότι ήταν δυνατή η αυτούσια διανομή του ακινήτου σε δύο τμήματα, εκτάσεως εκάστου τμήματος 1.070 τετρ. μέτρων, ζητούσαν δε με την εν λόγω αγωγή, μεταξύ άλλων, να διαταχτεί η αυτούσια διανομή του ακινήτου σε δύο ανεξάρτητα τμήματα, εκτάσεως 1.070 τετρ. μέτρων εκάστου, και να καταδικαστεί ο εναγόμενος σε δήλωση βουλήσεως ώστε να της μεταβιβάσει το ένα τμήμα του οικοπέδου, εκτάσεως 1.070 τ.μ., την παραπάνω δε αγωγή κατέθεσαν την ...-2003 στον γραμματέα του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών με γενικό αριθ. καταθ. 35512/2003 και αριθ. καταθ. Δικογρ. 2187/2003, έθεσαν δε στην τελευταία σελίδα της αγωγής στη θέση "Ο Πληρεξούσιος Δικηγόρος", καθώς και κάτωθι της πράξεως καταθέσεως στη θέση "Ο καταθέσας", αυθαίρετα και χωρίς δικαίωμα, την υπογραφή του δικηγόρου Αθηνών Παναγιώτη Τηλιγάδα κατ' απομίμηση της υπογραφής αυτού και χωρίς τη συναίνεσή του, (β) στον προαναφερόμενο τόπο στις 18-3-2003, ενεργώντας από κοινού, κατάρτισαν το από 18-3-2003 πρακτικό συμβιβαστικής επίλυσης της διαφοράς, σύμφωνα με το άρθρο 214 Κ.ΠολΔ., στο οποίο ανέγραψαν ψευδώς, μεταξύ άλλων, ότι (ενν. στο γραφείο) συμβιβασμών του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών εμφανίστηκε η Μ. Τ., που παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Παναγιώτη Τηλιγάδα, και o εναγόμενος Φ. Κ. που παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Καμμένο, για συμβιβαστική επίλυση της διαφοράς, που είχε αναφυεί με την έγερση της παραπάνω από ...-2003 αγωγής, και ότι μετά από συζήτηση συμφωνήθηκε ότι ο εναγόμενος Φ. Κ. είναι κύριος ενός ακινήτου στη θέση ..., συνολικής εκτάσεως 2.140 τετρ. μέτρων, ότι προς εξόφληση της οφειλής του προς τη Μ. Τ., ποσού 40.000.000 δραχμών, είχε υποσχεθεί, να της μεταβιβάσει το προς ανατολάς τμήμα του άνω ακινήτου εμβαδού 1.070 τ.μ., όπως περιγράφεται στο πρακτικό, και την οποία μεταβίβαση έχει ήδη πραγματοποιήσει ατύπως από το έτος 1981, στο οποίο ακίνητο η Μ. Τ. διενεργεί όλες τις πράξεις νομής με καλή πίστη και διάνοια κυρίου και έχει καταστεί κυρία αυτού του τμήματος από έκτακτη χρησικτησία και ότι η κυριότητά της αναγνωρίζεται από όλους τους συμβαλλόμενους, ακολούθως δε στο τέλος του πρακτικού και, στη θέση " ΟΙ ΣΥΜΒΑΛΛΟΜΕΝΟΙ" έθεσαν αυθαίρετα και χωρίς δικαίωμα την υπογραφή του εγκαλούντα Φ. Κ. κατ' απομίμηση της υπογραφής αυτού, και χωρίς τη συναίνεσή του, στη θέση δε " ΟΙ ΠΛΗΡΕΞΟΥΣΙΟΙ ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ", έθεσαν αυθαίρετα και χωρίς δικαίωμα την υπογραφή του δικηγόρου Παναγιώτη Τηλιγάδα, κατ' απομίμηση της υπογραφής αυτού και χωρίς της συναίνεσή του, γ) στον προαναφερόμενο τόπο στις 26-3-2003, ενεργώντας από κοινού, αφού κατάρτισαν αντίγραφο του παραπάνω πλαστού πρακτικού με το προεκτεθέν περιεχόμενο, στο τέλος αυτού ανέγραψαν "ακριβές φωτοτυπικό αντίγραφο εκ τους εις χείρας επισήμου αντιγράφου το οποίο επικυρώ κατά τον Νόμο και τον κώδικα. Αθήνα 26/3/2003 Ο επικυρών δικηγόρος Πάνος Τηλιγάδας Παξών 36 Αθήνα" και ακολούθως έθεσαν αυθαίρετα και χωρίς δικαίωμα την υπογραφή του δικηγόρου Παναγιώτη Τηλιγάδα, κατ' απομίμηση της υπογραφής αυτού, και χωρίς τη συναίνεσή του, την υπογραφή δε αυτού έθεσαν και επί του ειδικού ενσήμου επικύρωσης, κατ' απομίμηση της υπογραφής του και χωρίς τη συναίνεσή του. Στις ανωτέρω πράξεις προέβησαν, με σκοπό να παραπλανηθούν με τη χρήση των πλαστών αυτών εγγράφων τρίτοι και ειδικότερα με τα δύο πρώτα έγγραφα (αγωγή και πρακτικό) οι αρμόδιες δικαστικές αρχές, ότι, δήθεν, αυτά έχουν καταρτισθεί και υπογραφεί νόμιμα, ώστε να εκδώσουν Δικαστική Πράξη, σύμφωνα με την αγωγή και το πρακτικό συμβιβαστικής επίλυσης της διαφοράς, και με το επικυρωμένο πρακτικό ο αρμόδιος υποθηκοφύλακας ..., ώστε να εγγράψει αυτό στα βιβλία του Υποθηκοφυλακείου ..., καθώς και με τη χρήση των παραπάνω εγγράφων τρίτοι (αγοραστές κ.λπ.) ως προς την ύπαρξη κυριότητας στο πρόσωπο της Μ. Τ. για το τμήμα εκτάσεως 1.070 τετρ. μέτρων του προαναφερομένου ακινήτου. Στη συνέχεια έκαναν χρήση των παραπάνω πλαστών εγγράφων και συγκεκριμένα το πρακτικό συμβιβαστικής επίλυσης της διαφοράς κατέθεσαν στις 18-3-2003 στο γραμματέα του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών με αριθ. καταθ. 68/2003, την από ...-2003 αγωγή και το πρακτικό προσκόμισαν στις 20-3-2003 στην Πρόεδρο Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και ζήτησαν την επικύρωση του πρακτικού, το οποίο και επικυρώθηκε με την από 20-3-2003 πράξη της, το επικυρωμένο από 18-3-2003 πρακτικό προσκόμισαν στη συμβολαιογράφο Αθηνών Ε.-Α. Λ.-Β., και ζήτησαν να συντάξει το υπ' αριθμ. 9768/...-2003 προσύμφωνο αγοραπωλησίας ακινήτου, το δε, δήθεν, επικυρωμένο από το δικηγόρο Παναγιώτη Τηλιγάδα πρακτικό προσκόμισαν και κατέθεσαν στον αρμόδιο υποθηκοφύλακα ..., ο οποίος ενέγραψε αυτό στα βιβλία του Υποθηκοφυλακείου .... Με τις παραπάνω πράξεις τους σκόπευαν να προσπορίσουν στη Μ. Τ. περιουσιακό όφελος, ανερχόμενο στο ποσό των 440.205 ευρώ ή 150.000.000 δραχμές, που αποτελούσε την αξία του τιμήματος του ακινήτου, εκτάσεως 1.070 τετρ. μέτρων, με αντίστοιχη περιουσιακή βλάβη του εγκαλούντος Φ. Κ., ιδιοκτήτη του ακινήτου, το συνολικό ύψος των οποίων υπερβαίνει το ποσό των 120.000 ευρώ". Ακολούθως, σύμφωνα με το διατακτικό της ίδιας απόφασης η ήδη αιτούσα κηρύχθηκε ένοχη του ότι: "Η Ζ. Κ. του Μ., στην Αθήνα κατά το χρονικό διάστημα από ...-2003 έως ...-2003, με περισσότερες πράξεις, που συνιστούν εξακολούθηση του ιδίου εγκλήματος, με πρόθεση παρείχε συνδρομή σ' άλλους κατά την τέλεση της αξιόποινης πράξης, που αυτοί διέπραξαν. Ειδικότερα παρείχε συνδρομή τόσο στους Μ. Τ. και Ε. Μ. κατά την απ' αυτούς τέλεση της πράξης της πλαστογραφίας από κοινού και κατ' εξακολούθηση με περιουσιακό όφελος άνω των 120.000 ευρώ. Στις πράξεις αυτές των συγκατηγορουμένων της παρείχε συνδρομή κατά το χρόνο τέλεσής τους καθότι, ως δικηγόρος, παρείχε σ' αυτούς τις συμβουλές και οδηγίες για την επιτυχή έκβαση των ενεργειών τους δια της δικαστικής οδού, με την παραπάνω ψευδή αγωγή και το πλαστό πρακτικό περιέλευσης της κυριότητας του τμήματος του αγροτεμαχίου, εκτάσεως 1.070 τετρ. μέτρων, στη Μ. Τ. και την αναγνώριση αυτής, ως δήθεν κυρίας του τμήματος αυτού του ακινήτου, σε γνώση της, ότι παρέχει τη συνδρομή στους συγκατηγορουμένους της κατά την εκτέλεση απ' αυτούς των παραπάνω και με τη θέληση να παρέχει τέτοια συνδρομή σ' αυτούς". Κατόπιν άσκησης των από 16-09-2022 και 13-09-2022 αιτήσεων αναίρεσης της Μ. Τ. και της Ζ. Κ. αντίστοιχα, εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 1247/2023 απόφαση του ΑΠ, με την οποία λήφθηκε υπόψη αυτεπαγγέλτως ο αναιρετικός λόγος από το άρθρο 510 παρ. 1 περ. Ε' του ΚΠΔ και ακολούθως κρίθηκε, ότι με την προσβαλλόμενη απόφαση εσφαλμένα εφαρμόσθηκε η διάταξη του άρθρου 216 παρ. 1 του προϊσχύσαντος ΠΚ, με την επιβαρυντική περίπτωση της χρήσης πλαστού από πλαστογράφο και όχι η διάταξη του άρθρου 216 παρ. 1 του νέου ΠΚ, η οποία κατά το άρθρο 2 του ίδιου Κώδικα ήταν εφαρμοστέα, ως επιεικέστερη, αφού καταργήθηκε η επιβαρυντική περίσταση της χρήσης πλαστού εγγράφου, από τον ίδιο το δράστη της πλαστογραφίας και μετά ταύτα, αναιρέθηκε εν μέρει η προσβαλλόμενη απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών "α) ως προς τη διάταξή της περί συνδρομής της επιβαρυντικής περίστασης της χρήσης των πλαστών εγγράφων και β) τις περί ποινής διατάξεις της, που αφορούν στις αναιρεσείουσες 1) ... και 2) Ζ. Κ. του Μ.", απαλείφθηκε από το σκεπτικό και το διατακτικό της ανωτέρω απόφασης η επιβαρυντική περίσταση της χρήσης πλαστών εγγράφων, παραπέμφθηκε η υπόθεση ως προς το αναιρούμενο μέρος της (των περί ποινής διατάξεών της) για νέα συζήτηση στο εκδόν την προσβληθείσα απόφαση δικαστήριο και απορρίφθηκαν κατά τα λοιπά οι αιτήσεις αναίρεσης. Η αιτούσα με την υπό κρίση αίτησή της αιτιάται, ότι το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου με την 1247/2023 απόφασή του δεν απάντησε σε προταθέντες, με την αίτηση αναίρεσής της, λόγους και δη α) περί έλλειψης ειδικής αιτιολογίας (άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ΚΠΔ) σχετικά με το άρθρο 216 παρ. 1 του ΠΚ (που δεν εφαρμόσθηκε) και το άρθρο 216 παρ. 3 του ΠΚ (που λανθασμένα εφαρμόσθηκε) και β) του λόγου 1) περί υπέρβασης εξουσίας (άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Θ' περ. γ' του ΚΠΔ), καθόσον το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών με την προσβαλλόμενη απόφασή του αποφάσισε, χωρίς να υπάρχει μήνυση, αφού η από 07-07-2003 μήνυση του Παναγιώτη Τηλιγάδα είχε ανακληθεί, και 2) περί παραβίασης της προφορικότητας της συζήτησης και της δημοσιότητας της διαδικασίας στο ακροατήριο (άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Γ' του ΚΠΔ). Το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου, που δίκασε την αίτηση αναίρεσης της ήδη αιτούσας την επανεξέταση, Ζ. Κ. του Μ., με την ανωτέρω απόφασή του, αφού προέταξε τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε ανελέγκτως το δικαστήριο της ουσίας, ότι αποδείχθηκαν "μετά από συνεκτίμηση των αποδεικτικών μέσων (ένορκες καταθέσεις μαρτύρων κατηγορίας και υπεράσπισης, έγγραφα που αναγνώσθηκαν)", καθώς και το διατακτικό της απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου, με την οποία η αιτούσα κηρύχθηκε ένοχη της ως άνω αξιόποινης πράξης, ακολούθως έκρινε αβάσιμο το λόγο αναίρεσης από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' (και Ε') του ΚΠΔ, με την παρατιθέμενη, κατά πιστή μεταφορά, αιτιολογία, ότι δηλαδή με τις "παραδοχές, οι οποίες διαλαμβάνονται στο σκεπτικό, σε συνδυασμό με όσα αναφέρονται στο διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης, που παραδεκτά αλληλοσυμπληρώνονται, η εν λόγω απόφαση περιέχει την επιβαλλόμενη, κατά τις προαναφερθείσες διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, ως προς την κατάφαση της ενοχής των κατηγορουμένων και ήδη αναιρεσειουσών Μ. Τ. και Ζ. Κ., αφού παρατίθενται σε αυτή, με σαφήνεια, πληρότητα, χωρίς αντιφάσεις και κενά και κατά τρόπο επιτρέποντα τον αναιρετικό έλεγχο, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση των πιο πάνω εγκλημάτων της κακουργηματικής πλαστογραφίας, από κοινού και κατ' εξακολούθηση και της εξακολουθητικής συνέργειας στην πράξη αυτή, για τα οποία καταδικάστηκαν οι αναιρεσείουσες, καθώς και τα αποδεικτικά μέσα, από τα οποία το Δικαστήριο συνήγαγε τα περιστατικά αυτά και τους συλλογισμούς, με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή στις ουσιαστικές διατάξεις των άρθρων 26 παρ. 1 , 27, 45, 47 εδ. α', 98 παρ. 2 του νέου ΠΚ (Ν. 4619/2019) και 216 παρ. 3 εδ. α' του προϊσχύσαντος ΠΚ, διάταξη που είναι εφαρμοστέα ως επιεικέστερη. Ειδικότερα, αναφέρεται ο τρόπος τέλεσης των πιο πάνω πράξεων της κακουργηματικής πλαστογραφίας και της οποιασδήποτε συνέργειας σε αυτήν, κατά τόπο, χρόνο και λοιπές περιστάσεις, επιπλέον δε αιτιολογείται επαρκώς το επιδιωκόμενο περιουσιακό όφελος, συνιστάμενο στην οικοπεδική αξία του επίμαχου ακινήτου, έκτασης 1.070 τ.μ., ανερχόμενο στο ποσό των 440.205 ευρώ, με αντίστοιχη περιουσιακή βλάβη του εγκαλούντος Φ. Κ., προσδιορίζονται οι συνδρομητικές ενέργειες της κατηγορουμένης Ζ. Κ., κατά το χρόνο τέλεσης της πράξης της πλαστογραφίας κατ' εξακολούθηση, ενώ αιτιολογείται επαρκώς και ο δόλος των κατηγορουμένων και ήδη αναιρεσειουσών. Επομένως, οι αιτιάσεις της πρώτης αναιρεσείουσας Μ. Τ., που διαλαμβάνονται στους δυο λόγους της από 16-9-2022 αίτησης αναίρεσης, από τον αριθμό 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' και Ε' Κ ΠΔ, ότι δηλαδή η προσβαλλόμενη απόφαση στερείται της ειδικής αιτιολογίας που επιβάλλεται για την ενοχή της και ότι η απόφαση αυτή εσφαλμένα εφάρμοσε την ουσιαστική διάταξη του άρθρου 216 παρ. 3 ΠΚ, καθόσον η επίμαχη έκταση των 1.070 τ. μ. έχει δημόσιο δασικό χαρακτήρα, είναι πολύ χαμηλής αξίας, μη ανερχόμενη στο ποσό των 120.000 ευρώ και δεν αιτιολογεί η προσβαλλόμενη απόφαση από ποια κρίσιμα έγγραφα προκύπτει η παρατιθέμενη αξία των 440.205 ευρώ, είναι αβάσιμες, δεδομένου ότι η παραπάνω απόφαση, από τη συνεκτίμηση όλων των αποδεικτικών μέσων, εκτίμησε ότι η οικοπεδική αξία του προαναφερθέντος ακινήτου ανέρχεται στο ποσό των 440.205 ευρώ, όφελος στο οποίο απέβλεψε η κατηγορουμένη και το οποίο στοιχειοθετεί το αξιόποινο της κακουργηματικής πλαστογραφίας, σύμφωνα και με τις νομικές σκέψεις που εκτέθηκαν στην παρούσα απόφαση. Με την επίφαση δε του αναιρετικού ελέγχου, η πρώτη αναιρεσείουσα βάλλει κατά της ανέλεγκτης αναιρετικά ουσιαστικής κρίσης του Πενταμελούς Εφετείου. Συνακόλουθα, και οι όμοιες αιτιάσεις της δεύτερης αναιρεσίβλητης Ζ. Κ., που διαλαμβάνονται στον δεύτερο λόγο της από 13-9-2022 αίτησης αναίρεσης, κατά τα σκέλη του από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' και Ε' ΚΠΔ, περί έλλειψης ειδικής αιτιολογίας της προβαλλόμενης απόφασης, ως προς την πραγματική αξία του πιο πάνω ακινήτου των 1.070 τ.μ. και περί εσφαλμένης εφαρμογής του άρθρου 216 παρ. 3 ΠΚ, επικαλούμενη ότι πρόκειται περί δημόσιας δασικής έκτασης, μηδενικής αξίας και το αδίκημα της πλαστογραφίας φέρει πλημμεληματικό χαρακτήρα και είχε ήδη υποπέσει σε παραγραφή είναι, ωσαύτως, αβάσιμες". Με βάση τα προεκτεθέντα, ο Άρειος Πάγος με την υπ' αριθμ. 1247/2023 απόφασή του έκρινε, ότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο διέλαβε για την καταδικαστική του κρίση την επιβαλλόμενη, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, διότι αναφέρονται στην απόφασή του όλα τα στοιχεία, που συνάγονται από τη συνεκτίμηση όλων των αποδεικτικών μέσων (ένορκες καταθέσεις μαρτύρων κατηγορίας και υπεράσπισης και αναγνωσθέντα έγγραφα) και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της πράξης της κακουργηματικής πλαστογραφίας, από κοινού και κατ' εξακολούθηση, που τέλεσαν οι φυσικοί αυτουργοί, και της εξακολουθητικής συνέργειας στην ίδια κακουργηματική πράξη εκ μέρους της κατηγορουμένης συνεργού και ήδη αιτούσας, αιτιολογείται επαρκώς ο δόλος των κατηγορουμένων και το επιδιωκόμενο περιουσιακό όφελος, συνιστάμενο στην οικοπεδική αξία του επίμαχου ακινήτου, έκτασης 1.070 τ.μ., και ανερχόμενο στο ποσό των 440.205 ευρώ, και εκτίθενται οι συνδρομητικές ενέργειες της αιτούσας (συμβουλές και οδηγίες αυτής, ως δικηγόρου, προς τους φυσικούς αυτουργούς για την επιτυχή έκβαση των ενεργειών τους δια της δικαστικής οδού), ενώ ρητά απέρριψε ως αβάσιμες τις αιτιάσεις της τελευταίας με το δεύτερο λόγο αναίρεσης από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' (και Ε') του ΚΠΔ, ότι το συγκεκριμένο ακίνητο είναι μηδενικής αξίας, επειδή πρόκειται περί δημόσιας δασικής έκτασης και ότι το αδίκημα της πλαστογραφίας έχει πλημμεληματικό χαρακτήρα και είχε ήδη υποπέσει σε παραγραφή. Η αιτούσα παραπονείται, ότι ο ΑΠ δεν αναφέρθηκε στην έλλειψη ειδικής μνείας στην απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου "στα ιδιαίτερα αποδεικτικά μέσα", που είχαν διαταχθεί με τις υπ' αριθμ. 1831/2019 και 88/2020 προδικαστικές αποφάσεις του ίδιου δικαστηρίου, και ως εκ τούτου δεν ερεύνησε τον αυτοτελή λόγο αναίρεσής της για έλλειψη ειδικής αιτιολογίας της δευτεροβάθμιας απόφασης ως προς την υποτιθέμενη αξία των 440.205 ευρώ του ενδίκου ακινήτου. Η αιτίαση αυτή είναι αβάσιμη, διότι με την 1247/2023 απόφαση του ΑΠ απορρίφθηκε στο σύνολό του ο λόγος αναίρεσης αυτής περί έλλειψης ειδικής αιτιολογίας. Εξάλλου, το ότι για την εν λόγω αιτίαση, που προβλήθηκε στο πλαίσιο του επικαλούμενου αναιρετικού λόγου, δεν υπήρξε αυτοτελής αιτιολογία (απορριπτική), δεν σημαίνει ότι ο Άρειος Πάγος παρέλειψε να την ερευνήσει, όπως και το σχετικό αναιρετικό λόγο, ώστε να μπορεί να επανέλθει επί του λόγου αυτού, αλλά είναι φανερό ότι η απόρριψή της έχει ενταχθεί στη συνολική απόρριψη του συγκεκριμένου εκ του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ. Δ' του ΚΠοινΔ λόγου. Άλλωστε, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα στη νομική σκέψη, η απόρριψη των λόγων αναίρεσης δεν είναι απαραίτητο να προκύπτει από ρητή, για καθέναν απ' αυτούς, απορριπτική σκέψη της απόφασης, αλλά μπορεί να συνάγεται από το όλο σκεπτικό της, είναι δε αδιάφορη η πληρότητα ή μη, καθώς και η ορθότητα της αιτιολογίας της σχετικής, με την απόρριψη αυτή, κρίσης. Σε κάθε περίπτωση, στην ένδικη υπόθεση, μεταξύ των ανωτέρω συνεκτιμηθέντων από το δευτεροβάθμιο δικαστήριο αποδεικτικών μέσων για την καταδικαστική του κρίση, ήταν και οι μαρτυρικές καταθέσεις, που διατάχθηκαν με τις υπ' αριθμ. 1831/2019 και 88/2020 προδικαστικές αποφάσεις, καθόσον οι μάρτυρες αυτοί κατέθεσαν ενώπιον του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών κατά τη εκδίκαση της υπόθεσης, επί της οποίας εκδόθηκε η 1100α/2021 92/2022 τελεσίδικη απόφαση.
Σε σχέση με το λόγο αναίρεσης περί υπέρβασης εξουσίας και περί παραβίασης της προφορικότητας της συζήτησης και της δημοσιότητας της διαδικασίας στο ακροατήριο, για τον οποίο η αιτούσα υποστηρίζει, ότι δεν εξετάσθηκε, ο Άρειος Πάγος με την 1247/2023 απόφασή του διέλαβε τα εξής: "Η δεύτερη αναιρεσείουσα Ζωή Κυκάλου, με τον έκτο λόγο (κατ' ορθή αρίθμηση, Ε' στο αναιρετήριο) της από 13-9-2022 αίτησης αναίρεσης, κατά το πρώτο σκέλος του από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Θ', περ. γ' του ΚΠΔ, αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου την πλημμέλεια της υπέρβασης εξουσίας, αιτιώμενη ειδικότερα ότι την κήρυξε ένοχη, διαλαμβάνοντας στο σκεπτικό και στο διατακτικό της ότι " ... οι κατηγορούμενοι έθεσαν αυθαίρετα και χωρίς δικαίωμα την υπογραφή του δικηγόρου Παναγιώτη Τηλιγάδα κατ' απομίμηση της υπογραφής αυτού και χωρίς την συναίνεσή του..." , χωρίς όμως να υπάρχει νόμιμη άσκηση ποινικής δίωξης του άρθρου 43 ΚΠΔ για τη μήνυση του Π. Τηλιγάδα που συσχετίστηκε στη δικογραφία, ούτε ο ίδιος προσήλθε να επιβεβαιώσει ενόρκως την από 7-7-2003 μήνυσή του. Ο λόγος αυτός της αίτησης αναίρεσης, ως προς το αμέσως παραπάνω σκέλος του, είναι αβάσιμος, πρωτίστως διότι το έγκλημα της πλαστογραφίας του άρθρου 216 παρ. 1 και 3 ΑΚ διώκεται αυτεπαγγέλτως, τόσο κατά τον προϊσχύσαντα όσο με τον ισχύοντα Ποινικό Κώδικα (ΑΠ 124/2022). Με το δεύτερο σκέλος του ίδιου αναιρετικού λόγου, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Γ' ΚΠΔ, η δεύτερη αναιρεσείουσα, με την αιτίαση της μη ανάγνωσης στο ακροατήριο της από 7-7-2003 ως άνω μήνυσης του δικηγόρου Παναγιώτη Τηλιγάδα, αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την παραβίαση της προφορικότητας της συζήτησης και, εντεύθεν, της δημοσιότητας της διαδικασίας στο ακροατήριο. Από την επισκόπηση των πρακτικών της προσβαλλόμενης απόφασης δεν προκύπτει μεν ότι μεταξύ των αναγνωσθέντων εγγράφων ήταν και η από 7-7-2003 μήνυση του Παναγιώτη Τηλιγάδα, αναφέρεται, όμως, ως αναγνωσθείσα η με αριθμό 5171/2017 πρωτοβάθμια απόφαση του Α' Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών, μετά των πρακτικών της. Από δε την επισκόπηση της απόφασης αυτής προκύπτει ότι στο σκεπτικό της αναφέρεται ότι "ο δικηγόρος Παναγιώτης Τηλιγάδας, υπέβαλλε και αυτός μήνυση για τις πλαστογραφίες, που έγιναν σε βάρος του και σχηματίστηκε η υπ' αρ. ΑΒΜ/Γ03/2690 δικογραφία... Δεν έδωσε όμως ο ίδιος ο Παναγιώτης Τηλιγάδας καμία κατάθεση για την υπόθεση αυτή, γιατί απεβίωσε την 13-11-2004, όπως αυτό προκύπτει από απόσπασμα ληξιαρχικής πράξης θανάτου, που προσκομίζεται". Επομένως, αφού η παραπάνω μήνυση προκύπτει από άλλο έγγραφο, που αναγνώσθηκε στο Εφετείο, δεν παραβιάστηκε η προφορικότητα της συζήτησης (πρβλ. ΑΠ 13/2022) και δεδομένου ότι, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της προσβαλλόμενης απόφασης, η συζήτηση έγινε με ανοικτές θύρες και η απόφαση απαγγέλθηκε δημόσια (η αναιρεσείουσα άλλωστε δεν διατείνεται το αντίθετο), πρέπει ο παρών αναιρετικός λόγος και ως προς το σκέλος του από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Γ' του ΚΠΔ, να απορριφθεί ως αβάσιμος".
Σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, ο ΑΠ με την 1247/2023 απόφασή του εξέτασε το λόγο αναίρεσης της ήδη αιτούσας, κατά το πρώτο σκέλος του, περί υπέρβασης εξουσίας του δευτεροβάθμιου Δικαστηρίου κατ' άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Θ' περ. γ' του ΚΠολΔ και τον απέρριψε ως αβάσιμο, επειδή το αδίκημα της πλαστογραφίας τόσο στην πλημμεληματική όσο και στην κακουργηματική του μορφή διώκεται αυτεπαγγέλτως, ενώ κατά το μέρος του ίδιου σκέλους, που το Πενταμελές Εφετείο έκρινε, ότι η κατηγορουμένη Ζ. Κ. διέπραξε την κακουργηματική συνέργεια σε πλαστογραφία από κοινού και κατ' εξακολούθηση με αντικείμενο άνω των 120.000 ευρώ κηρύσσοντας αυτήν ένοχη, για το οποίο (μέρος) δεν ιδρύεται ο λόγος αναίρεσης για υπέρβαση εξουσίας, όπως εσφαλμένως υπολαμβάνει η αιτούσα, ο Άρειος Πάγος απάντησε κατά την έρευνα του αναιρετικού λόγου για τις πλημμέλειες από το άρθρο 510 παρ. 1 περ. Δ' και Ε' του ΚΠΔ, κατά τα προεκτιθέμενα στο οικείο σημείο της παρούσας. Ακολούθως, εξετάσθηκε το δεύτερο σκέλος του ίδιου αναιρετικού λόγου, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Γ' ΚΠΔ, με το οποίο η δεύτερη αναιρεσείουσα και ήδη αιτούσα παραπονείτο για παραβίαση της προφορικότητας της συζήτησης και, εντεύθεν, της δημοσιότητας της διαδικασίας στο ακροατήριο λόγω μη ανάγνωσης της από 7-7-2003 ως άνω μήνυσης του δικηγόρου Παναγιώτη Τηλιγάδα και απορρίφθηκε ως αβάσιμος ο λόγος αυτός, κατά το σκέλος του αυτό (δεύτερο), καθόσον για την ανωτέρω μήνυση γίνεται αναφορά στο σκεπτικό της υπ' αριθμ. 5171/2017 πρωτοβάθμιας απόφασης του Α' Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών, η οποία αναγνώσθηκε στο ακροατήριο του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου στην κατ' έφεση δίκη, επί της οποίας εκδόθηκε η 1100α/2021 92/2022 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών. Περαιτέρω, η αιτίαση της αιτούσας περί μη αναγνώσεως της 3941/2013 ένορκης βεβαίωσης του εξετασθέντος, στο ακροατήριο του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, μάρτυρα Δ. Σ., η οποία δεν διαλαμβανόταν σε λόγο αναίρεσης, απαραδέκτως προβάλλεται το πρώτον με την υπό κρίση αίτηση επανεξέτασης και ως εκ τούτου πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτη. Σύμφωνα με το άρθρο 469 εδ. τελ. ΚΠΔ, σε περίπτωση που το Δικαστήριο παρέλειψε να αποφανθεί για το επεκτατικό αποτέλεσμα του ενδίκου μέσου, μπορεί μετά από αίτηση των ωφελουμένων κατηγορουμένων ή του εισαγγελέα να επιληφθεί εκ νέου προς συμπλήρωση της απόφασής του. Στην προκειμένη περίπτωση, η αιτούσα με την υπό κρίση αίτησή της ζητεί να αποφανθεί το παρόν Δικαστήριο για το επεκτατικό αποτέλεσμα ως προς τον, μη ασκήσαντα αίτηση αναίρεσης, συγκατηγορούμενό της Ε. Μ., το οποίο (επεκτατικό αποτέλεσμα) πρέπει να ωφελήσει και τον τελευταίο, καθόσον ο λόγος αναίρεσης ως προς την επιβαρυντική περίσταση της χρήσης πλαστών εγγράφων, που έγινε δεκτός, δεν αναφέρεται αποκλειστικά στο πρόσωπο της Μ. Τ., αλλά αφορά και σ' αυτόν. Εντούτοις, το αίτημα αυτό μπορεί να υποβληθεί μόνο από τον ωφελούμενο κατηγορούμενο ή τον εισαγγελέα σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 469 εδ. τελ. του ΚΠΔ και ως εκ τούτου πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτο.
Κατ' ακολουθίαν των προαναφερομένων, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση για επανεξέταση μη κριθέντων, με την υπ' αριθμ. 1247/2023 απόφαση του Αρείου Πάγου, λόγων αναίρεσης της από 13-09-2022 αίτησης της αιτούσας - αναιρεσείουσας, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 1100α/2021 92/2022 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών, να καταδικαστεί δε η αιτούσα, στα δικαστικά έξοδα της ποινικής διαδικασίας (άρθρο 578 παρ. 1 του Κ.Ποιν.Δ.), κατά τα οριζόμενα ειδικότερα στο διατακτικό της απόφασης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 29-12-2023 αίτηση της αιτούσας - αναιρεσείουσας, Ζ. Κ. του Μ., κατοίκου ..., επί της οδού ..., περί επανεξέτασης μη κριθέντων, με την υπ' αριθμ. 1247/2023 απόφαση του Αρείου Πάγου, λόγων αναίρεσης της από 13-09-2022 αίτησης για αναίρεση της 1100α/2021 92/2022 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών της αναιρεσείουσας και ήδη αιτούσας την επανεξέταση.
Επιβάλλει σε βάρος της αιτούσας τα δικαστικά έξοδα της ποινικής διαδικασίας, που ανέρχονται σε διακόσια πενήντα (250) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 10 Ιουλίου 2024.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 11 Ιουλίου 2024.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή